Της εβδομάδας το στιχούργημα στη φύση

Έδωσα λόγο στον εαυτό μου να γράφω πιο συχνά, δεσμεύτηκα να κινώ τα δάχτυλα στο πληκτρολόγιο καθημερινά και να δουλεύω σε ωράριο. Και ξέθαψα ένα "στιχούργημα" απ' τα παλιά,

"Της εβδομάδας το στιχούργημα" , και σάς το αφιερώνω σήμερα κι ας μην είναι αρχή εβδομάδος, η εβδομάδα ακόμη δεν τέλειωσε.

Οι μέρες τον τελευταίο καιρό είναι ανοιξιάτικες , οι θερμοκρασίες ζητούν ένα ζακετάκι, ο ήλιος ξεγελιέται και βγαίνει, ξεγελιόμαστε κι εμείς και ξεχνάμε πως ξημερώνει Νοέμβρης.
Τέτοιες μέρες,οι εξορμήσεις στη φύση είναι θεραπευτικές. Βρέθηκα στο Κοννέκτικατ, στο σπίτι μιας φίλης με μια φίλη κι ανοιξε η ψυχή μου και το μάτι μου.

Χάρηκα την άπλα, το πράσινο, τα ξερά φύλλα που τα πάταγα με τρέλλα, τα ατέλειωτα σπίτια, τα ποτάμια. Ένα μειονέκτημα έχει μόνο για μένα εκεί: Δεν οδηγώ και πώς θα πηγαινοέρχομαι η χριστιανή που οι αποστάσεις είναι απέραντες; Αλλιώς , τα μπογαλάκια μου και έξω από την πόλη.

Της εβδομάδος το (χιουμοριστικό) στιχούργημα

Η Περσεφόνη η Πατέρα

Μια Δευτέρα
Μπήκε στο Internet
Να πει μια καλημέρα

Κι όταν ξημέρωσε στην Οίτη
Μία Τρίτη
Πήγε το σκύλο της μια βόλτα
Τον αλήτη

Μύρισε η Άνοιξη του Μάρτη
Μια Τετάρτη
Κι αυτή καβάλησε το τζιπ της
Για τη Σπάρτη

Κι όπως ανέβαινε στα Τέμπη

Μια Πέμπτη
Βρήκε τους δρόμους όλους μπρος της
Να΄ναι empty

Ν’ ανάψει πήγε ένα κερί,

Παρασκευή
Κι ευθύς στα γόνατα έπεσε
Για να προσευχηθεί

Κανόνα έγραψε απαράβατο

Ένα Σάββατο
Να περπατήσει δρόμο απάτητο
Κι αδιάβατο

Κι έφτασε η ώρα να χαρεί

Μια Κυριακή
Όταν η αγάπη την προσκάλεσε
Nα τη δεχτεί.

Καλό υπόλοιπο εβδομάδας, παίδες!