Μελιτζανόπιτα και τυρένια μπισκότα της ανακύκλωσης

Δεν πετάμε τίποτε και τίποτε δε χάνεται. Όλα ανακυκλώνονται. Κι εμείς να τα πετάξουμε, θα περάσουν οι Σπανιόλοι με τα καροτσάκια τους, θα μαζέψουνε τα πλαστικά μπουκάλια, θα τα δώσουν για ανακύκλωση και θα βγάλουν έτσι το ψωμάκι τους (το εδώ ψωμάκι τουλάχιστον). 

Όλα κάνουν κύκλους. Έτσι όπως κάνει κι η ζωή, κι η Ιστορία, κι ο σκύλος γύρω απ' την ουρά του, κι ο Μανόλης (γύρω γύρω όλοι στη μέση ο Μανόλης), κι οι διαβήτες κι οι διαβάτες ενίοτε !!!

Κι η ψυχή μας ανακυκλώνεται ή χάνεται; Πεθαίνουμε και τελειώνουμε; Ή επιστρέφουμε με άλλο σχήμα για να καθαρίσουμε προηγούμενα χρέη; Για να μάθουμε το μάθημα; Για να σπουδάσουμε τη ζωή;
                                               

Ε ναι! Τι; Θα τη γλυτώναμε εμείς απ' το νόμο της ανακύκλωσης; Ενέργεια είμαστε κι εμείς και βάσει φυσικής δε χανόμαστε, μεταλασσόμαστε.

Μα εγώ δε θα πω εδώ για μεταλλαγμένες ψυχές, ούτε για μεταλλαγμένες τροφές, εγώ θα πω εδώ για τα τελευταία πιάτα της ανακύκλωσης που έφτιαξα και μου' δωσαν μπόλικη τροφή και μπόλικη χαρά και με χόρτασαν και τα δύο.

                                                                   AΝΑΚΥΚΛΩΣΗ Νο 1

Στην αρχή έφτιαξα κάποια αλμυρά μπισκότα cheddar cheese με πιπέρι καγιέν και μοσχοβόλησε το σπίτι. Έγιναν γρήγορα αλλά δεν φαγώθηκαν γρήγορα, όχι γιατί δεν πεινούσα, ούτε γιατί δεν ήταν νόστιμα (ήταν πεντανόστιμα) αλλά γιατί η έξυπνη εγώ το παράκανα στο καγιέν και τσουρουφλίστηκα (Η συνταγή έπεται έπειτα)

Και περάσαν δυο τρεις μέρες και μ' έπιασε μια βραδινή πείνα κι άνοιξα το τενεκεδένιο κουτάκι, βρήκα τα τυρένια μπισκοτάκια μου, μοσχοβόλησε πάλι ο τόπος, κι όπως έφτιαχνα μια σαλάτα σβούριξε στο κεφάλι μου η σκέψη :"Δεν σπάζω κανά δυο από τα μπισκοτάκια στη σαλάτα μου ως κρουτόν;" Σβούριξε το κεφάλι μου από τη φαεινή ιδέα, σβούριξε κι ο ουρανίσκος μου απ' την ηδονή.

Το λαδολέμονο θαρρείς και τράβηξε την extra πιπεράδα και η τυρένια κριτσανιστή υφή των μπισκότων έδωσε μια extra τσαχπινιά στη σαλάτα μου!!! Θαύμα τα κρουτόν της ανακύκλωσης!

                                                                       ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ Νο 2

Ήταν μια μελιτζανόπιτα που μόλις την είδα έπεσα στον έρωτά της. Ήταν στο http://www.funkycook.gr/melitzanopita-me-arseniko-tiri-naxou/blog κι ορκίστηκα να τη γευτώ πάραυτα. Δυστυχώς χωρίς αρσενικό τυρί Νάξου...πού να το βρω εδώ στα ξένα; Ούτε φύλλο άνοιξα (βαριόμανε). Πήρα φύλα χωριάτικα, έβαλα και κασέρι κρητικό κι έγλειψα τα δαχτυλάκια μου και τα μουστάκια μου.

Τα φύλλα που περίσσεψαν απ' το ταψί δεν τα πέταξα και πολύ καλά έκανα.
Γιατί σήμερα που πείναγα τα βρήκα τυλιγμένα σε σακκουλάκι. Βρήκα και μια μελιτζάνα μόνη της.
Κι ένα μικρό μπωλάκι με τρίμματα φέτας και cream cheese από τυροπιτάκια.

Κια μια και δυο η χαρωπή Σαββατιανή νοικοκυρούλα έστρωσα μια μακρόστενη φόρμα με αντικολλητικό χαρτί έτσι όπως μας έμαθε η Χρυσαυγή, http://laxtaristessyntages.blogspot.com/2013/02/blog-post_27.html 

(βουτύρωσα τη φόρμα, έβρεξα το χαρτί, το στράγγιξα, το άπλωσα στη φόρμα) 

έστρωσα τον πάτο και τα τοιχώματα με τρίμματα από το φύλλο, τα λάδωσα, έριξα την τριμμένη μελιτζάνα (που την είχα τρίψει, στραγγίξει, σωτάρει με λίγο σκορδάκι στο λάδι, αναμείξει με τα υπόλοιπα τυριά και λίγο παραπάνω κασεράκι), σκέπασα με τα υπόλοιπα τρίμματα φύλλου, χτύπησα ένα αυγό και λίγο γάλα, έκοψα την πίτα σε κομμάτια και έριξα το γάλα-αυγό από πάνω να ρουφήξει.

Τόψησα στους 180C-350F για μια ωρίτσα περίπου κι έφυγα.

Βγήκα για περπάτημα. Σαρανταπέντε λεπτά κατεβασιά, στάση για καφέ, σαρανταπέντε λεπτά ανεβασιά ζόρικη. Πείναγα και ονειρευόμουνα τη μελιτζανόπιτα και προσπαθούσα να τρέξω αλλά δεν μ' έπαιρναν τα πόδια μου. Μπήκα στο σπίτι και πώς δεν την έφαγα όλη απ' το ταψί, είναι θαύμα. Θαύμα κι η μελιτζανόπιτα της ανακύκλωσης!

Μπισκοτάκια με cheddar cheese και πιπέρι καγιέν

Για 30 κομμάτια περίπου

100γρ. ανάλατο βούτυρο

100γρ. αλεύρι

100 γρ. τυρί τσένταρ (cheddar) τριμμένο

1/4 κουταλάκι πιπέρι καγιέν (ΠΡΟΣΟΧΗ)

1/4 κουταλάκι άσπρο πιπέρι

1/4 κουταλάκι αλάτι

Ε(χ)τέλεση

Στον επεξεργαστή χτυπάμε αλεύρι και βούτυρο να γίνουν σβωλαράκια.

Προσθέτουμε το τυρί, τα πιπέρια και το αλάτι και συνεχίζουμε το χτύπημα μέχρι να γίνει η ζύμη μαλακή. Βγάζουμε τη ζυμη, τη ρολάρουμε σε μπαστούνι, την τυλίγουμε σε μεμβράνη και τη βάζουμε στο ψυγείο για μερικές ώρες να σφίξει. Όταν η ζύμη είναι έτοιμη, προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180C/ 350F και στρώνουμε δύο ταψιά με αντικολλητικό χαρτί.

Κόβουμε λεπτές φέτες και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο για 10 λεπτά να χρυσίσουν.

Τις αφήνουμε να κρυώσουν και τις διατηρούμε σε αεροστεγές μεταλλικό κουτί.

Καθισμένη ανακούρκουδα τώρα πάνω στην καρέκλα μου, χορτασμένη και χαμογελαστή, σάς εύχομαι καλή Κυριακή! Εγώ θα πάω για πικ νικ! Εσείς; 

Τριανταφυλλάκια λεμονιού

Δεν πιστεύω στο τυχαίο των πραγμάτων.
Πιστεύω πως όλα όσα συμβαίνουν, ακολουθούν ένα λόγο και υπηρετούν ένα σκοπό.
Που μπορεί να μην είναι καθαρός και ευδάκριτος, μπορεί να μη φανερωθεί απ' την αρχή αλλά δεν παύει να υπάρχει.
Και μ' αυτή την υπαρξιακή εισαγωγή, προχωρώ στη συνταγή για τριανταφυλλάκια λεμονιού  που μόλις φούρνισα, κι έτσι όπως τα βλέπω να κρυώνουνε στον πάγκο, πριν τα κολλήσω δύο δυό μαζί με κρέμα λεμονιού ανάμεσά τους, παίρνω μολύβι και στέλνω τη γραφή μου.
Το γλύκισμα αυτό είχε τον πρωτότυπο τίτλο "τριανταφυλλάκια λεμονιού"
Αλλά εγώ καθότι πρωτάρα στο κορνέ, μάλλον χελιδονοφωλιές έφτιαξα, και μάλιστα ερασιτέχνη χελιδονιού.

Έπιασα τη σακούλα και τη ζούπαγα, έκανα μπράτσα απ' το σφίξιμο, μαζί με τα μπράτσα έκανα και κάτι σχεδιάκια στο ταψί. Τώρα μιλώ σιγά, μην και μ' ακούσουνε και βγουν απ' την τσατίλα τους, όχι τριανταφυλάκια, όχι χελιδονωφωλιές ,μα γαϊδουράγκαθα.
Μοσχοβολούνε πάντως τρίμμα και χυμό λεμονιού κι αυτό είναι από μόνο του αρκετό να ευχαριστήσει τον ουρανίσκο μου και να μού ανοίξει ουρανούς αγαλλίασης.
Αν βγουν καλά, θα τα εμφανίσω και θα τα προσφέρω.
Αν βγουν στραβά, θα τα χαντακώσω σ' ένα κουτί, και μην τον είδατε, μην τον απαντήσατε τον Παναή.
Και τώρα πάμε να δούμε τη συνταγή του Παναγή,
δηλαδή των λεμονάτων τριαντάφυλλων που μασκαρεύτηκαν χελιδονοφωλιές.
Έτσι όπως τη βρήκα στο sophistimom.com

Τριανταφυλλάκια λεμονιού ή 
πτι φουρ με λεμόνι
(τώρα μου'ρθε αυτό)

Υλικά
170 γρ. ανάλατο βούτυρο
1/2 φλυτζάνι ζάχαρη άχνη
Ξύσμα από 2 λεμόνια
1 κουταλιά της σούπας χυμό λεμονιού
1/2 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα βανίλιας
1 και 1/4 φλυτζάνι αλεύρι
1/4 φλυτζάνι κορν φλάουρ
Λίγο αλάτι
Κρέμα λεμονιού (ακολουθεί η συνταγή)

Ε(χ)τέλεση
1. Ανάβετε το φούρνο να ζεσταίνετε στους 163C/ 325F.
Στρώστε δύο λαμαρίνες με αντικολλητικό χαρτί.
Σ' ένα μπωλ ή στο μίξερ, χτυπήστε το βούτυρο, τη ζάχαρη και το ξύσμα λεμονιού να γίνουν κρέμα. Προσθέστε το χυμό λεμονιού και τη βανίλια.

2. Σε άλλο μπωλ ανακατέψτε το αλεύρι με το κορν φλάουρ και το αλάτι.
Προσθέστε τα στερεά στα υγρά και ενώστε χωρίς να το παρακάνετε στο χτύπημα.

3. Βάλτε το μείγμα σε ένα κορνέ με αστεράτη μύτη και σχηματίστε μικρά τριαντάφυλλα (ή χελιδονοφωλιές) στο αντικολλητικό χαρτί. Ψήστε για 10-12 λεπτά, μέχρι να χρυσίσουν οι άκρες τους. Αφείστε να κρυώσουν και κολλείστε δύο δυο με κρέμα λεμονιού ανάμεσό τους.

Κρέμα βουτύρου
28 γρ. ανάλατο βούτυρο
1 και 1/4 φλυτζάνι ζάχαρη άχνη
1 κουταλιά σούπας χυμό λεμονιού
Ξύσμα από 1 λεμόνι

Ε(χ)τέλεση
Ανακατέψτε τα όλα μαζί.
Προσθέστε  παραπάνω άχνη αν σάς βγει πολύ νερουλό ή χυμό λεμονιού αν σάς παραβγεί σφιχτό.

Και τώρα που τέλειωσε η ανάρτηση και δοκίμασα, τολμώ μετριοφρόνως να πώς πως είναι τέλεια.
Δεν είναι λιγωτικά, είναι μικρές αφράτες και μυρωδάτες μπουκίτσες που πάνε εξαιρετικά για τσάϊ, όπως λένε, αλλά εγώ λέω πως πάνε με ό,τι θέτε.
Μπορείτε, αν θέτε, να αντικαταστήσετε το λεμόνι με lime (λάϊμ),
ή ακόμα ακόμα, μπορείτε να ρίξετε στο μείγμα μερικές σταγόνες χρώμα ζαχαροπλαστικής και να βγάλετε ροζ τριανταφυλλάκια.
It's up to you , ή όπως θα'λεγε παλιά ο Βούρος με τεντωμένο δάχτυλο "Εσύ αποφασίζεις!"
Εγώ πάντως αποφάσισα να τα εμφανίσω, να τα μοστράρω και να τα κεράσω, αν προλάβω δηλαδή, γιατί ένα ήδη απουσιάζει. Κάτσε να δω τι θα μού ξημερώσει ο Θεός!
Και έτσι δικαιώνονται τα εισαγωγικά υπαρξιακά σχόλια της ανάρτησης τουτουνής.
Φυσικά όλα τα πράγματα που συμβαίνουν έχουν λόγο και αιτία.
Εγώ σήμερα ανέβασα τριανταφυλλάκια λεμονιού και μαζί μ' αυτά ανέβασα και διάθεσή που ήτανε μέχρι τώρα στα τάρταρα.
Και τώρα adios και να μη χανόμαστε, έτσι;