Ό,τι είναι να σού τύχει, θα συμβεί

Πέρσι τέτοιον καιρό έψαχνα να βρω στην αγορά τους τυχερούληδες των παιδικών μου χρόνων.
Τότε τους είχα σε χρωματική συλλογή, θυμάμαι όμως έντονα τον κίτρινο και τον γαλάζιο. Η πρώην μωρουδιακή μου κούνια είχε γίνει αποθήκη παιχνιδιών κι είχε χωθεί στο αριστερό αποθηκάκι (το δεξί είχε τα μπουκαλάκια με τα λικέρ βύσσινο της μαμάς που τα' βαζε στο πιο ψηλό ράφι και νόμιζε πως δεν θα τα φτάνω. Χεχε! Επλανάτο πλάνην οικτράν. Χικ!!!). Έμπαινα λοιπόν στο αριστερό αποθηκάκι (πριν ή μετά το δεξί), έχωνα το κεφάλι μέσα στην άσπρη κούνια, ψάρευα έναν τυχερούλη και τον σουρομάδαγα στο "πιάσε" και στο "ζούπα". Διάβαζα με τον τυχερούλη στο χέρι, κοιμόμουνα με τον τυχερούλη, χαλάρωνα παίζοντας με τις μπιλίτσες στην κοιλιά του, χτενίζοντας την ξανθή τουφίτσα των μαλλιών του που έσκαγε κάτω απ'το σκουφί, τού μίλαγα χαζεύοντας τα μεγάλα γαλάζια μάτια του με τις μαύρες βλεφαρίδες. Πέρυσι, τέτοιον καιρό, πλησίαζε να μπει το 2012, τον θυμήθηκα, τον λαχτάρησα και άρχισα να τον ψάχνω online. Ήθελα ένα τυχερούλη πάει και τελείωσε. Αλλά...τζίφος.

Πριν δυο τρεις μέρες, μεγάλο "παιδί" πια, και έχοντας ξεπεράσει τη λαχτάρα μου για τον τυχερούλη "πάει και τελείωσε", είδα στον ύπνο μου πως ένα περιοδικό έκανε αφιέρωμα στις food bloggers, και πως γυρνώντας τις σελίδες έπεσα πάνω στο αφιέρωμα για τη blogger  spirtokoyto.blogspot.com  με την οποία δεν είμαστε "φίλες" που λένε. Τη βλέπω λοιπόν ξαπλωτή στο νερό, πάνω σε ένα στρωματάκι , σκούρα όχι από ηλιοθεραπεία άλλά από φυσικό, με τατουάζ, ένα τουρμπάνι στα μαλλιά, να λέει πως ήρθε απ' την Κένυα αλλά να μιλάει άπταιστα ελληνικά .
Τέλειωσε η ονειροφαντασιά, ξύπνησα και πίνοντας τον πρωϊνό καφέ, χαζεύοντας τα διάφορα blogs, μπαίνω στη σελίδα του spirtokoyto να της πω το όνειρο κι ας μην τη ξέρω τη γυναίκα. Βρίσκω την ανακοίνωσή της για την κλήρωση που κάνει η φίλη της blogger Μαίρη/Ginger www.lifebookmarks.net/2012/11/MascotitsesGourlidikes σε 12 μασκωτίτσες. Τις βλέπω, και μπαίνω σούμπιτη στο blog της Μαίρης/Ginger , που περιγράφει τις μασκωτίτσες ως "μικρούλες, τσαχπινούλες, τυχερούλες". Με το μπαρδόν αλά είπε "τυχερούλες";;; ΤΥΧΕΡΟΥΛΕΣ;;;;
                                
Αφήνω το σχόλιό μου, κάνω follow στο blog της, φουσκώνω τα φτερά μου από χαρά κι ελπίδα και λίγο μετά διαβάζω το σχόλιο της Μαίρης  πως "δεν είναι δίκαιο να "παραγκωνίσει" τους παλιούς αναγνώστες της υπέρ αυτών που μπήκαν τώρα μόνο για την κλήρωση".
"Το δίκιο δίκιο" λέω, "oh, well" λέω, μαζεύω τα φτεράκια μου και αφήνω το 24ωρο να περάσει.
Επόμενος πρωϊνός καφές, επόμενη μέρα, καλημέρα σας, "χάζεμα" και πάλι στα blogs και η Μαίρη/Ginger ανακοινώνει την τυχερή της πρώτης μασκωτίτσας. Δεν είμαι εγώ έτσι κι αλλιώς, πάω να κλείσω τη σελίδα και το μάτι μου πιάνει στην επόμενη σειρά να λέει:
"Πέρα από τις 12 καθορισμένες μασκωτίτσες, θα δώσω και μία 13η extra, για τον 200ο αναγνώστη μου που είναι η Μάρθα"
Παρακαλώ; Ορίστε; Πώς είπατε; Φτεράκια στους ώμους ξανά και βουρ στη Μαίρη να γράψω "ευχαριστώ" και να βεβαιωθώ πως είμαι εγώ  η Μάρθα της 13ης μασκωτίτσας και όχι άλλη.
Και ναι, και βέβαια,  και φυσικά, εγώ ήμουνα η τυχερή, το νούμερο 13 για το 2013, αυτή που θα πάρει μια μασκωτίτσα κατά παραγγελία, με κόκκινα ρούχα που είναι τα αγαπημένα μου.
Γιατί αυτή την τυχερούλα  μασκωτίτσα τη θέλησα. Τη ζήτησα. Κι αυτό που είναι να σού τύχει, θα συμβεί.

Ζυμωτά λουλουδάκια με άχνη και μαστίχα
Το γιόρτασα με λουλούδια.
Όχι αληθινά αλλά ζυμωτά. Όπως ο τυχερούλης έρχεται απ' τα παιδικά μου χρόνια, έτσι και τα λουλούδια αυτά τα έφτιαχνε η μαμά μου στα μικράτα μου και τα θυμάμαι πασπαλισμένα με τις άχνες, να μού κάνουν άσπρα μουστάκια στο πασαλειμμένο στόμα μου.
Τηλέφωνο στη μαμά:
"Μαμά, μού δίνεις τη συνταγή για τα λουλούδια;"(Λίγος χρόνος να καταλάβουμε "τι", "ποια" και...)
"Ουουου, πού να τη θυμάμαι; Την έκανα στα κουτουρού"
"Πόσο κουτουρού ρε μαμά; Τι έβαζες μέσα;"
"Αλεύρι και αυγά έβαζε η γιαγιά μου"
"Μόνο;"
"Μόνο. Νομίζω 3 αυγά για κάθε φύλλο που άνοιγε και αλεύρι στα..."
"Στα κουτουρού, ξέρω. Μόνο αυτά;"
"Ναι. Μετά ανοίγεις το φύλο, όχι πολύ λεπτό, όχι πολύ χοντρό, παίρνεις το ροδάκι για την πίτσα και κόβεις λωρίδες και κάνεις λουλουδάκια."
"Πώς; Τα τυλίγεις;"
"Ε, πρέπει να'σαι εδώ να με δεις."
(Μου πέφτεις λίγο μακριά ρε μαμά, Νέα Υόρκη Θεσσαλονίκη για ένα μπουκέτο λουλούδια)
"Κάνε σχεδιάκια, γίνονται πολύ ωραία. Κι άμα τα πασπαλίσεις, βάλε στην άχνη και λίγη μαστίχα. Θα μοσχοβολήσουν."
Κλείνω το τηλέφωνο, σκέφτομαι, ξαναπαίρνω.
"Μαγιά να βάλω;"
"Όχι μόνο "μπέκιν"
(Μ' αρέσει που σε ρώτησα "μόνο αυτά;")
Κλικ του τηλεφώνου, αλεύρι στα κουτουρού (περί τα δύο φλυτζάνια και ένα κουταλάκι μπέκιν) και 3 αυγά, άνοιγμα φύλου με πλάστη, ρόδα της πίτσας για τις λωρίδες, οι λωρίδες κάνουν λουλουδάκια, τα λουλουδάκια βουτάνε στο τηγάνι  με μπόλικο σπορέλαιο, τηγανίζονται 3-4 λεπτά από κάθε πλευρά,

στραγγίζουν σε απορροφητικό χαρτί και πασπαλίζονται με άχνη και βανίλια (αφού δεν είχα μαστίχα τι να'κανα;)

Καθώς τρώω, σκέφτομαι "Πόσο λες να κάνει να έρθει η μασκωτίτσα μου από την Ουγγαρία; Ε, κατά τις γιορτές θα είναι εδώ. Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, θα το προλάβει το 2013."
Ντριν, τηλέφωνο, η μαμά: "Τα λουλούδια τα κάνουμε την Πρωτοχρονιά"
Εμ πες το χριστιανή! Μαζί με τη μασκωτίτσα.
Αφού ό,τι είναι να σού τύχει, θα συμβεί!