Φ-λυαρώντας φ-τιάχνω κουμπάκια φ-υστικοβούτυρου

Όταν είμαι στην κουζίνα κι ανοίγω ντουλάπια, μου'ρχεται στο νου μία γραμμή, όχι ευθεία ούτε κεκλιμμένη, μία γραμμή - πρόταση, που μού σιέται, μου κουνιέται και με κάνει να πω:
"Μμμμ! Ωραία γραμμή για αρχή της επόμενης ανάρτησης". Ύστερα κλείνω τα ντουλάπια, κάθομαι απέναντι στο λευκό χαρτί και κλείνουν αυτόματα όλες οι γραμμές της μνήμης μου.
Αέρας γίνονται και την κοπαπάνε απ' τα ντουλάπια του μυαλού μου.
Ναι, καλά, φοβήθηκα εγώ τώρα!!! Πφφφ! Φοβάμαι εγώ το άδειο το λευκό; Δεν το φοβάμαι.
Εμένα μ' αρέσει το λευκό.

Μ' αρέσουν τα άσπρα απάτητα χιόνια, τα άσπρα λινά ρούχα, τα άσπρα εσώρουχα, τα άσπρα κολλαριστά σεντόνια, οι άσπροι καναπέδες σε εξοχικό... θα σκιαχτώ τώρα μπροστά σε μια άσπρη σελίδα χωρίς γραμμές; Σιγά!!!
Θα φτιάξω άλλες γραμμές απ' την αρχή. Πάμε:
--------------------------------------------------"Χιονίζει"
(Γραμμή  σχολικής έκθεσης)
--------------------------------------------------"Σαν να παράφαγα μου φαίνεται."
(Γραμμή απ' "Το ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς")
--------------------------------------------------"Ξέβαψε η βαφή των μαλλιών στα νύχια μου."
(Βρώμικη γραμμή)
---------------------------------------------------"Πέρασε μισή ώρα πού έβαλα τη ζύμη στο ψυγείο;"
(Αποπροσανατολιστική γραμμή:Να σηκωθώ να δω τη ζύμη και ν'αφήσω κατά μέρους την αναζήτηση γραμμής.)
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Κάτσε εντωμεταξύ να ξύσω το αυτί μου, να κοιτάξω για τριακοστή φορά το χιόνι απ' το παράθυρο, να παίξω με τα νύχια μου, να φάω τα πετσάκια απ' το κάτω χείλος μου, να σουφρώσω το στόμα μου, να φταρνιστώ, να χασμουρηθώ, να πατήσω μια στιγμή στο weather.com να δω τον καιρό για αύριο, μμμ, πάλι χιόνια, πρέπει να πάω τις μπότες στον τσαγκάρη γιατί μπάζουν νερά, μισό λεπτό να τις βάλω στην τσάντα γιατί θα το ξεχάσω αύριο, μωρέ πόση ώρα πέρασε χωρίς να τσεκάρω τα emails μου, μπορεί να'χω τίποτε επείγον, αμάν, με ψάχνουν απ' το τυπογραφείο να κάνω approve τα αρχεία για το ημερολόγιο, κάτσε να τα κοιτάξω να τελειώνω... πέντε ώρες σκυμμένη στην καρέκλα, πάει η μέση, πρέπει οπωσδήποτε να σηκωθώ, ωχ, τα'παιξε ο μηνίσκος τόση ώρα σε αγκύλωση...τι είπε ο φυσικοθεραπευτής...ποδήλατο...ας ρίξω μερικές ορθοπεταλιές στο πάτωμα...μία, δύο, τρεις...είκοσι, φτάνει, είναι που είναι βρώμικα να κυλιέσαι στα πατώματα , αλλιώς δε με νοιάζει να κάνω εκατό ορθοπεταλιές, ας κάνω κι ένα μπανάκι εντωμεταξύ να ξεβρωμιστώ, να  σκουπιστώ, να αρωματιστώ, να χασμουρηθώ, να δω το Living της άλλης Marthas που'κανε εκατό χρόνια να μου' ρθει , πρώτη σελίδα βλέπω, μμμ, δεύτερη σελίδα βλέπω, μμμ, τρίτη σελίδα βλέπω, ζζζζζζζ, και...
ΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζ 
Μπαίνω στον κήπο των ονείρων κι εκεί να δεις γραμμές που φτιάχνω. Πολύχρωμες! Τις καβαλάει ο μικρός μου εαυτός που φοράει κόκκινο παλτουδάκι, πλισέ σκωτζέζικη φουστίτσα και ροζ τριανταφυλλάκι στα μαλλιά και κάνει βόλτα, χορεύει κουτσό κι άντε να τη μαζέψεις να' ρθει πίσω στις 8 το πρωί. Τι θέλω και την τραβάω τώρα μέσα στα λίγα τετραγωνικά του τσιμεντοσπιτιού μου; Μια χαρά δεν περνάει αυτή στο "Chocolate factory" των ονείρων της;
Έλα, έλα, θα σού κάνω σοκολάτα ζεστή κι έναν διπλό ελληνικό για μένα, κάτσε εσύ να χαζέψεις το χιόνι να κάτσω εγώ στο computer. Είναι ανοιχτό; Γιατί είναι ανοιχτό; Click και βρίσκομαι μπροστά σε μια πρώην άσπρη - απάτητη σελίδα που'χε σκοπό να φτιάξει τη γραμμή
-α- (αριστούργημα), αλλά μπλέχτηκε στη γραμμή -φ- (φλυαρία). Ε, καλά! Όλα Καλά! Δηλαδή "οκ". Εκεί θα κολλήσουμε τώρα;
Το μικρό  -φ- της "φλυαρίας" μπορεί να γεννήσει κάποτε το μεγάλο -Φ- της "Φιλοσοφίας" ή τής "Φιλολογίας".
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Μαθαίνω το "Φφ" σε μικρά παιδιά με πλιέ σκωτσέζικες φούστες
"Ο Φώτης κι η Φανή
μια Κυριακή πρωί,
πηγαίνουν στη Φωφώ,
να φάνε φαγητό.
Ο Φώτης τρώει φακή,
φασόλια η Φανή,
και για γλυκό η Φωφώ,
φράουλα παγωτό.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------Κι αφού τα παιδιά μάθουν το γράμμα Φ τραγουδώντας, πρέπει απαραιτήτως να το βουτήξουν σε ζεστή σοκολάτα να μουλιάσει μην και στεγνώσει στην ξηρασία της σκέτης παπαγαλίστικης γνώσης.  Έτσι φτιάχνουμε κουμπάκια από  "Φυστικοβούτυρο" που τα είδαμε τις προάλλες στο Φατσοβιβλίο ή Facebook όπως τα' δειχνε η φίλη Έφη (Μάνα του Λόχου) που το είδε κι εκείνη κάπου αλλού.
Η μικρή μου άρπαξε το κόκκινο παλτό της και το στριφογυρνάει στον αέρα.
Καλέ, άσε κάτω το παλτό! Δε θα τα ράψουμε τα κουμπάκια. Θα τα φάμε.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Κουμπάκια φυστικοβούτυρου
Για 15 κουμπάκια κι άλλα τόσα παιδάκια

1 φλυτζάνι φυστικοβούτυρο
1/2 φλυτζάνι ζάχαρη
1 αυγό

Ανάβουμε το φούρνο στους 160C/ 320F.
Aνακατεύουμε φυστικοβούτυρο, ζάχαρη και αυγό, βάζουμε το μείγμα μισή ώρα στο ψυγείο να σφίξει, φτιάχνουμε μικρές μπαλλίτσες που τις απλώνουμε σχετικά αραιά σε ταψί με αντικολλητικό χαρτί και τα ψήνουμε για 18-20 λεπτά.

Τα βγάζουμε και όπως είναι ζεστά τα πατάμε με ένα καπάκι (της κόκα κόλας αν είστε του junk, του κονιάκ αν είστε πότες ή τού μηλόξιδου αν είστε γκουρμέ).

 Κι ύστερα με καλαμάκι του φραπέ ή για σουβλάκι, ανοίγουμε τις τρυπούλες πάνω και κάτω να μοιάζουν με κουμπιά.

Κι έτσι, μαθαίνοντας το γράμμα -φ- , φτιάξαμε χαριτωμένα κουμπάκια φ- υστικοβούτυρου

ενώ κρυφός μας πόθος ήταν να μάθουμε το γράμμα -α- που θα άρχιζε μια ά- ριστη γραμμή σε μια ανάρτηση -α-ριστούργημα.
                                           
Δεν πειράζει. Κι αύριο μέρα είναι. Έχω κι άλλα γράμματα υπόψιν μου!