Πόσα κύτταρα μετρούν σ' ένα ανθρώπινο σώμα;
Πόσες πραγματικότητες χωρούν μέσα στην ίδια πραγματικότητα;
Εκατομμύρια!Δισεκατομμύρια!Τρισεκατομμύρια!
Δε θα ξεχάσω, είχαμε μάθημα Ρωμαϊκής ιστορίας , πρωτοετής στη σχολή Φιλολογίας, με καθηγητή τον κο Πετρόχειλο που εξιστορούσε, δεν ξέρω με ποια αφορμή, ένα περίεργο περιστατικό που του'λαχε χρόνια πριν, σε μια άλλη τάξη από 169 πρωτοετείς φοιτητές ."Στη μέση του μαθήματος άνοιξε η πόρτα του αμφιθεάτρου, μπήκε μέσα ένας νεαρός που οπλοφορούσε, είπε μερικές ασυνάρτητες κουβέντες και δύο λεπτά μετά, άνοιξε την πόρτα, βγήκε και εξαφανίστηκε. Ήταν τέτοιο το σοκ και η έκπληξη όλων μας, που ζήτησα απ' τους φοιτητές μου να γράψουν αυτό που ζήσαμε και να μού το φέρουν στο επόμενο μάθημα. Όταν πήρα τα χαρτιά στο σπίτι , διάβασα 169 διαφορετικές εμπειρίες που περιέγραφαν το ίδιο περιστατικό. Για καιρό αναρωτιόμουνα: ζήσαμε όλοι το ίδιο πράγμα;"
Από τότε θυμάμαι τις 169 πραγματικότητες κάθε φορά που βλέπω πόσο διαφορετικά βιώνει ο καθένας μας τη ζωή. Που η ζωή είναι σχεδόν ίδια περιστατικά για τον καθένα, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Περνάμε χαρές, περνάμε πένθη, γιορτάζουμε, βαφτίζουμε, παντρεύουμε, συγχαίρουμε, μισιόμαστε, αγαπιόμαστε σχεδόν με τα ίδια γεγονότα. Αλλά "άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας" προφανώς για ευνόητους λόγους.
Με την καταιγίδα Sandy που χτύπησε τη ΝΥ, ξαναθυμήθηκα τον καθηγητή Πετρόχειλο και τις 169 πραγματικότητες. Η ίδια καταιγίδα πέρασε από τη ΝΥ, αλλά για μένα, ήταν ένας αέρας που σηκώθηκε , μαύρισε τον ορίζοντα, έριξε λίγες σταγόνες βροχής, που κατά το βράδυ χόντρυναν κι έγιναν χαλαζάκι, κι ύστερα ο αέρας σφύριζε πιο βαρύς. Έμεινα μέσα,όπως είπανε, μαγείρεψα ζεστό φαγάκι στην κουζίνα μου που δούλευε κανονικά, είδα τηλεόραση που δούλευε κανονικά, πήρα το βιβλίο μου, γέμισα ένα ποτήρι νερό από τη βρύση που δούλευε κανονικά, πέταξα τα πολλά σκεπάσματα γιατί η θέρμανση δούλευε υπερ-κανονικά και κοιμήθηκα κανονικότατα ασφαλής και προστατευμένη. Το πρωί, ξαπλωμένη ακόμα στο κρεβάτι, άνοιξα την τηλεόραση να δω τι έγινε μέσα στη νύχτα. Ο εκφωνητής είπε κάτι για 19 θύματα. Αποκλείεται. Κοιμάμαι ακόμη. Δεν ήπια καφέ και δεν ακούω καλά. Δεν μπορεί να υπάρχουν θύματα από μια βροχούλα που γίνεται χαλαζάκι κι έναν αέρα που σηκώνεται πιο βαρύς. Πετάχτηκα απ' το κρεββάτι, και κάνοντας καφέ για να'μαι σίγουρη ότι ακούω καλά, σήκωσα το τηλέφωνο και πήρα δυο τρεις φίλους να δω τι συμβαίνει. Δεν μπορούσα να βγάλω γραμμή. Δυο τρεις ώρες μετά βρήκα μερικούς, και κάποιους άλλους δεν μπορούσα να τους πιάσω ούτε δυο τρεις μέρες αργότερα. Την ίδια ώρα που εγώ περιφερόμουν με το ενεργό κινητό μου, το ενεργό computer μου, άναβα και έκλεινα τις ασφάλειες στην ασφάλεια του ζεστού σπιτιού μου, χιλιάδες άνθρωποι περνούσαν και περνούν τις μέρες και τις νύχτες τους σε καταφύγια, χωρίς αυτοκίνητα αρκετοί αφού καταπλακώθηκαν απ' τα ξεριζωμένα δέντρα , χωρίς σπίτια αρκετοί αφού πλημμύρισαν, γκρεμίστηκαν, κάηκαν, χωρίς τους άντρες τους ή τα παιδιά τους αρκετοί αφού τα θύματα άφησαν πίσω το νούμερο 19 και σκαρφάλωσαν στο 100 όπως ακούω.
Για όλους αυτούς η Sandy δεν ήταν ένας αέρας που φύσηξε πιο βαρύς, ούτε μια βροχούλα που'γινε χαλαζάκι. Ήταν μια θύελλα καταστροφική και θανατηφόρα. Κι η ΝΥ δεν είναι ένα αμφιθέατρο με 169 διαφορετικές εμπειρίες. Είναι ένας κόσμος με 8,244,910 διαφορετικές πραγματικότητες.
Η βασική συνταγή ήθελε κόκκινα πορτοκάλια, σαγκουίνια τα λεγόμενα, ή αλλιώς blood oranges .
Κέηκ με κόκκινα πορτοκάλια, ελαιόλαδο και (ίσως) δενδρολίβανο ήθελα να φτιάξω μέρες τώρα.
Αλλά θες η βαρειά διάθεση στη μετά -Sandy εποχή (θα γράφω για γλυκά όταν έξω μαζεύουνε τρόφιμα και ρούχα για τους άστεγους;), θες η έλλειψη σαγκου-ι-νίων ("what is this?", ή "no" ήταν οι απαντήσεις που μάζεψα από καμιά δεκαριά μαγαζιά τροφίμων), το άφηνα, το άφηνα, ώσπου σήμερα, πιάνοντας κουβέντα σε μια ελληνική φρουταρία, αποφάσισα να αγοράσω κόκκινα γλυκά γκρέηπ φρουτ. Και γιατί όχι; Κόκκινα τα γκρέηπ φρουτς, κόκκινα τα σαγκουίνια, θα'βαζα και λίγο χυμό κανονικού πορτοκαλιού για περισσότερη γλύκα , θα ψιλόκοβα μέσα και το δενδρολίβανο (το αποφάσισα εντωμεταξύ) και θα το'ψηνα μια χαρά.
Και τώρα που σάς μιλάω (που σάς γράφω δηλαδή), τα'κανα όλα τα παραπάνω και ψήνω.
Είναι μια διαδικασία που τη χαίρομαι μ' αυτήν ακριβώς τη σειρά.
Όση ώρα ψήνω, γράφω. Ύστερα ξεφουρνίζω κι όση ώρα κρυώνει το γλυκό, εγώ τσεκάρω τις φωτογραφίες , διορθώνω το κείμενο και γενικά περνάω κανά δυο (μπορεί και παραπάνω)ωραιότατες ώρες μέχρι να δώσω εντολή στο κουμπάκι να κάνει publish.
Κέηκ με σανγκουίνια, ελαιόλαδο και δενδρολίβανο
(Βασισμένη σε μια συνταγή της Smitten Kitchen)
200γρ. (ι φλυτζάνι) ζάχαρη
118γρ. (1/2 φλυτζάνι) ξινόγαλα ή γιαούρτι
3 μεγάλα αυγά
156 γρ (2/3 φλ. ελαιόλαδο)
219 γρ (2 και 3/4 φλ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις)
1 1/2 κουταλάκι (8 γρ.)μπέκιν πάουντερ
1/4 κουταλάκι μπέκιν σόδα
1/4 κουταλάκι αλάτι
1 κουταλιά της σούπας ψιλοκομμένο φρέσκο δενδρολίβανο
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180C/350F.
Βουτυρώνουμε ένα μικρό μακρόστενο φορμάκι για κέηκ. Σ' ένα μπωλ βάζουμε το ξύσμα απ' τα δύο πορτοκάλια (εγώ έβαλα το ξύσμα απ' τα δύο γκρέηπ φρουτ) μαζί με τη ζάχαρη και ανακατεύουμε να ενωθούν.
Καθαρίζουμε ένα σαγκουίνι (εγώ έβαλα γκρέηπ φρουτ) και εσωτερικά από τις μεμβράνες του, το κόβουμε σε μικρά κομματάκια και το βάζουμε σε ένα άλλο μπωλ.
Στίβουμε το δεύτερο σαγκουίνι (εγώ έβαλα κανονικό πορτοκάλι) και βγάζουμε 1/4 φλυτζάνι χυμό .
Μέσα στο χυμό ρίχνουμε το ξυνόγαλα ή το γιαούρτι (εγώ έβαλα γιαούρτι) και ανακατεύουμε καλά. Το ρίχνουμε στη ζάχαρη με το ξύσμα, ύστερα ρίχνουμε ένα ένα τα αυγά και στο τέλος το λάδι και ανακατεύουμε καλά.
Σ' ένα άλλο μπωλ ανακατεύουμε το αλεύρι με το μπέκιν πάουντερ, τη σόδα , το αλάτι και το δενδρολίβανο.
Το ρίχνουμε κι αυτό στο μείγμα με το λάδι και ανακατεύουμε.
Στο τέλος προσθέτουμε το κομμένο σαγκουίνι και το ενσωματώνουμε στο μείγμα.
Ψήνουμε για 55 περίπου λεπτά και δοκιμάζουμε με μια οδοντογλυφίδα , αν βγει καθαρή, να βεβαιωθούμε πως ψήθηκε. Εμένα μού πήρε πάνω από μία ώρα για να βγει καθαρή η οδοντογλυφίδα.
Αν θέλουμε το σερβίρουμε με γλάσο πορτοκαλιού
3/4 κούπας άχνη ζάχαρη κοσκινισμένη
Χυμό 1/2 πορτοκαλιού
Ξύσμα ενός πορτοκαλιού
1 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας.
Τα χτυπάμε όλα μαζί και περιχύνουμε το κέηκ αφού έχει κρυώσει και το ξεφορμάρουμε.
Το γκρέηπ φρουτ πικρίζει, άρα βάλτε κανονικά πορτοκάλια, είτε κόκκινα είτε πορτοκαλιά .
Το ολόκληρο φρούτο είναι καλύτερα να το αλέσετε και όχι να το βάλετε κομματάκια αν δε θέλετε να τα μασάτε στο τέλος.Ή στίψτε το απλώς και βάλτε το χυμό.
Το δενδρολίβανο θεωρείστε το προαιρετικό, αφού είναι μια πολύ ιδιαίτερη γεύση που μπορεί επίσης να μάς ξενίσει και να μάς πικρίσει.
Το γλυκό αυτό έχει πολλές εκδοχές και θα έλεγα πως η σημερινή δεν είναι η πιο γλυκειά για τα γούστα μου.
Θα εξετάσω και τις άλλες δυνατότητες-πραγματικότητες της γεύσης αυτής αλλά όχι τώρα.
Τώρα καληνύχτα σας, δηλαδή καλημέρα σας, 4.30πμ, με τήν καινούρια σημερινή ώρα 3.30πμ!
Πάλι καλά!
