Ειδοποιώ τους υποψήφιους αναγνώστες πως αυτό που θα ακολουθήσει δεν είναι μια συνηθισμένη ανάρτηση, αλλά ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΜΙΑΣ ΓΙΟΡΤΗΣ. Αυτό σημαίνει μάκρος, φάρδος και έκταση στη γραφή. Όσοι λοιπόν βρίσκεστε σε φάση διακοπών, ανάπαυλας, μεσημεριανής σιέστας και έχετε 2-3 ώρες να διαθέσετε, παρακαλώ συνεχίστε. Όσοι είστε σε κατάσταση εκνευρισμού, διάλειμμα τσιγάρου, μαλλιοτράβηγμα με τον σύζυξ ή σε επεισόδιο νευρικής ανορεξίας, παρακαλώ προσπεράστε. Όσοι είστε σε κατάσταση νηφάλιας νιρβάνα διάρκειας 15 λεπτών, δείτε μόνο τα highlights και προσπεράστε.
ΜΗΝ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΑ,
ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΩ ΜΕΤΑ ΣΧΟΛΙΑ (και σχολιανά) ΓΙΑ ΠΟΛΥΛΟΓΙΑ, εντάξει;;;;
2/6/2013, δύο μέρες πριν τη γιορτή μου:
* Ετοιμάζω τυρο-κασεροπιτάκια που μου βγάλαν τα ματάκια απ' το blog της Ερμιόνης http://theonewithallthetastes.blogspot.com/2013/05/41.html
Η Ερμιόνη παίρνει έτοιμα "φύλλα κουρού", εγώ προθυμοποιούμαι να τα φτιάξω μόνη μου.
Κουρου-κουράστηκα είναι η αλήθεια, και μπάφιασα για να καταλάβω πόσο αλεύρι είναι αυτό το "όσο πάρει" για να σταματήσω να ρίχνω. Στο τέλος, κάνω τα πιτάκια, τα γεμίζω, φτιάχνω με το πηρούνι δοντάκια, και τ΄ακουμπώ στην κατάψυξη. Γλείφω το κουτάλι της γέμισης πριν το πετάξω στο νεροχύτη! (Μου'πεσε μπόλικο το μοσχοκάρυδο, γαμώτο!)
* "Δεν κάνω και τα πιτσάκια; " (Της Ερμιόνης, μάλιστα. Δε με καλούσες ρε Ερμιόνη και αυτοπροσώπως να'παιρνα κι ένα μεζέ;) Τα κάνω. Παίρνω έτοιμες βάσεις για πίτσες αλλά επειδή δε μου φαίνονται και πολύ straight (λείες εννοώ καλέ), και αφού μού περισσεύει ζυμάρι από τα μπουρεκάκια της μαμάς (ακολουθούν σε λίγο), ανοίγω το περισσευάμενο ζυμάρι σε πίτσα, βάζω τα υπεδέλοιπα υλικά από πάνω κατά γράμμα (σχεδόν) και μπαίνουν κι αυτά ακολούθως στην κατάψυξη. (Η κατάψυξη αρχίζει και μπουκώνει)
* Τα μπουρεκάκια της μαμάς ήταν η μεγάλη επιτυχία των σχολικών μας παζαριών, τότε που πουλούσαμε σπιτικά καλούδια, μαζεύαμε λεφτά και πηγαίναμε εκδρομές. Ξεπούλαγαν τα μπουρεκάκια με τον κιμά στο πιτς φυτίλι. Με το κουτί τα παίρνανε οι άλλες μαμάδες, όχι με το κομμάτι. Παίρνω τηλέφωνο τη μαμά, περνώ τον ύφαλο των οδηγιών της "στα κουτουρού" , "με το μάτι" ,"με τη χούφτα", αντιγράφω τις ακριβείς αναλογίες της Αργυρώς Μπαρμπαρίγου που βάζει τα ίδια υλικά με τη μαμά στο φύλλο της (για παν ενδεχόμενο βρε αδερφέ), τα φτιάχνω και μοσχοβολάει ο τόπος. Μού βγαίνουν άλλα σε μέγεθος extra large, άλλα extra small (λεπτομέρειες τώρα) τα τακτοποιώ (στριμώχνω) στην κατάψυξη και λέω "τέλος τα ζυμάρια"! (Καλά, μην ορκίζεσαι κι όλας)
* Διαλέγω τραπεζομάντηλο, τυλίγω τα μαχαιροπήρουνα σε άσπρες χαρτοπετσέτες, δένω με κόκκινες κορδελίτσες, γράφω σε ετικέτες το μενού, ψιλο-καταλήγω στο μενού (;)
* Γεμίζω το ψυγείο stella artois και αναψυκτικά. Παίρνω βατόμουρα, μύρτιλα και φράουλες για τα cheesecakes που αποφασίζω να τα βάλω σε ποτήρια και να τα παρουσιάσω σε σχήμα Μ προς τιμήν της Μεγαλειότατης αφεντιάς μου!
* Ακούω αγαπημένα τραγούδια. Με γιορτάζω προεόρτια. Γιατί δηλαδή;
Τα Χριστούγεννα πώς έχω έναν ολόκληρο Δεκέμβρη να χαίρομαι;
Για τη γιορτή μου να μην έχω ένα ταπεινό τριήμερο εορταστικών εκδηλώσεων;
"Θεέ μου μεγαλοδύναμε" ή αλλιώς "Η προσευχή του μάγκα"
Δεν είμαι μάγκας , δεν έχω σχέση με ντουμάνια και με τσιγαριές, κι όμως...Αυτό το τραγούδι με αγγίζει πολύ, με συγκινεί, με ακουμπάει. Ώπα, λέω!
* Χαζεύω στο διαδίκτυο τα περί του ονόματος μου ακούγοντας μουσική (ώπα, ξαναλέω)
Τι έκανε λέει ;;; Η αγία Μάρθα είναι πολιούχος των γυναικών που επιθυμούν να έχουν τον έλεγχο; Τον έλεγχο; Γι' αυτό με λένε control freak; Αμάν!
* Κλείνω το computer! Φτάνει! Ώρα για ύπνο!
(Βλέπω στον ύπνο μου πως πιάνουμε κουβέντα στα ελληνικά με τον Brad Pitt και του λέω πόσο με συγκινεί η αγάπη του στην Αντζελίνα...Άβυσσος το υποσυνείδητο του ανθρώπου)
3/6/2013, μία μέρα πριν τη γιορτή μου:
* Γιατι φωτάει μες στον ύπνο μου; Σηκώνομαι νυσταγμένη. Τα φώτα της ράμπας (της νύχτας) ήτανε αστραπές και γίνανε βροχή της μέρας. Κάνω στα γρήγορα καφέ, ανάβω το computer και παίρνω θέση. Στις 8.00πμ έχω skype με τη θεραπεύτρια Ιωάννα Γκολφινοπούλου, που έχει τη θαυμαστή ικανότητα, εκεί που νυστάζεις και σκέφτεσαι πως δεν έχεις και τίποτε σπουδαίο να πεις, να βρίσκει τα "κουμπιά" σου, να τα πατάει, κι εσύ (λέγε με Μήτσο για να μην καταλάβουν πως με λένε Μάρθα), να βρίσκεσαι να ρουφάς μύτες και δάκρυα γιατί έπεσες πάλι (πάλι;;;μα πάλι;;;) σ' ένα κομμάτι που θέλει στοργή και proderm.
* Το εορταστικό τριήμερο συνεχίζεται τιμώντας το όνομα "Μάρθα" . Δημιουργώ μία σύνθεση από Μάρθες, Ελληνίδες και Αμερικανίδες: Martha Graham στο χορό, Martha Stewart στη μαγειρική αλλά στα νειάτα της ως μοντέλα, Μάρθα Βούρτση, Μάρθα Καραγιάνη και η αφεντιά μου:
http://www.youtube.com/watch?v=uk4KJ1pcrgk
Ο Λουτσιάνο Παβαρόττι (φωνάρα) τραγουδάει από την όπερα "Martha" του Friedrich von Flotow
http://www.youtube.com/watch?v=lnQCD1_pj7w
* Συμβουλεύομαι "πώς να στρώσεις το τραπέζι για μπουφέ σύμφωνα με το φεγκ σούϊ". Αρχίζω να κρύβω κάτω απ' το τραπεζομάντηλο ντάνες με βιβλία και δημιουργώ διαφορετικά επίπεδα για να ακουμπήσω πάνω τις πιατέλες. (διαβαστερό και κουλτουριάρικο φεγκ σούι βρήκα)
* Στην αγορά με την ψυχο-μάνα μου (έτσι την έχω βαφτίσει) για λαχανικά, σκορδάκια, λεμονάκια. Ψιλοβρέχει.
* Κόβω σε μπουκιές τα κοτοπουλο-στηθάκια, τα πανάρω (Και παναρισμένες κοτομπουκιές; Α ρε Ερμιόνη, την τιμητική σου θα έχεις αύριο). Τις βάζω στο ψυγείο.
* Γεμίζω τα ποτήρια λεμονάτο cheesecake σε παραλλαγές: βατόμουρο, φράουλα, μύρτιλα.
Θα τα στολίσω με φρούτα και δυόσμο αύριο. Έξω ρίχνει καρέκλες, cats and dogs και τα συμπαρομαρτούντα.
* Πεινάω. Δεν έφαγα τίποτε και είναι απόγευμα. Σηκώνω το κεφάλι. Η βροχή σταμάτησε. Ο σκίουρος (Γρηγοράκης) είναι ανεβασμένος στο δέντρο μπροστά στο παράθυρο και με κοιτάζει. Τι κοιτάς ρε φίλε; Αφού σου άφησα φουντούκι στο περβάζι χτες. Πέρνα να το φας. Σκύβω στο περβάζι. Φουντουκάκι απόν. Πότε ανέβηκες ρε Γρηγόρη μπαγάσα και το πήρες; Θα εισηγηθώ να σε προσλάβουνε στο Τσίρκο του Ήλιου! (Κάτσε να φάω πρώτα και μετά)
* Δε βρέχει. Πάω να ανοίξω το τραπέζι, πρέπει να του προσθέσω μία τάβλα. Τα-τα-τάβλα!
Η αφεντιά μου τραγουδάει "Καροτσέρη τράβα, να πάμε στα Τατάβλααα!" (Σήκω Μάρθα, άντε!!!)
*Κοντεύει μία, λέω να ξαπλώνω σιγά σιγά.
Ξέχασα τον ανεμιστήρα ανοιχτό. Βρίζω μια φορά, ανάβω φώτα, σηκώνομαι και τον κλείνω.
Ξαναξαπλώνω.
Έχω αφήσει τα παράθυρα και τις σίτες ανοιχτές.
Βρίζω πέντε φορές, ανάβω φώτα, κατεβάζω σίτες, ξαναξαπλώνω.
Μου κάνουν επίθεση τα κουνούπια. Γυρίζω τριανταοχτώ φορές, βρίζω 238, γεμίζω κοκκινίλες. Σηκώνομαι και πάω στο computer...Google search...και μελετώ τα "φυσικά αντικουνουπικά"
Μετά τη μελέτη πάω στο ψυγείο, μαδώ το δυόσμο και τον τρίβομαι από πάνω ως κάτω. Ύστερα με περνώ μια στρώση μυλόξυδο από πάνω ως κάτω (είμαι μια μοσχοβολιά από πάνω ως κάτω). Κόβω φέτες λεμονιού, τις βάζω σε πιατάκι κοντά μου γιατί ο Γούγλης λέει πως θα τραβήξουν τα κουνούπια.
Άντε να τα τραβήξουν γιατί φτάνει όσα τράβηξα εγώ. Καληνύχτα τώρα!
4/6/2013, ανήμερα της γιορτής μου
* Mε την τσίμπλα στο μάτι, και με μυρωδιά μηλόξυδου μπαίνω στο facebook και διαβάζω ευχές. Ωραία καλημέρα! Έξω έχει δροσιά!
* Πιάνω να καθαρίζω το σπίτι. Μιλάω στο τηλέφωνο. Ψωνίζω λουλούδια να γεμίσω τα βάζα. Μιλάω στο τηλέφωνο. Αρχίζω να ψήνω. Η μαμά στο τηλέφωνο.
"Χρόνια πολλά να σε χαιρόμαστε."
"Να με χαιρόσαστε μαμά."
"Έκανες τα μπουρεκάκια;"
"Ναι, μόλις τα'βγαλα απ' την κατάψυξη να μαλακώσουν να τα τηγανίσω"
"Έβαλες τα μπουρεκάκια στην κατάψυξη; Πέτρα θα' γινε το ρύζι"
Κοντεύω να λιποθυμήσω. Δηλαδή δε βάζουν στην κατάψυξη μπουρεκάκια με ρύζι;
"Έλα ρε μαμά, αφού όλοι στο internet λένε πως φτιάχνουνε τις πίτες μέρες πριν και τις βγάζουν να τις ψήσουν την ίδια μέρα."
"Όχι αυτές με το ρύζι"
(Γκντουπ !Λιποθυμώ)
*Ψήνω τα κασεροπιτάκια της Ερμιόνης. Το μυαλό μου είναι στο παγωμένο ρύζι της γέμισης και παγώνει εκεί. Τα κασεροπιτάκια όμως δείχνουν πολύ όμορφα. "Έχω αρκετά; Να δοκιμάσω ένα μικρούλι;" Δοκιμάζω. Τέλειο!Yeah!!! Και το φύλλο κουρού που έκανα, πεντανόστιμο. Ξανά yeah πανηγυρισμού!
* Τηγανίζω τα μπουρεκάκια και κάνω το σταυρό μου. Τα βλέπω να τσιτσιρίζονται μεσα στο τηγάνι και τσιτσιρίζομαι κι εγώ από φόβο. "Πέτρα το ρύζι" ; Κάνω πέτρα την καρδιά μου και περιμένω.
* Τηλεφωνάει η ψυχομάνα. "Έκανα ιμάμ και ντολμαδάκια και σου φέρνω. Έρχομαι νωρίτερα μη με πιάσει η κίνηση"(Δύο ώρες νωρίτερα....Εγώ είμαι ακόμη στα τηγάνια. Δεν πειράζει, θα της δώσω να δοκιμάσει μπουρεκάκι αφού δεν κοτάω να δοκιμάσω εγώ). Έρχεται. Δοκιμάζει μπουρεκάκι. "Συνήθως δε ζητάω συνταγές, αλλά τώρα θα σου ζητήσω", μου λέει, κι εγώ ουρλιάζω απ' τη χαρά μου! Ά ρε μάνα, το'κανες πάλι το θαύμα σου! Πάλι θα ξεπουλήσεις! Μ' ακούτε εκεί έξω; Μύθος το ρύζι στην κατάψυξη. (Τουλάχιστον στα μπουρεκάκια.)
*Και για μουσική επένδυση "Ένα μύθο θα σας πω" από τη Νάνα Μούσχουρη και τους Les Atheniens
* Κάνω μπάνιο, φορώ κόκκινο φουστάνι και κόκκινα παπούτσια, αρχίζω και βάζω τις πιατέλες στο τραπέζι, καρφώνω ταμπελίτσες με ονόματα φαγητών, αλλάζω θέση στα βάζα πεντ- έξι φορές, ανάβω ανεμιστήρα, κλείνω, ανάβω air condition, 6.45μμ ακούγεται το πρώτο θυροτηλέφωνο. Από πότε έρχονται νωρίς οι Έλληνες; Το call ήτανε για τις 7μμ( Ήταν η Σοφία που πέτυχε νωρίς το λεωφορείο. Όλοι οι υπόλοιποι σκάσανε μύτη από τις 8 μέχρι τις 9.30μμ. Είπα κι εγώ...)
* Σουξέ τα μπουρεκάκια της μαμάς ( all time classic) και τα κασεροπιτάκια της Ερμιόνης (θα επαναληφθούν).
* Και τώρα, στο τέλος του οδοιπορικού, ήρθε η ώρα να σας μοιραστώ τα φοβερά μπουρεκάκια της μαμάς με κιμά και ρύζι (Και βάλτε τα από πριν στην κατάψυξη, μην τα φοβηθείτε)
Μπουρεκάκια με κιμά και ρύζι
Για 4 φύλλα
750 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 ποτήρι κρασιού ελαιόλαδο
2 κ.σ.ξύδι
περίπου 1½ ποτήρι
νερού χλιαρό νερό (μου πήρε λιγότερο)
1 κ.γλ. κοφτό αλάτι
αλεύρι για τα
φύλλα
Σε
λεκάνη ή μίξερ ρίχνουμε το αλεύρι κοσκινισμένο. Προσθέτουμε το ξίδι, αλάτι,
ελαιόλαδο, ανακατεύουμε και λίγο λίγο προσθέτουμε το νερό ζυμώνοντας, μέχρι να
έχουμε μία ζύμη που δεν κολλάει στα χέρια, με απαλή υφή. Τη σκεπάζουμε και την
αφήνουμε να σταθεί το λιγότερο για 30΄. Τη χωρίζουμε στα 4 και ανοίγουμε σε
αλευρωμένο πάγκο λεπτά φύλλα.
Για τη γέμιση
1/2 κιλό κιμά (εγώ έβαλα ανάμεικτο χοιρινό και μοσχαρίσιο)
2 κρεμμύδια ψιλοκομμένα
2 χουφτίτσες (οδηγία της μαμάς) ρύζι
αλάτι και πιπέρι
Ε(χ)τέλεση
Σε λίγο ελαιόλαδο ψιλοτσιγαρίζουμε τα κρεμμύδια, ρίχνουμε τον κιμά, τον περνάμε μερικές βόλτες και τελευταίο ρίχνουμε το μισοβρασμένο ρύζι. Μετά από άλλες δυο γυροβολιές το βγάζουμε, ρίχνουμε αλάτι και πιπέρι και η γέμιση είναι έτοιμη.
Αλευρώνουμε τον πάγκο και ανοίγουμε κάθε κομμάτι ζύμη σε φύλλο.
Παίρνουμε κουταλιές από τη γέμιση και την απλώνουμε κατά μήκος του φύλλου. Τυλίγουμε τη ζύμη γύρω από τη γέμιση σε μπαστουνάκι και σχηματίζουμε με κάθε μπαστουνάκι ένα μπουρεκάκι.Τα βάζουμε στην άκρη.
Όταν τελειώσουμε, τα τηγανίζουμε σε μέτρια φωτιά σε μπόλικο σπορέλαιο τέσσερα πέντε λεπτά από κάθε πλευρά να χρυσίσουν όμορφα και ομοιόμορφα.
Για τέσσερα φύλλα κάντε λίγο παραπάνω γέμιση, οπότε βάλτε παραπάνω κιμά και ρύζι.
Τα cheesecakes σε ποτήρι θα έρθουν σε άλλο επεισόδιο γιατί τα'παιξε ο γραφιάς, τα'παιξαν κι οι αναγνώστες και δεν είμαστε καλοκαιριάτικο για καρδιακά επεισόδια!
Kαληνύχτα σας και να'μαστε καλά να γιορτάζουμε!
