Απουσιάζουμε μέχρι να ανέβει η "Χριστουγεννιάτικη Ιστορία" και επανερχόμαστε

Ξέρω ότι έχω χαθεί, ξέρω ότι μου λείπετε και μού λείπει που έχω χαθεί αλλά ξέρω επίσης πως αν η μέρα είχε 40 ώρες θα τα προλάβαινα καλύτερα. Ποτέ μου δε ζήλεψα το ωράριο 9-5, πάντα ήθελα να κάνω διάφορα και δημιουργικά. Κι αυτά κάνω και αυτά μου δίνουν χαρά. Αλλά απ' την άλλη μεριά με όλα αυτά τα γραψίματα-ψησίματα-διαβάσματα-παιξίματα δε μου μένει πάντα καιρός για όλα. Κάτι βγαίνει μπροστά, κάτι μένει πίσω και περιμένει.

Σας σκέφτομαι όμως και θα επανέλθω λίαν συντόμως αφού ανέβει με το καλό "Η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία". Είναι η κλασσική ιστορία του γερο Σκρουτζ γραμμένη από τον Ντίκενς το 1840. Είναι πολυαγαπημένη, τη βλέπω κάθε Χριστούγεννο σε όλες τις εκδοχές, και όταν πριν χρόνια τέτοιες μέρες μου ζητήθηκε να ανβάσω μια παράσταση για παιδιά  αυτό έκανα. Τη διασκεύασα στο πιο μουσικό, την διασκέδασα και την ανέβασα στην Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Νέας Υόρκης. Κάποια άλλα Χριστούγεννα, κανά δυο χρόνια αργότερα ανέβηκε σε μορφή αφήγησης με χορωδία ενηλίκων, παιδική χορωδία και την ορχήστρα της ΕΡΤ στο Μέγαρο Μουσικής από τη φωνή του βαρύτονου Τάση Χριστογιαννόπουλου που είναι και ο συνθέτης της παράστασης. Μπορείτε να τη δείτε εδώ

Και τώρα να'μαστε πάλι να την ανεβάζουμε στις 8 Δεκέμβρη στο Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο, με αφηγητή την αφεντιά μου και τους ρόλους-τραγούδια μοιρασμένους στους  ηθοποιούς-τραγουδιστές: Δημ. Μπονάρο, Άλκη Σαραντινό, Νεόφυτο Στράτη, Στέλλα Παπαθεοδώρου, Κατερίνα Visnjic, Βαλλασία Μακρίδου και τη μικρούλα Αλεξάνδρα Garcia, με συνοδεία στο πιάνο του Γλαύκου Κοντομενιώτη.

Πολύ θα ήθελα να σας είχα κι εσάς τους μακρινούς φίλους και φίλες κοντά μου εκείνη τη μέρα,
να φάμε και σπιτικά καλούδια που θα μοιράσουμε στον κόσμο να ευχηθούμε "Καλές γιορτές" αλλά τι να κάνουμε; Ένεκα η απόσταση θα περιμένουμε μέχρι να στήσουμε κάτι και στον Ελλαδικό χώρο

Σας φιλώ, πάω να τρέξω στα διάφορα οργανωτικο-προβικά κι εδώ είμαστε πάλι.
Σμακ!!!

Κάθε μέρα δεν είναι ίδια και ...ένα αλλιώτικο cake γλυκειάς κολοκύθας

Δευτέρα μεσημέρι.
Φεύγω απ' το Queens να πάω στο Connecticut να διδάξω ελληνικά.
Θέλω δύο ώρες να πάω και δύο να γυρίσω, γιατί δεν οδηγώ.
Έχει λιακάδα και με εμπνέει.
Ενώ περπατώ, βγάζω απ' την τσέπη το κινητό και κάνω το πρώτο κλικ στο δρόμο...

                                                   ...ύστερα άλλο ένα πάνω στα δέντρα..

...κι ένα ψηλότερα στον ουρανό...

Μπαίνω στο λεωφορείο. Σε πέντε λεπτά φτάνω στη στάση του της κίτρινης γραμμής.Τρένο για το Grand Central κι από κει άλλο ένα για Connecticut. Φτάνω νωρίς. Έχω χρόνο να χαζέψω στην αγορά. Σταματώ μπροστά σε έναν πάγκο με meringue shells και μένω. Αυτές τις μαρέγκες υπόσχομαι μια μέρα να τις κάνω σε πολλές δόσεις.

Πόση ώρα τις λιγουρεύομαι; Κοιτάζω το ρολόϊ. Σχεδόν 2:31μμ. Το τρένο φεύγει σε τρία λεπτά. Τρέχω. Ευτυχώς, έχω το εισιτήριο στην τσέπη. Το πρόλαβα.

                            Τώρα τρέχει το τρένο κι εγώ ξαναπατώ το κλικ πάνω στα δέντρα...

                                                                    ...και στο νερό...

Φτάνουν τα κλικ. Έφτασα. Ώρα για μάθημα. Μία ώρα, δύο τρεις...Αρκετά.
Έλα να μη χάσουμε τα τρένα, τα λεωφορεία, το περπάτημα, το σπίτι.
Τρέχω και ...δύο ώρες μετά πέφτω ξερή.

Το πρωί δε βλέπω να μπαίνει καθόλου φως απ' το παράθυρο.
Σηκώνομαι κι ανεβάζω τα ρολά.
Κοιτάζω έξω απ' το παράθυρο.
Τίποτε δεν είναι πια το ίδιο
Σκοτείνιασε. Φυσάει. Βρέχει. Πέσαν τα φύλλα τα πολύχρωμα.

Κλικ!

Πάω στην κουζίνα. Κάνω καφέ.
Θα κάνω κι ένα κέηκ. Κανονικά είναι κέηκ καρότου.
Σήμερα όμως στη θέση τού καρότου θα βάλω κολοκύθα.
Και δεν θα είναι πια το ίδιο.

Το προηγούμενο κέηκ καρότου μου το βλέπετε εδώ
Το αρχικό, που το έκανε η Νίκη Λαμπρινού, το βλέπετε εδώ

Και το σημερινό αλλιώτικο δικό μου εδώ,

                                                                       κι εδώ επίσης!

                                                         Γιατί κάθε μέρα δεν είναι ίδια.
                                                                    Ούτε κάθε γλυκό!

                                                                          Ευτυχείτε!

Σοκολατένια chocolate chip muffins και ...the unpaixtable game

H καλύτερή μου να παίζω, να γράφω και να ψήνω.
Είμαι ηθοποιός- φιλόλογος και ψήστρα.
Και τώρα η ψήστρα φιλόλογος θα παίξει μια παράσταση αλήθειας.

M' έκανε cast η καλή μας η Νοτούλα από το http://mafiaisblogging.blogspot.com/
και επειδή με το ρόλο αυτό παίρνεις αμέσως το βραβείο σου και γίνεσαι διεθνής, 
δέχτηκα μετά χαράς και να'μαι:

Διάβασα πως πρέπει να απαντήσω σε έξι ερωτήσεις και να δημιουργήσω μία έβδομη για τους επόμενους 5 bloggers τους οποίους θα προτείνω.

Intro (όνομα, τοποθεσία, ζώδιο, blog platform)

Κατά καιρούς με φωνάζουνε Μάνη, Θουλίτσα ή Θουλίτσο, Μαρθού και Κλασόν αλλά όταν με βουτήξαν σε μια κρύα κολυμπήθρα ένα κρύο πρωϊνό του Μάρτη κι έκλαιγα, μου δώσανε το όνομα Μάρθα.
Είμαι Ζυγός και τα ζυγίζω όλα εκτός απ'τα κιλά μου.
Μετά τη Θεσσαλονίκη όπου γεννήθηκα, και την Αθήνα όπου μετακόμισα, τώρα διαμένω εις τας μακρινάς Νέας Υόρκας αλλά αύριο...κανείς δεν ξέρει. Ούτε κι εγώ!
Είμαι blogger, είμαι καλά και το αυτό επιθυμώ και δι' υμάς που με διαβάζετε.

Ποιο είναι το moto του blog σου; Αν δεν έχεις σκέψου ένα τώρα!

Ευτυχείτε! 
Δεν το σκέφτηκα εγώ, το σκέφτηκε ο Άλκης Στέας αλλά σκέφτεστε εσείς τίποτε καλύτερο;

Αν το blogging ήταν παιδικό παιχνίδι, ποιο θα ήταν και γιατί;

"Δεν περνάς κυρά Μαρία, δεν περνάς, δεν περνάς..."
Για όλες εμάς τις Μαρίες, τις Μαρθούλες, τις Σούλες και τις Κούλες που περνάμε και γυρνάμε στα γύρω σπιτικά, και χωρατεύουμε, και κολατσίζουμε, πίνουμε έναν καφεδάκι, τσιμπάμε ένα γλυκάκι και ύστερα γυρίζουμε στο σπίτι μας, κι αφήνουμε την πόρτα ανοιχτή να σουλατσάρει ο κόσμος.

Όταν γίνω διάσημη blogger θα... (συμπλήρωσε τη φράση)

...θα έχω μια τέλεια φωτογραφική μηχανή, θα έχω σπουδάσει food styling and photography, θα μιλάω με περισσότερα παιδάκια, θα ψήνω περισσότερα γλυκάκια και θα παίζω σε άπειρα παιχνιδάκια ...

Κάνε φίρμα την λιγότερο δημοφιλή ανάρτηση σου

Τις σοκολατένιες λάβες γιατί το αξίζουνε!
Γιατί όταν τις έκανα για μια γιορτή της μητέρας, τα σχόλια όσων τα δοκίμασαν ήταν γεμάτα επιφωνήματα.
Και γιατί ως συνταγή και ως ανάρτηση, πιστεύω πως αξίζουνε μια δεύτερη ματιά.

Ποια κατηγορία ιστολογίων, θα ήθελες να αφανίσεις από την μπλογκόσφαιρα και γιατί;

H αλήθεια είναι πως πέραν των bakers-cooks-food stylists and photographers δεν γνωρίζω από άλλους bloggers, οπότε δεν έχω και το μένος να εξαφανίσω κανένα.

Η extra ερώτηση που παρέλαβα από τη Νοτούλα είναι:
Αν βγάζαμε ένα βιβλίο όλοι οι food bloggers και ο καθένας έπρεπε να βάλει μία συνταγή μέσα, ποια θα διαλέγατε;

Θα διάλεγα τις μπάρες με βατόμουρα και λεμόνι γιατί είναι τσαχπίνικες, έχουν χρώμα και δροσιά, έρχονται σε συσκευασία μπουκιάς που σε γλυκαίνουνε μεν, δεν σε ξελιγώνουνε δε(ν).

Εδώ δίνω εγώ πάσα στην επόμενη πεντάδα, την εξής ερώτηση:

Αν ήτανε να τρως για τον επόμενο χρόνο μόνο ένα γλυκό, ποιο θα διάλεγες;

Κοίτα ερώτηση που "κατέβασα" εγώ η αναποφάσιστη. 
Λέω λοιπόν,σκεφτόμενη πονηρά πως θα διάλεγα lemon pie, αλλά θα την έκανα βάση για διάφορες παραλλαγές: κι έτσι κάθε μέρα θα της έβαζα απάνω ό,τι δεν θα μου επέτρεπαν να φάω. Και θα την έκανα αγνώριστη την αρχική lemon (κι εμένα επίσης μετά από τόσο φαί)

Kαι μια που μίλησα για παραλλαγές, ήρθε η ώρα να περάσω στην τετράδα των, όχι παραλλαγμένων, αλλά διαφορετικών cupcakes που φιλοξένησε η κουζίνα μου τις τελευταίες μέρες. Μπήκανε σε κουτί και προσφερθήκανε, αλλά κάτι πρόλαβα πάνω στη βιάση μου να φωτογραφήσω κι εγώ, και σίγουρα κατι πρόλαβα να καταγράψω για να σας δώσω να το έχετε.

Τώρα που τα ανακάλυψα νομίζω πως θα παίζω μαζί τους συνέχεια.

Στην τετράδα του σημερινού cast πρωταγωνιστούν οι:

Α:              Vanilla Cupcakes with Cream Cheese Frosting
Μπε:          Chocolate Cupcakes with Chocolate Frosting
Μπα:          Red Velvet Cupcakes with Cream Cheese Frosting  
Μπλομ:       Chocolate Muffins 

Και πάμε να δούμε ποιος θα κληρωθεί νικητής σήμερα:

Α-Μπε-Μπα- Μπλομ
Του Κι- Θε- Μπλομ (αυτούς θα τους κάνω cast σε επόμενη παραγωγή)
Α- Μπε- Μπα- Μπλομ
Του- Κι- Θε- Μπλομ
Μπλιμ (κι αυτός θα περιμένει)- Μπλομ

Βγήκε ο Μπλομ, άρα σημερινός νικητής είναι τα Chocolate Chip Muffins.

Και πώς όχι; Τα Vanilla τα παρουσιάσουμε εδώ και τα καλοφάγαμε!

Τα Chocolate Cupcakes with Chocolate Frosting μπορείτε να τα διαβάσετε από την http://foodjunkie.eu , εδώ

Τα Red Velvet μπορείτε να τα διαβάσετε από την Αθηνά , εδώ

Και τα γλυκύτατα και όχι επιβαρυμένα με βουτυρόκρεμες και γλάσα , σοκολατένια μαφινάκια μπορείτε να τα διαβάσετε ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!!!

Σοκολατένια chocolate chip muffins

1 και 3/4 φλυτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1/2  φλυτζάνι καστανή ζάχαρη
1/4 φλυτζανιού άγλυκο κακάο
1 κ.τ μπέκιν πάουντερ (baking powder)
1κ.τ μαγειρική σόδα (baking soda)
1/4 κ.τ αλάτι
1 φλυτζάνι χλιαρό νερό
1/4 φλυτζανιού ηλιέλαιο
1 κ.σ κόκκινο ξύδι
1 κ.τ εκχύλισμα βανίλιας
1 μεγάλο αυγό ελαφρά χτυπημένο
1/2 φλυτζάνι κομματάκια σοκολάτας υγείας

Ε(χ)τέλεση
- Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 200C/400F
- Ανακατεύουμε το αλεύρι με τα πέντε πρώτα υλικά. Κάνουμε μία τρύπα στη μέση
- Ανακατεύουμε το χλιαρό νερό με τα τέσσερα επόμενα υλικά. Ρίχνουμε μέσα τα μισά κομματάκια σοκολάτας και στη συνέχεια αδειάζουμε το μείγμα αυτό μέσα στο μείγμα με το αλεύρι.
- Ρίχνουμε τελεαυταίο το λάδι και ομογενοποιούμε.
- Βάζουμε 12 χαρτάκια για cupcakes στο ειδικό ταψί και μοιράζουμε όμοια το μείγμα, μέχρι τα 3/4 κάθε θήκης. Σκορπίζουμε πάνω σε κάθε muffin τα υπόλοιπα κομματάκια σοκολάτας και ψήνουμε για 15 περίπου λεπτά, πάντα δοκιμάζοντας με μια ξύλινη οδοντογλυφίδα να δούμε αν βγαίνει καθαρή.
- Tα αφήνουμε να κρυώσουν πριν τα ματσακωνίσουνε οι "μασελίτσες" μας.

Και τώρα που κρέμασα  κι εγώ το βραβείο της un-paiχt-able blogger, 

πετώ  με τη σειρά μου το γάντι στους ακόλουθους unpaixtable fantastic five:

- στη νονά μου
- στη Μάγδα
- στη yours Jennoula
- στη Σοφία και 
- στο Γιώργο 

Και σε όλους όσους αγαπούνε να παίζουν όπως εγώ!

Μην ξεχάσετε  κάτω από την εικόνα με το σήμα του βραβείου να βάλετε link που οδηγεί στην ανάρτηση (http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award) Όταν το κάνεις... give a shout to all4blogs διότι θα σε προσθέσει στην λίστα με τους συμμετέχοντες (link back)

Σύντομα κοντά σας!
Ευτυχείτε!

Πανάλαφρα cupcakes βανίλιας με cream cheese frosting

Με το τσάϊ τα πάω καλά και ως ιδέα και ως ρόφημα.
Με τα κεκάκια που χωρούν στα φλυτζανάκια του τσαγιού (cupcakes) δεν θυμάμαι να είχα ποτέ ιδιαίτερη σχέση.
Xτες όμως  άρχισα ένα ιντερνετικό σουλάτσο στα περίφημα και τόσο διαφορετικά σε ποικιλλία, χρώματα και  γεύσεις κεκάκια, και σήμερα φόρεσα τη χρωματιστή ποδίτσα μου, πήρα τις μονόχρωμες κουτάλες μου κι απ' το πρωί παίζω τον εν δυνάμει cupcake-ο-πλάστη.

Έφτιαξα απλά muffins σοκολάτας με chocolate chips, που θα σας τα δείξω σε άλλη ανάρτηση για να'χουμε να λέμε, ψήνω τώρα κεκάκια με σοκολάτα και καφέ και κρυώνω την γκανάς σε μέρος δροσερό να τα γλασάρω αργότερα, και στο ψυγείο μου ξεκουράζονται αυτά που έφτιαξα πρώτα πρώτα κι αυτά που μου'κλεψαν τη ματιά πρώτα πρώτα : λαχταριστά cupcakes βανίλιας με βουτυρόκρεμα από κρημ τσηζ, μ' ένα βασιλικό βατόμουρο στην κορυφή τους.
Πανάλαφρα, αέρινα και παν- νόστιμα τα ευλογημένα, νά'ναι καλά.

Μέχρι σήμερα είχα μεγαλη φοβία στο χωνί που στολίζουνε τα cupcakes, και απλώς άπλωνα τη βουτυρόκρεμα. Μα σαν καλή και υπάκουη μαθήτρια που είμαι, παρακολούθησα τα ανάλογα σεμινάρια συναρομολόγησης και χρήσης στο youtube και ΝΑΙ!!! Τα κατάφερα!

Στο εξής θα καθιερώσω τα χαριτωμένα αυτά μικρούλικα και αφρατούλικα κεκάκια που χωρούν σε φλυτζανάκια, σε πιατάκια, σε κουτάκια και σε στοματάκια και θα τα φτιάχνω σε άσπρες-καφέ-κόκκινες αποχρώσεις, όσες και όποιες θα μού κλέβουν τη ματιά, θα τις γλασάρω όπως μού τραβάει η ορεξούλα μου, θα τρώω, θα μοιράζω και θα σας μοιράζομαι και σας σε φωτογραφικό ρεπορτάζ όσα και όποια φαίνονται ικανά να εκτεθούν σε κοινή θέα! Voila!

Πανάλαφρα cupcakes βανίλιας με cream cheese βουτυρόκρεμα
Για 15

1 1/4 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 1/4 κ.τ baking powder
1/2 κ.τ. baking soda
1/2 κ.τ αλάτι
2 μεγάλα αυγά
3/4 κούπας ζάχαρη
1 1/2 κ.τ εκχύλισμα βανίλιας
1/2 φλυτζάνι τσαγιού καλαμποκέλαιο (ή άλλο φυτικό λάδι)
1/2 φλυτζάνι τσαγιού ξινόγαλα (buttermilk)

Για τη βουτυρόκρεμα cream cheese
226 γρ. cream cheese σε θερμοκρασία δωματίου
1,5 φλυτζάνι τσαγιού ζάχαρη άχνη
1,5 φλυτζάνι του τσαγιού κρύα σαντιγύ
1/2 κ.τ εκχύλισμα βανίλιας

(όπου: κ.τ = κουταλάκι τσαγιού, κ.σ = κουταλί σούπας)

Ε(χ)τέλεση

Για τα cupcakes
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180C/ 350F.
Βάζουμε τις χάρτινες θήκες στο ταψί για τα cupcakes.
Σε ένα μπωλ ανακατεύουμε το αλεύρι με το baking powder, soda και αλάτι.
Χτυπάμε στο μίξερ για λίγο τα αυγά , προσθέτουμε τη ζάχαρη και συνεχίζουμε το χτύπημα.
Στη συνέχεια προσθέτουμε το εκχύλισμα βανίλιας και το λάδι και ενσωματώνουμε.
Ρίχνουμε εναλλάξ το αλεύρι με το ξινόγαλα (buttermilk).
Μοιράζουμε το μείγμα στις χάρτινες θήκες ως τη μέση τους και ψήνουμε για 14 περίπου λεπτά.
Πριν τα βγαλουμε δοκιμάζουμε τρυπώντας μαλακά με μια ξύλινη οδοντογλυφίδα.
Τα αφήνουμε να κρυώσουν εντελώς πριν τα περάσουμε με τη βουτυρόκρεμα.

Για τη βουτυρόκρεμα με cream cheese
Για καλύτερα αποτελέσματα συνιστάται να αφήσουμε τη σαντιγύ στο ψυγείο μέχρι την ώρα που θα τη χρησιμοποιήσουμε. Επίσης μπορούμε να αφήσουμε στην κατάψυξη για 10 λεπτά το μπωλ και τους αναδευτήρες όπου θα χτυπήσουμε τη βουτυρόκρεμα.
- Χτυπάμε 1-2 λεπτά τη σαντιγύ να αφρατέψει.
- Χτυπάμε το μαλακωμενο cream cheese με τη ζάχαρη άχνη.
- Ρίχνουμε τη βανίλια και ανακατεύουμε
- Τελευταία διπλώνουμε μέσα τη σαντιγύ και ανακατεύουμε απαλά.

Στολίζουμε τα κρύα cupcakes με τη βουτυρόκρεμα και στολίζουμε όπως αγαπάμε.
Εμείς αγαπάμε βατόμουρα. Κι αυτά βάλαμε!
Υγιαίνεσθε!

Μους Σοκολά (-τα) και δυο βραβεία

Είχα αρχίσει να σκέφτομαι τις ερωτήσεις για να παραλάβω το βραβείο που μου'στειλε η Ξανθή από τις "Συνταγές της Ασπρούλας" http://asproylas.blogspot.com, όταν η Σοφία από τη "Γελαστή Κλωστή" http://e-velona.blogspot.com/ μου'στειλε πακέτο ένα δεύτερο.

Διέκοψα τις πρώτες σκέψεις για να δώσω χώρο στις δεύτερες, κι ενώ σκεφτόμουνα, με βρήκε η τρίτη σκέψη "τι θα τρατάρω τους καλεσμένους μου την ώρα που θα διαβάζουν τις απαντήσεις μου που μπορεί και να μην τους ενδιαφέρουν καθόλου;" Εκεί με χτύπησε η σκέψη-θύμηση μιας ζουμερής σοκολατόπιτας που έφαγα το καλοκαίρι στο Βόλο.

Δεν έχει νόημα να τρέχετε μες στους δαιδάλους του μυαλού μου, πίσω απ'τις σκέψεις, τις ιδέες και τους συνειρμούς μου, γι' αυτό σας λέω ευθέως πως θα σας τρατάρω μία νοστιμότατη σοκολατένια μους, που γίνεται με δυο μονάχα υλικά για να μού λύσει τα χέρια και να τα χρησιμοποιήσω έτσι ελεύθερα στο γράψιμο.

Παραλαμβάνοντας το βραβείο της Ξανθής, θα ευχαριστήσω τη μαμά μου, το μπαμπά μου και τους φίλους μου, και θα δώσω τις απαντήσεις μου που ισχύουν μόνο για σήμερα, Κυριακή 27 Οκτώβρη και ώρα 4:58μμ Νέας Υόρκης. Αν ερωτηθώ μιαν άλλη μέρα και σε άλλον τόπο, οι απαντήσεις μου θα είναι διαφορετικές, αφού κι εγώ δε θα'μαι πια η ίδια.

- Αγαπημένο φαγητό, οι λαχανοντολμάδες. Όμως σκεφτείτε πόσο δοτική μ' έκανε η μάνα μου, που χτες που βρέθηκε μια κατσαρόλα από δαύτους κάτω από τη μύτη μου, έφαγα μόνο έναν για να προλάβουνε να φάνε κι όλοι οι φίλοι μου (που ήτανε καμπόσοι). Αυτό αποτελεί απάντηση εκτός θέματος ερωτηματολόγιου, αλλά εντός θέματος λαχανοντολμάδων.

- Δε μου αρέσει καθόλου στους ανθρώπους η βία και η επιδειξιομανία. Στο δεύτερο γυρίζω την πλάτη μου, ενώ στο πρώτο θέλω να βαρέσω την πλάτη (και όχι μόνο) αυτουνού που βαράει κι έτσι να γίνω βίαιη κι εγώ.

- Μου αρέσει με τους ανθρώπους που κάνω παρέα να γελάω σαν να γαργαλιέμαι και να γαργαλιέται κι ο εγκέφαλός μου απ' την ευχαρίστηση της σπιρτάδας του χιούμορ και της ευφυίας τους.

- Με ηρεμεί να πασπατεύω κουτάλες και να σκαρώνω γλυκά και ιστορίες.

- Αγαπώ...τα παιδιά, τα σκυλιά, τα ταξίδια, τις παραστάσεις, τα ψησίματα, τα γραψίματα, τα τραπεζώματα, τους φίλους μου, το βαφτιστήρι μου...και γενικά αγαπώ!!!

- Νευριάζω με τη φασαρία και τους θορύβους που μπαίνουν αδιάκριτα στο ευαίσθητο αυτί μου: με την εκκωφαντική μουσική των γειτόνων (πρώην ευτυχώς ), των τζόβενων οδηγών (νυν και ελπίζω όχι και αεί και εις τους αιώνες των αιώνων)που σεργιανούν με κατεβασμένο τζάμι και κάνουν πάρτυ στο δρόμο, των νεαρών στα τρένα που ακούνε με ακουστικά σε ήχο πολλών ντεσιμπέλ που διαπερνάει το τύμπανό τους και τρυπάει το δικό μου. Νευριάζω όταν περιμένω στη στάση των λεωφορείων και βλέπω τα λεωφορεία να κινούνται μόνο στο αντίθετο ρεύμα. Όταν περιμένω σε ουρά ταμείου σε σούπερ μάρκετ και βλέπω να προχωρούν όλες οι άλλες ουρές όλων των άλλων ταμείων. Όταν περιμένω τους φίλους που μ' έστησαν και βλέπω τους δείκτες του ρολογιού να μετρούν τα λεπτά στην αιωνιότητα. Νευριάζω γενικά στην αναμονή γιατί είμαι γενικά ανυπόμονη!

- Δεν αποχωρίζομαι ένα τετράδιο και πολλά μολύβια απ' την τσάντα μου. Φοβάμαι  μην ξυπνήσει ο εν δυνάμει συγγραφέας μέσα μου και δεν με βρει εκεί.

- 'Οταν ήμουνα μικρή δε χάζευα συστηματικά αφίσες. Σήμερα όμως χαζεύω με μεγάλη ευχαρίστηση όλες τις vintage αφίσες που με γυρίζουν πίσω, τότε που ήμουνα μικρή ("Αναζητώντας το χαμένο χρόνο" λέγεται αυτό;)

Εδώ κάντε ένα break. Παρ'τε μια σοκολατένια μους να γλυκαθείτε, πιείτε κι ένα νεράκι να δροσιστείτε και όσοι έχετε όρεξη και χρόνο για συνέχεια,  ανασκουμπωθείτε και πάμε στο ερωτηματολόγιο του δεύτερου βραβείου:

1. Τι με ενέπνευσε και τι σημαίνει για μένα το όνομα του blog μου;

Ήταν πριν από ενάμισυ χρόνο περίπου που ο Δήμος Αθηναίων οργάνωσε εδώ στη ΝΥ μια βραδιά για να τιμήσει τους λογοτέχνες της Διασποράς. Μετά το πέρας της βραδιάς θα πρόσφεραν το κατιτίς τους και μου ζήτησαν να φτιάξω εγώ τα "κατιτίς" βουτήματα. Δέχτηκα αλλά στην ερώτηση "και ποιος θα γράψουμε ότι τα προσφέρει;" εγώ δεν ήθελα να βάλω το "Μάρθα Τομπουλίδου" που πιθανά να ήξεραν από το θέατρο. Στην αναζήτηση, έσκασε μπρος στα μάτια μου η λ. kitchenette και μου΄κλεισε μόρτικα το μάτι. Το κουζινάκι-kitchenette μπήκε μπροστά εκείνη τη βραδιά, κι εκείνη την ίδια βραδιά, με το ίδιο όνομα απέκτησα το blog μου. Βαφτίστηκα! 

2. Αν δεν ήμουν άνθρωπος τι θα ήθελα να είμαι;

Σε μια έκθεση της δευτέρας γυμνασίου με το ίδιο θέμα, απάντησα εύκολα "γλάρος". Τώρα δεν θα ξανάλεγα το ίδιο ούτε θα απαντούσα εύκολα. Αγαπώ βέβαια τους σκύλους αλλά επειδή τελευταία πέφτει μεγάλη κακοποίηση, θα το κάνω πιο συγκεκριμένο και θα πω: θα'θελα να' μουν ένα κανισάκι που γεννιέται, μεγαλώνει και πεθαίνει στο σπίτι μιας φιλόζωης οικογένειας με πολλά παιδιά, και εισπράττει πολλή αγάπη, πολλη παρέα, πολύ φαγάκι, πολλά ταξίδια και πολλά παιχνίδια .

3. Ποιο στοιχείο βρίσκω γοητευτικό και συνεχίζω να γράφω;

Μα το ίδιο το γράψιμο!!! Πολλές φορές γράφω γιατί έτσι ξεσπώ, ξεδίνω και ψυχοθεραπεύομαι. 

Όμως, ακόμη και μέσα στην ψυχοθεραπεία, χαίρομαι αφάνταστα που μ' αυτό τον τρόπο επικοινωνώ με τους ανθρώπους που διαβάζουν τη γραφή μου και στέλνουν πίσω τη δική τους, όχι κλεισμένη σε μπουκάλι αλλά ανοιχτή και ξάστερη να τη διαβάσω να χαρώ κι εγώ.

4. Ποια φωτογραφία θα έβαζα για τη ζωή;

Γιατί η ζωή είναι γεμάτη από αντίθετα κι από ανάποδα και γιατί και στα δυο χρειάζεται να  γελάμε.

5. Αγαπημένη λέξη;

"Καλά", σε όλες τις δυνατές φράσεις: Να'μαστε καλά, όλα καλά, αύριο θα'ναι όλα καλύτερα!

6. Αν με σταματούσα απ' το BLOGTV και με ρωτούσαν ποιο είναι το χαρακτηριστικό μου γνώρισμα σύμφωνα με τα λεγόμενα των άλλων τι θα έλεγα;

ΕΝΑ γνώρισμά μου σύμφωνα με τα λεγόμενα ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ; Μού βάζετε δύσκολα ρε παιδιά. Νομίζω θα'λεγαν "ανυπόμονη" που το' πα και παραπάνω και control freak γιατί έχω τη μανία να περνάνε όλα απ' το μάτι κι απ' το χέρι μου. Μη με δουλεύετε, το δουλεύω.

Και τώρα ήρθε η ώρα να σας αποκαλύψω την πο-λυ-σύν-θε-τη συνταγή αυτής της φοβερής μους σοκολάτας που μόλις δοκιμάσατε. Ή μήπως πέρασε ήδη μια ώρα;

Μους σοκολά

(κατά την ταινία: Chocolat με τη Ζυλιέτ Μπινός)

265 γρ. σοκολάτα κουβερτούρα, σε περεκτικότητα κακάου 70%

(η δική μου ήταν 55% και πάλι τη ζήταγε τη ζαχαρίτσα της όπως θα δέιτε παρακάτω)

240 ml νερό

4 κ.σ ζάχαρη (προαιρετικά, αλλά βάλτε τη αν είστε του γλυκού)

1 κ.σ λικέρ της αρεσκείας σας (προαιρετικά επίσης, εγώ έβαλα κονιάκ)

Σε ένα κατσαρολάκι πάνω από χαμηλή φωτιά ρίχνουμε τα κομματάκια της σοκολάτας με το νερό, το λικέρ και τη ζάχαρη αν βάλουμε, και ανακατεύουμε μαλακά να λιώσουν.

Έχουμε εντωμεταξύ γεμίσει μια μικρή κατσαρολίτσα με κρύο νερό και παγάκια και από πάνω βάζουμε μια μεγαλύτερη κατσαρόλα που ο πάτος της ακουμπάει στα παγάκια. Μόλις λιώσει η σοκολάτα, τη ρίχνουμε μέσα στη μεγάλη κατσαρολίτσα και χτυπάμε με το μεταλλικό σύρμα μέχρι να δέσει η σοκολάτα. Αδειάζουμε στα ποτήρια και βάζουμε στο ψυγείο.

Όταν την έβαλα στο ψυγείο δεν ήταν εντελώς σφιχτή. Την άφησα ένα μισάωρο, την έβγαλα, την ξαναχτύπησα και την άφησα πάλι να σφίξει αφού έτριψα πάνω της λίγο μπισκότο.

Και για να μην ξεχνιόμαστε, προσφέρεται και σε γιορτινή συσκευασία ως χριστουγεννιάτικο δώρο: κρέμα σοκολάτα σε βαζάκι! Με φουντούκι γίνεται νουτέλλα! Πολλές καληνύχτες σας!

Υ.Γ Για να μη δώσω τη σκυτάλη μόνο σε κάποιους και αποκλεισω καποιους άλλους, καλώ να παίξουν με τα ερωτηματολόγια όλοι όσοι έχουν διάθεση παιχνιδιού 

Μίνι cheesecakes χωρίς ψήσιμο σε βαζάκια, με γλυκό του κουταλιού μύρτιλο

Όσο περνάει ο καιρός, με γνωρίζω καλύτερα.
Ξέρω, ας πούμε, πως δεν είμαι καλή στις αποφάσεις, αλλά στο ένστικτο.
Το παράθυρο στο στομάχι μου ανοίγει, κλείνει, τρίζει, μανταλώνει όχι με τις συνθήκες του καιρού, μα τις συνθήκες της ζωής και των ανθρώπων.

Ξέρω πως δεν είμαι καλή στην οργάνωση, αλλά στις ιδέες.
Παντρεύω εύκολα ιστορίες, βρίσκω τίτλους, στήνω σκηνικά, και πάντα μες στου μυαλού μου τον καμβά έχω χαβά μα και χαρά μεγάλη.

Δεν είναι αυτά που τελειώνω πολλά, αλλά είναι αυτά που αρχίζω πολύ περισσότερα.
Έχω αμέτρητες σημειώσεις για όσα θέλω να γενούν, τα βάζω στο χαρτί, τα ξεκινώ και κάπου εκεί στη δεύτερη στροφή πιάνω να κυνηγώ πουλιά και ξεστρατίζω.

Όσο περνάει ο καιρός και με γνωρίζω, καταλαβαίνω επίσης πως δε θέλω και πολλά πολλά.
Δε θέλω πολλά πολλά για να θυμώσω, δε θέλω πολλά πολλά για να χαρώ, για να ξεσηκωθώ, δε θέλω και πολλά πολλά να με βαραίνουν, να με ζορίζουν, δεν είμαι για πολλά πολλά.

Το παρακάτω γλυκάκι δε θέλει πολλά.
- Πρώτα θέλει αγάπη στις κρέμες.
Την έχω! Τόση που αν με σερβίρετε κέηκ με κρέμα, το πιθανότερο είναι να σκάψω το κέηκ, να αδειάσω την κρέμα κουταλιά κουταλιά και να αφήσω το υπόλοιπο κεκάκι σκουληκοφαγωμένο.

- Ύστερα θέλει mini βαζάκια.
Μόλις τα απέκτησα! Τα βρίσκω πολύ φίνα και χαριτωμένα τα γλυκά (να τα πιεις ή να τα φας) σε ποτήρι. Έτσι για τα Χριστούγεννα σκέφτομαι πολύ σοβαρά να χαρίσω στους φίλους μου βαζάκια με καλούδια. Από τώρα χαζεύω στο διαδίκτυο και αποθηκεύω φωτογραφίες με ιδιαίτερες συσκευασίες και στολίσματα με κορδελίτσες, ετικέτες, μπαλίτσες, κουταλάκια και όλα τα σχετικά. Αυτό που φοβάμαι (αφού καταφέρω να περάσω τον σκόπελο να πετύχω τα καλούδια) είναι μην ξοδέψω όλο το χρόνο μου στη χαρά του χαζεύειν και μείνω στο τέλος χαζεμενη και άπραγη! Με έχω ικανή!

Τι να κάνουμε; Είμαι ό,τι είμαι, με τα τέτοια και τ' αλλιώτικα τα Πασαλιμανιώτικα, και με μια μοναχή μερίδα γλυκό στο ψυγείο μου. Γιατί ναι μεν το γλυκό δεν ήθελε πολλά πολλά, αλλά εγώ δεν είχα και μπόλικα τα υλικά στο ψυγείο μου! Είχα όμως επίσης ένα νεοαποκτηθέν γλυκό του κουταλιού μύρτιλο με μέλι. Το ανακάλυψα χτες, το τσάκωσα, το δοκίμασα σκέτο, ξεροφλείφτηκα, και σήμερα το φόρεσα κορώνα στο κεφάλι αυτού του μοναδικού cheesecake σε βαζάκι που έγινε χωρίς πολλά πολλά και χωρίς ψήσιμο.

Μπορεί στο μέτρημα τα υλικά να μου βγήκανε λειψά για δεύτερη μερίδα, αλλά αυτή η μία μ' έβγαλε ασπροπρόσωπη στον ίδιο μου τον εαυτό!

Cheesecake χωρίς ψήσιμο με γλυκό του κουταλιού μύρτιλο σε μίνι ατομικά βαζάκια
Για 6 μερίδες
(ελπίζω εσείς να έχετε ακέραια τα υλικά για 6 μερίδες)

75γρ. μπισκότα digestive (περίπου 5)
25 γρ. λιωμένο βούτυρο ανάλατο

250 γρ. κρημ τσηζ μαλακωμένο σε θερμοκρασία δωματίου
50 γρ. ζάχαρη
1 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα βανίλιας
140γρ. γιαούρτι με χαμηλά λιπαρά

Γλυκό του κουταλιού μύρτιλο (ή ό,τι άλλο έχετε)

Ε(χ)τέλεση
Λιώνουμε το βούτυρο και το ανακατεύουμε με τα μπισκότα που έχουμε θρυμματίσει.
Μοιράζουμε το μείγμα στα έξι βαζάκια και το πατάμε ελαφρά να ισιώσει ως βάση.
Χτυπάμε το μαλακωμένο τσηζ κέηκ με τη ζάχαρη και τη βανίλια.
Ύστερα προσθέτουμε και το γιαούρτι.
Μοιράζουμε την κρέμα πάνω από τη μπισκοτένια βάση στα μικρά βαζάκια μέχρι λίγο κάτω από το στόμιο. Βάζουμε από 1,5 περίπου γερή κουταλιά γλυκό του κουταλιού και στολίζουμε με ένα μικρό φυλλαράκι δυόσμο (ή αρμπαρόριζας καλή ώρα).

Κάντε το για να σάς βγάλει ασπροπρόσωπους στον ίδιο σας τον εαυτό!

Κεκάκια με σάλτσα μήλου, τζίντζερ, κανέλλες και γαρύφαλα

Το κεφάλι μου με τρέχει έτσι όπως τρέχει.
Τρέχουν οι ιδέες, οι σκέψεις, τα όνειρα, τα projects , και η "to do list" μου μακραίνει επικίνδυνα και προκλητικά. Ως γνήσια Ζυγός δεν μπορώ να κάτσω στον κώλο μου(ας μου συγχωρεθεί η λέξη αλλά καμία άλλη δεν μπορεί να αποδώσει εύστοχα το "στασό δεν έχει ο κώλος μου").
- Την ώρα που είμαι στο τρένο πηγαίνοντας να διδάξω ελληνικά, κρατώ σημειώσεις για την επόμενη μουσικοθεατρική παράσταση που θα ανεβάσω.
- Στην επιστροφή, τηλεφωνώ σε αρμόδιους φορείς να τους πείσω να φέρουνε ένα μουσικό σχήμα από την Ελλάδα στη ΝΥ.
- Ενδιάμεσα, φτιάχνω μια λίστα με  homemade καλούδια που θέλω να μοιράσω στους φίλους μου τα Χριστούγενα.
- Όταν περπατώ το καθιερωμένο εικοσάλεπτο για το supermarket μαζεύω ιδέες για τις ιστορίες που θα γράψω να συνοδεύουν τα γλυκά του ημερολογίου μου "Γλυκά και Ιστορίες 2014".
- Όταν ψήνω, ονειρεύομαι την τσαγερί που θέλω ν' ανοίξω και θα τη λέω "Μουράγιο".

Έτσι τρέχοντας στα πόδια και στο νου μου χτες, κατέληξα βραδάκι μπροστά στο computer μου να χαζεύω καλαμποκίσια biscotti. Κι όπως είπα "ας κάνω ένα κουράγιο να σηκωθώ να τα φτιάξω", έτρεξε πάλι ο νους, πρόδωσε το λόγο, η μύτη μου μύρισε μήλο κι εγώ, έκανα βέβαια ένα κουράγιο και σηκώθηκα, αλλά αντί για καλαμποκίσιο αλεύρι έπιασα σάλτσα μήλου και την έριξα μέσα σε μικρά μοσχομυριστά κι αφράτα κεκάκια, μαζί με κανέλες, τζίντζερ και γαρύφαλλα, κι απάνω τους έριξα ένα συμπαθέστατο καπελλάκι από αρωματισμένο cream cheese (κρημ τσηζ) .What a project! Τι αρώματα, τι μυρωδιές! Μοσχοβόλησε η κουζίνα και ο νους μου κανελογαρυφαλιάστηκε!

Τώρα που το στομάχι μου γλυκάθηκε, κι ο νους μου είναι κι αυτός ησυχαμένος, πάρτε κι εσείς μολύβι και χαρτί και γράφτε.

Κεκάκια με σάλτσα μήλου, τζίντζερ, κανέλλες και γαρύφαλα
Η συνταγή από εδώ
Για 15 κεκάκια

250γρ. αλεύρι
2 κ.γ baking powder
1/2 κ.γ μαγειρική σόδα
1/2 κ.γ αλάτι
3/4 κ.γ κανέλα
1/2 κ.γ τζίντζερ
1/8 κ.γ γαρύφαλο τριμμένο
113 γρ. ανάλατο βούτυρο λιωμένο
195γρ. μαλακή καστανή ζάχαρη
1 κ.γ εκχύλισμα βανίλιας
2 μεγάλα αυγά
1 1/2 κούπα σάλτσα μήλου -365γρ-(applesauce)
50γρ. χοντροκομμένα καρύδια (προαιρετικά, εγώ πάντως έβαλα κι ήταν πολύ ωραία)

Για το frosting
142 γρ. cream cheese (κρημ τσηζ) μαλακωμένο
42 γρ. ανάλατο βούτυρο μαλακωμένο
1/4 κ.γ εκχύλισμα βανίλιας
120 γρ. ζάχαρη άχνη
1/2 -1 κ.γ κανέλα

Ε(χ)τέλεση

- Για τα κεκάκια
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180C/350F και βάζουμε τη σχάρα του φούρνου στη μεσαία θέση.
Γεμίζουμε με χάρτινες θήκες για muffins το  ειδικό ταψί για cupcakes-muffins.
Σε ένα μπωλ ανακατεύουμε το αλάτι με τα μπαχαρικά, τη μαγειρική σόδα το αλάτι και το baking powder.Σε άλλο μπωλ χτυπάμε το βούτυρο με την καστανή ζάχρη και τη βανίλια να αφρατέψουν. Προσθέτουμε ένα ένα τα αυγά και ύστερα τη σάλτσα μήλου. Στη συνέχεια ενσωματώνουμε το μείγμα του αλευριού και τελευταία ρίχνουμε τα καρύδια (αν βάλουμε). Μοιράζουμε το μείγμα στις θήκες μέχρι τα 3/4 και ψήνουμε για 15 λεπτά, δοκιμάζοντας με τη γνωστή μέθοδο "οδοντογλυφίδα" να δούμε αν βγαίνει καθαρή. Αφήνουμε να κρυώσουν εντελώς πριν περάσουμε το frosting.

- Για το frosting
Χτυπάμε το cream cheese με το εκχύλισμα βανίλιας και το βούτυρο να αφρατέψουν. Ακολούθως προσθέτουμε την άχνη ζάχαρη και την κανέλα και ενσωματώνουμε καλά.
Απλώνουμε από δυο κουταλιές σε κάθε κεκάκι.

* Αν θέλουμε να κάνουμε ολόκληρο κέηκ με σάλτσα μήλου, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ένα τετράγωνο ταψάκι 20εκ.. Το βουτυρώνουμε ελαφρά, ρίχνουμε το μείγμα και το ψήνουμε για 35-40 λεπτά.
* Αν πάλι θέλουμε παραλείπουμε το frosting και απολαμβάνουμε τα κεκάκια στην απλότητά τους.
Σε περίπτωση που χρησιμοποιήσουμε το frosting, μπορούμε και να διπλασιάσουμε τη δόση για τα κεκάκια, γιατί εδώ τα τρώνε όλα ενισχυμένα.
* Στα βαζάκια βλέπετε τη σάλτσα μήλου που έφτιαξα με τα χεράκια μου . Έριξα μέσα ασπρισμένα αμύγδαλα και κανέλες. Στο βάθος διακρίνετε τη δεύτερη μηλόπιτα που έψησα και σας έδειξα στην προηγούμενη ανάρτηση