Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2016

Αφράτη γιαουρτόπιτα με γλυκό του κουταλιού συκαλάκι

Η λέξη που με δυσκόλευε πολύ όταν ήμουνα ψευδό παιδί, ήταν η λέξη "κουζίνα". Μαρτύραγα κάθε βράδυ απ' το φροντιστήριο που μ' έκανε η μάνα μου μπας και ισιώσει το -ζ- μου κι έρθει στη θέση του. Και η "κουδδδίνα" συνέχισε να με παιδεύει και να με εκπαιδεύει κάθε βράδυ. Η λέξη "κουζίνα" ήταν η τελευταία που έβγαινε απ' το στόμα μου πριν με πάρει ο ύπνος, κι η εντολή "Πες κουζίνα" ήταν η τελευταία που άκουγα απ' το στόμα της μάνας μου. Όταν ίσιωσε το -ζ- μου, (μαζί με το -σ-, το -ξ-, και το -ψ- ) με τη λ. κουζίνα ίσιωσε.

"Πες κουζίνα" είπε ένα βράδυ η μάνα μου κι εγώ το είπα καθαρά. Μάλλον δεν το κατάλαβα. Ούτε κι η μάνα μου. Μας πήρε ο ύπνος. Αλλά την άλλη μέρα φώναζα χωρίς να ντρέπομαι τη γειτονιά, το Ζήση τον ψαρά να μας κρατήσει ψάρια.
Μπήκε λοιπόν η λ. κουζίνα στο λεξιλόγιό μου καθάρια, ζωηρή, αλλά εγώ πολλά πολλά με το χώρο της κουζίνας δεν είχα ακόμη. Η μάνα μου δεν μου είπε ποτέ "μπες στην κουζίνα". Μόνο "πες κουζίνα" έλεγε. Μπήκα μόνη μου στο χώρο της κουζίνας πολλά χρόνια μετά αφού πια είχα φύγει απ' το σπίτι της μάνας μου. Και δεν ξαναβγήκα.

Σήμερα που λόγω κακοκαιρίας και χιονιά είμαστε όλοι κλεισμένοι μέσα, έπιασα να σκαρώνω λιχουδιές. Προσπέρασα γρήγορα μια (κατά τ' αλλα πεντανόστιμη) φασολάδα με θυμάρι και ψητά λουκάνικα και μπήκα τρέχοντας στο επιδόρπιο: γιαουρτόπιτα σερβιρισμένη με γλυκό του κουταλιού συκαλάκι. Απίστευτα αφράτη, απίστευτα νόστιμη.  Και με το συκαλάκι και σκέτη.
Τις ώρες του εγκλεισμού ο Παρλιάρος μου κάνει καλή παρέα.

                                Αφράτη γιαουρτόπιτα σερβιρισμένη με γλυκό του κουταλιού
                                                    Μια συνταγή του Στέλιου Παρλιάρου
                                                                       300 γρ. ζάχαρη
                                               200 γρ βούτυρο αγελάδας κομμένο σε κομμάτια
                                                                               4 αυγά
                                             250 γρ. γιαούρτι στραγγιστό αγελάδας 10% λιπαρά
                                                                         350 γρ. αλεύρι
                                                                   10 γρ. μπέκιν πάουντερ
                                                       γλυκό του κουταλιού για σερβίρισμα

Ε(χ)τέλεση
Χτυπάμε στο μίξερ το βούτυρο με τη ζάχαρη. Μόλις αφρατέψουν ρίχνουμε ένα ένα τα αυγά και συνεχίζουμε το χτύπημα. Στη συνέχεια ενσωματώνουμε στο μείγμα το γιαούρτι, μετά το αλεύρι με το μπέκιν και ανακατεύουμε. Βουτυρώνουμε και αλευρώνουμε μια φόρμα 20εκ. με διασπώμενα τοιχώματα, αδειάζουμε μέσα το μείγμα και το ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 170C/340F για 1 ώρα περίπου. Σερβίρουμε με γλυκό του κουταλιού της αρεσκείας μας ή με παγωτό της αρεσκείας μας.
Μην περιμένετε να χιονίσει για το κάνετε!
Μ' αυτό το γλυκό βλέπει κανείς μιαν άσπρη μέρα και χωρίς τον εξωτερικό χιονιά!

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2016

Απίθανη φουντουκόπιτα με σοκολάτα και χωρίς γλουτένη

Ο υπότιτλος θα μπορούσε να είναι: "Τι κάνεις όταν δεν θέλεις να κάνεις δουλειές!"
Αυτό που δεν θέλω να κάνω (σπιτικές) δουλειές τι το λες πάλι;
Ώρε και πέρασαν τα Χριστούγεννα, έφυγε η Πρωτοχρονιά, χαιρέτησαν τα Φώτα, χαιρέτησαν κι οι Φώτηδες, κι οι Γιάννηδες φτάσαμε στα μέσα του μηνού κι εγώ χαζεύω τις χριστουγεννιάτικες μπάλες στη γυάλα, τον Αη Βασίλη στο γραφείο, τα τζίτζιρι μίτζιρι κότσιρι σκόρπια στο δωμάτιο, κι άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε! Μήπως να διαβάσω την Κλυταιμνήστρα μια φορά;...Μα αφού την ξέρω απέξω κι ανακατωτά!!! Καλά, θα κάνω καφέ...Σωστό! Μόλις ξύπνησα! Με την τσίμπλα στο μάτι και πριν μπω στο μπάνιο βλέπω κάτι μπανάνες που παραγίνωσαν....πω πω...κάτσε ρε παιδί μου, να μην τις πετάξω, κάτσε να κάνω στα γρήγορα ένα κεκάκι...κάνω στα γρήγορα το κεκάκι, το βάζω στο φουρνάκι...βάζω κι εμένα στο μπανάκι...πίνω κι ένα καφεδάκι, κι εκεί κάπου οι μπάλες μου ξαναγνέφουνε...χμμμ...θα προλάβω; αφού έχω ιδιαίτερο σε λίγο και μετά ραδιόφωνο...άσε μετά το ραδιόφωνο...Ντριιιν...χτυπάει το τηλέφωνο, "Αρρώστησε η μαθήτρια; Δε θαρθει;...α την καημένη, περαστικά!" Περαστικά και σε μένα που δεν έχω ιδιαίτερο ούτε και δικαιολογία για τις μπάλες...μμμμ...καλά, ας τις ρίξω σ' αυτό το κουτί...τις ρίχνω...με επιβραβεύω...μπράβο Μαρθούλα...ωχ, κάτσε να στείλω κι ένα μήνυμα στο λογιστή μου, τώρα που το θυμήθηκα, για τα χαρτιά της εφορίας...πιάνω το τηλέφωνο..."α, με πήρε η Όλγα; Πότε καλέ;  Κάτσε να την πάρω πίσω να δω τι θέλει"...και μπουρ μπουρ η Όλγα, μπουρ μπουρ ο λογιστής...πείνασα...κάτσε να φτιάξω ένα σαντουιτσάκι μια στιγμή...τρώω το σαντουιτσάκι δυο στιγμές, επιστρέφω στο δωμάτιο, κοιτάζω το βομβαρδισμένο δωμάτιο...ανοίγω ένα δεύτερο κουτί, ρίχνω μέσα με κλειστά μάτια, κεράκια, αγιοβασιλάκια, ρίχνω κάτω κάτι κορδελάκια, πέφτω να τα σηκώσω, βλέπω κάτω απ' το κρεβάτι μια σακούλα..."τι ναι αυτή η σακούλα;" ...την ανοίγω...βρίσκω μέσα την κουτάλα που έψαχνα ένα μήνα...την σιγυρίζω, επιστρέφω, οι μπάλες μου ρίχνουν μια στραβή ματιά...εγώ γυρνώ το βλέμμα και βλέπω τη ζέα που αγόρασα προχτές...μήπως να τη μεταφέρω σε μεταλλικό κουτί για καλύτερα;;;

ΜΑΡΘΟΥΛΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΟΥ!!!ΕΧΕΙΣ ΔΟΥΛΕΙΑ!
Ναι, βέβαια, έχω δουλειά.
Ναι, δουλειά...βέβαια...πώς το ξέχασα...
Ναι, βρε, το ξέχασα... είναι ένα απίθανο κέηκ που έχω κάνει τουλάχιστον τρεις φορές μέχρι τώρα με σοκολάτα και φουντούκια και δεν τοχω ποστάρει ακόμη. Πάμε;

                                  ΚΕΗΚ ΜΕ ΦΟΥΝΤΟΥΚΙ ΚΑΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΑΠΙΘΑΝΟ
(Συνταγή Παρλιάρου)
180γρ. κουβερτούρα (50-55% κακάο) σπασμένη σε μικρά κομμάτια
100 γρ. βούτυρο
60 γρ. ζάχαρη
3 ασπράδια αυγών
3 κρόκοι
100 γρ. φουντούκια αλεσμένα
30 γρ. φυστίκι αιγίνης αλεσμένο (εγώ έβαλα καρύδι)

Ε(χ)τέλεση
Λιώνουμε την κουβερτούρα μαζί με το βούτυρο σε μπεν μαρί (πάνω από μια κατσαρολίτσα με νερό που βράζει) ή στα μικροκύματα για ένα λεπτό. Τη βγάζουμε από τη φωτιά, ανακατεύουμε. Προσθέτουμε τους κρόκους με τη ζάχαρη που τους έχουμε χτυπήσει να αφρατέψουν. Ανακατεύουμε καλά και προσθέτουμε το τριμμένο φουντούκι. Στη συνέχεια χτυπάμε καλά σε σφιχτή μαρέγκα τα τρία ασπράδια και τα διπλώνουμε κι αυτά στο μείγμα της πίτας. Βουτυρώνουμε μια μακρόστενη φόρμα ή μια μικρή ταρτιέρα, απλώνουμε λαδόκολλα και ρίχνουμε μέσα το μείγμα της φουντουκόπιτας. Ρίχνουμε από πάνω το τριμμένο φυστίκι αιγίνης και ψήνουμε στους 190C - 375F για 10 λεπτά. Ύστερα χαμηλώνουμε στους 170C-340F για άλλα 15 λεπτά και είμαστε έτοιμοι.
Κι εγώ είμαι έτοιμη τώρα για τις μπάλες!!!
Για το κέηκ μπανάνα είπαμε;;;

Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2016

Τρεις Βασιλόπιτες- Κέηκ: Με Λεμόνι, Με Πορτοκάλι, Με Τριμμένο Αμύγδαλο

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

Αυτές οι βασιλόπιτες δεν είναι ΜΟΝΟ βασιλόπιτες.
Είναι για 365 μέρες κι όχι μόνο για μία. Είναι για όλους μας κι όχι μόνο για τον Αη Βασίλη.
Αυτές οι βασιλόπιτες έγιναν κι οι τρεις, φαγώθηκαν κι οι τρεις κι είναι γεμάτες αρώματα λεμονιού, πορτοκαλιού και τριμμένου αμύγδαλου.

ΠΡΩΤΗ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ- ΚΕΗΚ ΜΕ ΠΟΥΛΠΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΟΥ

Την πρώτη βασιλόπιτα-κέηκ την πρότεινα ξανά στο blog μου και από τότε την επανέλαβα σε καλέσματα, σε πρόβες ή στην αφεντιά μου μοναχά, όποτε λαχταρούσα αυτή την τόσο γεμάτη, ζουμερή γεύση του πορτοκαλιού όπως βράζει ολόκληρο και αλέθεται ολόκληρο και μπαίνει αλεσμένο ως πούλπα μέσα στο κέηκ.


Τη συνταγή τη βρίσκετε  εδώ , περασμένη με λίγη μαρμελάδα και με απλωμένα ρόδια σ' όλη της την επιφάνεια. Φέτος την ξανάκανα, την έκοψα αλλά έπιασα η χριστιανή να γράφω τα resolutions και τους στόχους της νέας χρονιάς, κι ήρθαν και γλύστρησαν τα ροδάκια (εμ, τι να έκαναν μετά από δέκα σελίδες resolutions;;;) μου νότισαν στην άκρη την πιτούλα, κι ύστερα έπεσα ξεθεωμένη και την τσάκισα την πεντανόστιμη.


ΔΕΥΤΕΡΗ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ ΚΕΗΚ ΜΕ ΤΡΙΜΜΕΝΟ ΑΜΥΓΔΑΛΟ ΤΗΣ ΕΡΗΣ

Η δεύτερη βασιλόπιτα-κέηκ είναι της αγαπητής Έρης από Captain Cook blog.
Είναι πολύ αφράτη με τριμμένο αμυγδαλάκι, είναι πανέμορφη αλλά ομολογώ πως την έκανα, την πρόσφερα κι έμεινα με τη λαχτάρα να την δοκιμάσω...αλλά πού;;;


Με ευχαρίστησαν, μου την πήραν απ' τα χέρια, την στόλισαν ψηλά (να μην τη φτάνουν οι δίδυμοι μπόμπιρες του σπιτιού) κι ενώ περίμενα να την κόψουν, εκείνοι είπαν να περιμένουν την Πρωτοχρονιά , αφού η έξυπνη τους είχα και φλουρί μέσα. Έμεινα λοιπόν  με το στόμα ανοιχτό...Με αποζημίωσαν πάντως αφού μου τηλεφώνησαν να μου πούν πόσο νόστιμη ήταν (πάλι καλά)...Θα την ξανακάνω λοιπόν για να μην μείνω το καημένο με την όρεξη!

Τη συνταγή την βρίσκετε εδώ

ΤΡΙΤΗ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ-ΚΕΗΚ ΜΕ ΛΕΜΟΝΙ ΤΟΥ ΠΑΡΛΙΑΡΟΥ

Η τελευταία βασιλόπιτα - κεηκ έγινε φέτος πρώτη φορά. Είναι ένα πολύ αφράτο κέηκ λεμόνι που ευτυχώς δοκίμασα ένα κομματάκι γιατί είχα πάλι τη φαεινή ιδέα να τηνε προσφέρω σε κάλεσμα. Κατάλαβες δηλαδή; Να'χω τη χαρά να φτιάχνω και να προσφέρω, και να μένω με την όρεξη αμανάτι; Αυτήν ίσα που την πρόλαβα αφού την επόμενη μέρα (με σχετική ντροπή) είπα...
"Καλέ, μήπως σας περίσσεψε ένα κομματάκι να δοκιμάσω το κέηκ λεμόνι;"
"Καλέ, δεν σου δώσαμε;"
"Καλέ δεν μου δώσατε!"
"Αχ, καλέ, πώς έγινε αυτό; Κάτσε να δω αν έμεινε καθόλου γιατί το τσακίσαν τα παιδιά"


Και ευτυχώς έμεινε λιγάκι και έφαγα μερικά ψιχουλάκια (που δεν τσακίσαν τα παιδιά),και  ευτυχώς δηλαδή, γιατί για μένα ειδικά που αγαπώ πολύ τη γεύση λεμόνι ψηφίζεται να επαναληφθεί χωρίς δεύτερη κουβέντα, χωρίς να περιμένω πρωτοχρονιές και φλουριά και χωρίς να την προσφέρω  εκτός σπιτιού. Όσοι θέλουν θα έρθουν να την δοκιμάσουν στο σπίτι μου με καφεδάκια, με τσαγάκια, με  βουτήματα και πρόβες.

ΚΕΗΚ (και ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ) ΛΕΜΟΝΙ
(Στέλιου Παρλιάρου πάλι)



250γρ. βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
230γρ. ζάχαρη κρυσταλλική
4 αυγά
100 γρ. χυμός λεμονιού (σουρωμένος)
ξύσμα από 1 λεμόνι
250γρ. αλεύρι
1 κ.γ μπέκιν πάουντερ

Για το γλάσο
500γρ. ζάχαρη άχνη
50γρ. χυμός λεμονιού

Ε(χ)τέλεση
Χτυπάμε το βούτυρο με τη ζάχαρη. Προσθέτουμε ένα ένα τα αυγά μέχρι να αφρατέψει το μείγμα. Προσθέτουμε το χυμό λεμονιού και ανακατεύουμε. Κοσκινίζουμε το αλεύρι με το μπέκιν πάουντερ και το προσθέτουμε στο μείγμα. Βάζουμε το μείγμα σε βουτυρωμένη και αλευρωμένη φόρμα και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 175C/340F για 55-60 λεπτά. Αφήνουμε δέκα λεπτά να κρυώσει, ξεφορμάρουμε και αφήνουμε να κρυώσει εντελώς. Ανακατεύουμε την άχνη με το χυμό λεμονιού για να φτιάξουμε το γλάσο και γλασάρουμε το κέηκ (αν μας πέσει πηχτό το γλάσο, ρίχνουμε λίγο επιπλέον χυμό λεμονιού)


* Ο Παρλιάρος τη στόλισε με ζαχαρωμένο γιασεμί (μμμμ...)

Tip 1: Μην περιμένετε ναρθεί ο νέος χρόνος!
Tip 2: Μην τις προσφέρετε!

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

Κλασσική κοτόπιτα εμπιστοσύνης

Μπορεί να σημειώνω τακτικές απουσίες στις γραφές και στις αναρτήσεις αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν το πονάω αυτό το σπιτικό και πως δεν τιμώ και την κουζίνα σας και τη δικιά μου. Ένεκα όμως πάνω κάτω αλλαγές, μετακομίσεις, πρόβες επί προβών θεατρικές τε και τραγουδιστικές, μαθήματα επί μαθημάτων, ελληνικών τε και θεατρικών, ο νους μου και ο χρόνος μου, μού βάζανε καθημερνά άλλη προτεραιότητα για να μπορέσω να ανταπεξέλθω στα τρέχοντα κι έτσι οι κουζινικές μου αναρτήσεις και αναζητήσεις έμελλαν να παραμένουνε στον πάγκο.
Και κόντεψε να τελέψει ο χρόνος...Τι έμεινε; Δύο μερούλες έμειναν. Κι εγώ που έμεινα τώρα λίγο πιο ήσυχη απ' τα τρεχάματα προβών τε και των μαθημάτων...ένιωσα σφόδρα την ανάγκη να ανοίξω το κουζινοπαράθυρο του blog να γράψω, αφού πρώτα άνοιξα σφόδρα τα μάτια του κουζινοφούρνου μου να ψήσω. Καιρό φλερτάρω με λαχτάρα μία κοτόπιτα ή μία κιμαδόπιτα. Ή...ή...Κι επειδή αυτές τις τελευταίας μέρες του χρόνου οι πρωτοχρονιάτικες κρεατόπιτες δίνουν και παίρνουν, με ή άνευ φλουριού, είπα, κοίτα να δεις, θα κάνω και ανάρτηση επίκαιρη.
Εμπιστεύομαι λοιπόν την επικαιρότητα της συνταγής, εμπιστεύομαι όμως και την μαγείρισσα που την υπογράφει. Άλλωστε χωρίς εμπιστοσύνη πού πας τη σήμερον ημέρα; Πού τολμάς να πάς; Πώς τολμάς να πάς;
(Ή αλλιώς: ΤΟΛΜΑΣ ΝΑ ΠΑΣ;;;)
Η έννοια της εμπιστοσύνης, εξ-από-αν-έκαθεν με κέρδιζε,αλλά τελευταία ανέβηκε πολύ ψηλά στην αξιακή μου λίστα. Εμπιστεύομαι (σχεδόν πάντα)το ένστικτό μου που αποδεικνύεται αλάνθαστο και φωνάζει, εμπιστεύομαι (σχεδόν πάντα) τη μύτη μου που μυρίζει το νόστιμο από μακριά, εμπιστεύομαι (σχεδόν πάντα) το στομάχι μου που χοροπηδάει γι' αυτά που του αρέσουν εντελώς και σφίγγεται γι' αυτά που δεν γουστάρει παντελώς, εμπιστεύομαι (πάντα) τους Φίλους μου και αν κάποιος χάσει την εμπιστοσύνη μου, πρώτα μού καίει τα σωθικά κι ύστερα πέφτει και τσακίζεται γκρεμίζει την εμπιστοσύνη μου, γκρεμίζεται στα μάτια μου και χάνεται απ' τα μάτια μου ΒΕΒΑΙΩΣ. Τη χρειάζομαι σα διάολος την εμπιστοσύνη. Την εκτιμώ πολύ σ' αυτούς που την κερδίζουνε με το σπαθί τους και δε θέλω να μου την πειράξουνε ΒΕΒΑΙΩΣ. Κι όταν μου την πειράξουνε και μου την γκρεμίσουνε, εγώ στενοχωριέμαι πιο πολύ, γιατί εγώ την ήθελα φαίνεται πιο πολύ απ' αυτούς που την πειράξανε και με πειράξανε και πέσαν και γκρεμίστηκαν στα μάτια μου κι από τα μάτια μου... ΒΕΒΑΙΩΣ.
Περί εμπιστοσύνης ο λόγος όμως ή περί κοτόπιτας η ανάρτηση, δύο μερούλες πριν λήξει κι αυτό το έτος;
Ένα και το αυτό ΒΕΒΑΙΩΣ, διότι την κοτόπιτα αυτή την υπέγραψε μια κυρία που εμπιστεύομαι. Και την εμπιστεύομαι διότι το κέρδισε με συνέπεια και σεβασμό απέναντι στην κουζίνα της και στη δική μας κουζίνα.
Κυρίες και κύριοι, ήρθε η ώρα για την κλασσική κοτόπιτα της Εύης Βουτσινά

ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΚΟΤΟΠΙΤΑ
(για ταψί Νο 32-34)
2 χωριάτικα φύλλα
100 ml ελαιόλαδο

Για τη γέμιση
1 μέτριο κοτόπουλο (αλλιώς 2 μπούτια και 2 στήθη)
6 μεγάλα ξερά κρεμμύδια
4 κ.σ ελαιόλαδο
200 ml γάλα
2 κ.σ σιμιγδάλι ψιλό
αλάτι, φρεσκοτριμμένο πιπέρι
λίγο τριμμένο μοσχοκάρυδο
4 αυγά ελαφρώς χτυπημένα
1 φλ.τσαγιού ψιλοκομμένο μαϊντανό
1 φλ. τσαγιού κεφαλογραβιέρα (ή πεκορίνο) τριμμένη
Ε(χ)τέλεση
Βράζουμε το κοτόπουλο . Μόλις αρχίζει ν' αφρίζει, το ξαφρίζουμε, ρίχνουμε 1κ.γ αλάτι και 1 ολόκληρο κρεμμύδι όπου έχουμε καρφώσει 4-5 καρφάκια γαρίφαλλο και συνεχίζουμε το βράσιμο σε μέτρια φωτιά με ξεσκέπαστη κατσαρόλα. Όταν είναι έτοιμο το βγάζουμε απ' τη φωτιά, σουρώνουμε το ζωμό και κρατάμε 400 ml για τη συνταγή μας (τον υπόλοιπο ζωμό τον μοιράζουμε σε ναϋλον σακκουλάκια και τον φυλάμε στην κατάψυξη για μελλοντικές χρήσεις). Ξεψαχνίζουμε το κοτόπουλο και το αφήνουμε στην άκρη. Σε μια ρηχή κατσαρόλα ζεσταίνουμε τις 4.σ ελαιόλαδο και σωτάρουμε τα υπόλοιπα κρεμμύδια κομμένα σε φετάκια, για 3-4 λεπτά σε μέτρια φωτιά ώσπου να μαλακώσουν. Αποσύρουμε από τη φωτιά και αφήνουμε να κρυώσουν. Σε άλλη ευρύχωρη κατσαρόλα, ζεσταίνουμε το γάλα με τα  400 ml ζωμό κοτόπουλου, και μόλις πάρουν μια βράση ρίχνουμε το σιμιγδάλι πασπαλιστά, χαμηλώνουμε τη φωτιά και αρχίζουμε αμέσως να ανακατεύουμε με το σύρμα μέχρι το μείγμα να δέσει και να μοιάζει σχετικά με αραιή κρέμα. Ρίχνουμε αλάτι, πιπέρι και μοσχοκάρυδο και αποσύρουμε από τη φωτιά. Αφήνουμε την κρέμα να γίνει χλιαρή. Αλατοπιπερώνουμε το κομματιασμένο ψαχνό του κοτόπουλου και το αδειάζουμε στην κρέμα. Προσθέτουμε τα κρεμμύδια, τα αυγά και ανακατεύουμε καλά όλα τα υλικά. Ρίχνουμε το μαϊντανό και το τριμμένο τυρί και ανακατεύουμε.
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180C/350F. Αλείφουμε το ταψί με ελαιόλαδο και απλώνουμε το κάτω φύλλο, αφήνοντας τις άκρες του να εξέχουν από το ταψί. Στρώνουμε τη γέμιση και σκεπάζουμε με το δεύτερο φύλλο κόβοντας τα περισσεύματα. Πιέζουμε απαλά με το χέρι μας το πάνω φύλλο προς τα κάτω στα τοιχώματα του ταψιού, ενώ ταυτόχρονα κλείνουμε με τα δάχτυλα τα περισσεύματα του κάτω φύλλου προς τα μέσα, κλείνοντας την πίτα. Αλείφουμε την επιφάνεια με λάδι και ψήνουμε για περίπου 40-45 λεπτά.
Εμπιστευτείτε κι εσείς πρώτα το ένστικτό σας, μετά τη μύτη σας, ύστερα το στομάχι σας και τελευταία και τελικά την κλασσική αυτή κοτόπιτα της Εύης Βουτσινά και δεν θα χάσετε!
Καλή χρονιά, χαρούμενη η χρυσή κοτο-Πρωτο-χρονιά ΒΕΒΑΙΩΣ!!!

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Τάρτα με καρύδια πεκάν και τζίντζερ

Πώς είναι μερικά πράγματα να σου "χτυπάνε" στο μάτι με τη μία!
Στο μάτι, στη μύτη, στην καρδιά!
Σε φωνάζουνε! Λένε τ' όνομά σου!
"Πολύ δικό μου αυτό το ρούχο", λέμε κι όταν το φοράμε, είμαστε 100% εμείς.
Είναι δικιές μας κάποιες γεύσεις, μας θυμίζουν παιδικά τραπέζια, μαμαδίσιες κατσαρόλες και καλέσματα!
Είναι δικοί μας κάποιοι τόποι, κι ας μην τους ταξιδέψαμε ποτέ!
Είναι δικοί μας κάποιοι άνθρωποι κι ας βρίσκονται ίσως πρώτη φορά μπροστά μας!
Το αναγνωρίζουμε το δικό μας, κι ας κάνουμε πως δεν το βλέπουμε πολλές φορές. Κι ας το προσπερνούμε.  Αυτό που είναι στα γούστα μας, που είναι γνώριμο και οικείο, θα το ξαναβρούμε και θα μας ξαναβρεί! Και τότε χρειάζεται να το ακολουθήσουμε!

Όταν είδα αυτή την τάρτα με τα καρύδια πεκάν, τα ζαχαρωμένα κομματάκια τζίντζερ και το κονιάκ, χτύπησαν μέσα μου κουδουνάκια χαράς! Η χημεία των υλικών με χτύπησε σαν τη χημεία του έρωτα! Κεραυνοβολήθηκα! Κούνησα το κεφάλι, χαμογέλασα και την αναγνώρισα ως "δικιά μου!" Θα την έκανα κι ας μην είχα ταρτιέρα, κι ας μην είχα (ακόμη) τα υλικά!
Τ' αγόρασα μόλις πρόλαβα, την έκανα μόλις πρόλαβα, αλλά στο μεταξύ κλωθογύρναγε στο μυαλό μου!
Ήταν νύχτα όταν την έβγαλα απ' το φούρνο. Περίμενα να κρυώσει για να την δοκιμάσω (τι βάσανο κι αυτό)! Κούνησα το κεφάλι, χαμογέλασα και είπα: "δικιά μου" . Ύστερα περίμενα να γυρίσω απ' τα μαθήματα για να στρωθώ να γράψω και να σας τη δείξω.

Ό,τι είναι "δικό μας" και το χαιρόμαστε, θέλουμε και να το μοιραστούμε! Είτε είναι ένας άνθρωπος που γνωρίσαμε, ένας στόχος που κατακτήσαμε, ένα εστιατόριο που επισκεφτήκαμε, ένα έργο που είδαμε, ένα πιάτο που δοκιμάσαμε. Μας πιάνει τρέλα να το βγάλουμε προς τα έξω, να τ' ακούσουν κι άλλοι, να χαρούν κι άλλοι, να δοκιμάσουν κι αυτοί! Δεν είναι μόνο για να πούμε τα καλά νέα, είναι και το "μπορείτε να πάτε κι εσείς", "να το δείτε ", "να το κάνετε"!
Με μια δόση απ' όλα τα παραπάνω σας μοιράζομαι την παρακάτω τάρτα με τα καρύδια πεκάν, τα ζαχαρωμένα κομμάτια τζίντζερ και το κονιάκ ! Μ'' έκανε πολύ χαρούμενη κι ήταν πολύ δικιά μου! (Μάλλον μ' έκανε πολύ χαρούμενη ακριβώς γιατί ήταν πολύ δικιά μου)!
Τώρα την βγάζω προς τα έξω για να σας πω πως πολύ τη χάρηκα και πως μπορείτε κι εσείς πολύ να τη χαρείτε, αρκεί να την νιώσετε δική σας και του γούστου σας. Η πρωτότυπη συνταγή ζητάει μπέρμπον. Αν δεν έχετε μπέρμπον, βάλτε ρούμι ή κονιάκ! (Εγώ καλή ώρα)! Ή παραλείψτε το αλκοόλ και ενισχύσετε τη βανίλια!
Κι αν δεν έχετε ταρτιέρα, κάντε την σε ταψί με λυώμενα τοιχώματα (Εγώ καλή ώρα)!
Ή βρείτε άλλο σκεύος, μπρίκι, τηγάνι, κατσαρόλα , ό,τι θέλετε για να την κάνετε του γούστου σας! Δικιά σας!

Τάρτα με καρύδια πεκάν, ζαχαρωμένα τζίντζερ και κονιάκ
Η πρωτότυπη συνταγή εδώ

Για τη ζύμη
1 και 1/4 φλ. αλεύρι (175γρ.)
2 κ.γ ζάχαρη
1/4 κ.γ αλάτι
115γρ. κρύο βούτυρο κομμένο σε κομματάκια
3-4 κ.σ κρύο νερό

Για τη γέμιση
1 φλ. (215 γρ) καστανή ζάχαρη
1/2 φλ. (125 γρ.) σιρόπι σφένδαμου
3 μεγάλα αυγά σε θερμοκρασία δωματίου
4 κ.σ λιωμένο βούτυρο (εγώ βάζω πάντα ανάλατο)
3 κ.σ  κονιάκ
2 κ.γ τζίντζερ σε σκόνη
1/2 κ.γ εσάνς βανίλιας
1/4 κ.γ αλάτι
2 φλ. καρύδια πεκάν
(μπορείτε να τα καβουρδίσετε λίγο και να τα κόψετε σε χοντρά κομμάτια)
1/2 φλ (50γρ) χοντροκομμένα τζίντζερ ζαχαρωμένα
Ε(χ)τέλεση

Για τη ζύμη
Ανακατέψτε το αλεύρι με τη ζάχαρη και το αλάτι. Προσθέστε τα κομμάτια του βούτυρου και αρχίστε να τα τρίβετε μέσα στο αλεύρι. Στο τέλος προσθέστε 3 κ.σ νερό κι ανακατέψτε (αν χρειαστεί προσθέστε και το τέταρτο κουτάλι νερό).

Σε ελαφρώς αλευρωμένη επιφάνεια ανοίξτε τη ζύμη σε δίσκο, τυλίξτε την σε πλαστική μεμβράνη και βάλτε την στο ψυγείο να σφίξει για καμιά ωρίτσα. (Μπορείτε να τη φυλάξετε στο ψυγείο για δύο μέρες, αλλιώς στην κατάψυξη μέχρι και έναν μήνα). Όταν τη βγάλετε απ' το ψυγείο, τη στρώνετε σε μια ταρτιέρα και την αφήνετε λίγο ακόμη στο ψυγείο να σφίξει. Προθερμαίνετε το φούρνο στους 190C/ 375F.

Τρυπάτε την επιφάνεια της ζύμης με ένα πηρούνι για να μη φουσκώσει, την καλύπτετε με αλουμινόχαρτο και από πάνω ρίχνετε φασόλια ή ρύζι (εγώ δεν είχα ούτε φασόλια, ούτε ρύζι αλλά ήμουνα τόσο αποφασισμένη να την κάνω που έριξα στάρι) και ψήστε την κανένα 15λεπτο- 20λεπτο, μέχρι να πάρει ένα καστανόχρυσο χρωματάκι. Βγάζετε τότε το αλουμινόχαρτο, και αφήνετε την ζύμη για άλλα 5-8 λεπτά να χρυσίσει.
Χαμηλώνετε τη θερμοκρασία στους 180C/350.

Για τη γέμιση
Ανακατεύετε όλα τα υλικά μαζί και ρίχνετε τελευταία τα καρύδια πεκάν και τα κομμάτια του ζαχαρωμένου τζίντζερ. Αδειάζετε τη γέμιση στην τάρτα και ψήνετε για περίπου 50 λεπτά. Θα δείτε ότι η γέμιση θα έχει σφίξει. Βγάζετε απ' το φούρνο και αφήνετε να κρυώσει εντελώς.
Αν θέλετε την τρώτε όπως είναι (Εγώ καλή ώρα)
Αν πάλι θέλετε, συνοδεύετε με σαντιγύ.

Είναι εντελώς μέσα στο πνεύμα των προεορταστικών ημερών των Χριστουγέννων και των εορταστικών ημερών των (εδώ) Ευχαριστιών.

Έχει σε τέλεια ισορροπία τη γλύκα του σιροπιού με την αψάδα του τζίντζερ και την αλκοολούχα τσιμπιά του (δικού μου) κονιάκ.

Και τώρα μπορώ να σας χαιρετήσω και να σας καληνυχτήσω με τον δικό μου τρόπο και τη δικιά μου εορταστική, αχτύπητη τάρτα!!!
Καλη-νύστα  σας και καληνύχτα σας!

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Μια βροχερή μέρα με παξιμαδάκια γλυκάνισου και κέηκ μπανάνας- σοκολάτας

Μια μουντή μουντίλα ξημέρωσε σήμερα!
Μια μέρα γκρίζα, μούρτζουφλη, μες στη βροχή...σέρνεται η μέρα, σέρνομαι κι εγώ, βολοδέρνω χωρίς να κάνω τίποτε. Με ανοιχτά διάφορα παράθυρα στο ανοιχτό computer, κρατώ τα μάτια μισόκλειστα μπροστά σε θέματα συγκλονιστικού ενδιαφέροντος όπως:
"Πώς να προετοιμάσετε καιρό πριν το δείπνο των Ευχαριστιών"
(μα δεν σκοπεύω να προσφέρω δείπνο τη μέρα των Ευχαριστιών),
"Οι πέντε πιο χρήσιμες αγορές για την κουζίνα σας"
(δεν έχω λεφτά για αγορές ούτε για το μπάνιο ούτε για την κουζίνα μου αυτό το διάστημα  ), 
"Πρόωρες εκπτώσεις ενόψει του Black Friday"
(στα υπόψιν τα ενόψει)
κουτσομπολιά στο φατσο-βιβλίο...το τηλέφωνο σιωπά...ούτε συγκλονιστικά ούτε α-συγκλόνιστα νέα έχει σήμερα.

Κάνω με κόπο μία συγκλονιστική άρση, κοινώς σηκώνω με κόπο τον ποπό μου απ' την καρέκλα
(αχ, με τραβάει η μέση μου)
και ετοιμάζομαι να με σπρώξω στο βροχερό δρόμο για μάθημα.
Ομπρέλα δεν βλέπω.
(Αλλά και να την έβλεπα, ούτε για την tinkerbell δεν θα'κανε το μέγεθός της, όχι για μένα)
Βλέπω το νεροχύτη καθαρό.
Βλέπω φαγητό στην κατσαρόλα. (Μου φέρανε πεσκέσι λαχανοντολμάδες!)
Βλέπω στον πάγκο μια πιατέλα με κέηκ μπανάνας-σοκολάτας και μια γυάλα με παξιμαδάκια γλυκάνισου (Είχε ήλιο χτες και μ' έπιασε προκοπή)
Τώρα μπορώ να φύγω ήσυχη.

                                                                Παξιμαδάκια με γλυκάνισο
                                                                   Η πρωτότυπη συνταγή εδώ
Η πρωτότυπη συνταγή για τα Ζακυνθινά παξιμαδάκια πάρθηκε απ' την Κική από τη mikrikouzina.blogspot.com. Παρέλειψα μόνο τις σταφίδες γιατί με γλυκίζουνε και έκανα τη μισή δόση. Για την παράλειψη της σταφίδας δε μετάνιωσα. Για τη μισή δόση, όμως, μετάνιωσα οικτρά.
Εξαιρετικά παξιμαδάκια, τι να λέμε τώρα;;;

80γρ. κόκκινο κρασί
80γρ. λάδι
80γρ. χυμό πορτοκάλι
100γρ. ζάχαρη
Λίγο ξύσμα πορτοκαλιού
1κ.γ γλυκάνισο
1/4 κ.γ κανέλα
μια τσιμπιά γαρύφαλο σε σκόνη
375γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
2 κ.γ baking powder
1/4 κ.γ baking soda
λίγο σουσάμι

Ε(χ)τέλεση
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180C/ 350F.
Ρίχνουμε σε μια λεκάνη το κρασί, το λάδι και το χυμό πορτοκαλιού και ανακατεύουμε.
Προσθέτουμε και τη ζάχαρη και ανακατεύουμε.
Ρίχνουμε και τα αρωματικά (ξύσμα πορτοκαλιού, γλυκάνισο, κανέλα, γαρύφαλο)
Στο τέλος ρίχνουμε το αλεύρι λίγο λίγο (μήπως δεν το πάρει όλο)
Φτιάχνουμε με τη ζύμη ένα μπαστούνι και πασπαλίζουμε με σουσάμι.
Το βάζουμε σε ταψί που έχουμε στρώσει με αντικολλητικό χαρτί και το χαράζουμε με μαχαίρι χωρίς να κόψουμε εντελώς τις φέτες. Το ψήνουμε για κανένα 40 λεπτο. Βγάζουμε απ' το φούρνο και κόβουμε μέχρι κάτω τις φέτες τα παξιμαδάκια να ξεχωρίσουν η μία απ' την άλλη. Ψήνουμε ακόμη κανένα δεκάλεπτο. Θέλει πάνω κάτω μία ώρα αναλόγως το φούρνο σας.
Μοσχοβολιστά και πεντανόστιμα στ' αλήθεια!!!

                                                 Κέηκ μπανάνας με κομματάκια σοκολάτας
Για το κέηκ της μπανάνας χάζευα ώρες (τι σόϊ αναποφάσιστη Ζυγός θα ήμουνα αλλιώς;)
και τελικά έκανα μια φόρμα που είναι πολύ κοντά σε πολλές μπανανοσυνταγές. Τη δικιά μου όμως της έριξα από πάνω λίγο απ' το σιρόπι των μελομακάρονων που έκανα προχτές, κόλλησα 2-3 καρυδάκια και μερικές ροδέλες μπανάνας κι έτσι λέω πως της έβαλα το προσωπικό μου touch.

145γρ. βούτυρο
145γρ. καστανή ζάχαρη
2 αυγά
3 λιωμένες ώριμες μπανάνες
λίγη κανέλα
λίγο αλάτι
2 κούπες αλεύρι
1κ.γ baking powder
1/2 κ.γ baking soda
μερικά κομματάκια πικρής σοκολάτας

Ε(χ)τέλεση
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180C/ 350F. Χτυπάμε το βούτυρο με τη ζάχαρη. Προσθέτουμε ένα ένα τα αυγά. Ενσωματώνουμε στο μείγμα τις λιωμένες μπανάνες. Σε ένα μπωλ έχουμε ανακατέψει όλα τα στερεά και τα αδειάζουμε κι αυτά στο μείγμα. Στο τέλος προσθέτουμε και τα κομματάκια σοκολάτας. Ανακατεύουμε ελαφρά και ψήνουμε πρίπου για μια ώρα.
Κι όπως θα' λεγε κι η Σκάρλετ Ο' Χάρα στο "Όσα παίρνει ο άνεμος"
"Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα"!
Καληνύχτα σας!

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2015

Πες μου πονάς να σου πω με ποιον θύμωσες και πουρές γλυκιάς κολοκύθας με πατάτες

Είμαι σπίτι! Δε λέω "στο κρεβάτι", δε λέω "άρρωστη", για να μην το βαρύνω περισσότερο από τόσο και γιατί δεν είμαι στ' αλήθεια στο κρεβάτι, ούτε στ' αλήθεια τραγικά άρρωστη, αλλά άφωνη.
Κάτι που μου συμβαίνει συχνά, ο λαιμός και η φωνή είναι το ευαίσθητο σημείο μου. Χρόνια τώρα.

Πρόσφατα διάβαζα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο :
"Πες μου πού πονάς να σου πω με ποιον θύμωσες" (ολόκληρο το άρθρο εδώ)
Αν νομίζετε ότι έχετε κάποια σχέση κι εσείς με κρυώματα και λαιμούς, συνεχίστε να διαβάζετε.
Αν δεν έχετε, πάλι συνεχίστε να διαβάζετε, γιατί είναι πολύ διαφωτιστική η ολιστική ματιά επί του θέματος των ασθενειών του σώματος!

Μάθετε το κρυφό μήνυμα που περιέχει κάθε ασθένεια
Τι γίνονται τα συναισθήματα που καταπνίγουμε; Πού πηγαίνουν οι ανάγκες μας που καταπιέζουμε; Τι συμβαίνει στα θέλω μας που δεν τολμάμε να εκφράσουμε; Η απάντηση είναι κοινή: βυθίζονται στα βάθη του είναι μας, στις αποθήκες του ψυχισμού μας. Όταν αυτές οι αποθήκες γεμίσουν ασφυκτικά τότε τα καταπιεσμένα συναισθήματα, ανάγκες και επιθυμίες μας σπάνε τις πόρτες αυτών των αποθηκών και ξεχύνονται είτε στην ψυχολογική μας κατάσταση είτε στο σώμα μας περιέχοντας ένα κρυφό μήνυμα.

Βήχας: 
είναι κι αυτός ένα ένδυμα. Κάτω του κρύβονται λόγια, γνώμες, διαμαρτυρίες , βρισιές ή δηλώσεις που δεν τολμήσαμε να ξεστομίσουμε. Προτιμήσαμε να τις καπιούμε. Αλλά μας έκατσαν στο λαιμό. Έτσι μας «έπνιξαν» όπως ο αποπνικτικός βήχας. Η απόχρεμψη που συχνά συνοδεύει το βήχα έχει επιπλέον ένα χαρακτήρα επιθετικό που υποδηλώνει την καταπιεσμένη ανάγκη μας να «φτύσουμε» ορισμένες καταστάσεις ή πρόσωπα, δραστηριότητα που αναλαμβάνει να εκδραματίσει συμβολικά το σώμα αφού εμείς δεν το επιτρέψαμε στον εαυτό μας. Συχνά ο βήχας είναι εκδήλωση αγανάκτησης ή άγχους όταν το άτομο νιώθει ότι έχει καταπιεί πολλά για πολύ καιρό και έχει πια φτάσει σε ένα σημείο που πνίγεται. Σε αυτή την περίπτωση το σώμα δίνει με τον τρόπο του ένα σήμα για να φερθούμε με περισσότερη τρυφερότητα στον εαυτό μας, να τον γλυκάνουμε και να τον μαλακώσουμε λίγο, κατάσταση που συμβολικά εκφράζουν τα ζεστά ροφήματα με μέλι.
                               
Διαγνωστικές Ερωτήσεις:
Όποιο κι αν είναι το σύμπτωμα που εμφανίζεται στο σώμα είναι σίγουρα ένα μήνυμα από την ψυχή μας. Αν το ακούσουμε και ανταποκριθούμε ανάλογα τότε η ένταση του συμπτώματος θα μειωθεί ή και θα υποχωρήσει εντελώς ,υποστηρίζουν με βεβαιότητα οι ολιστικοί θεραπευτές. Οι ακόλουθες ερωτήσεις προς τον εαυτό μας είναι πολύ βοηθητικές ώστε να κατανοήσουμε αυτό το μήνυμα:
·         § Τι συμβαίνει στη ζωή μου την περίοδο που εμφανίζεται το σύμπτωμα ή η ασθένεια;
·         § Μου προσφέρει ένα άλλοθι για να ξεκουραστώ επιτέλους;
·         § Ή μήπως για να αναβάλλω ή και να αποφύγω κάτι;
·         § Θα μπορούσε να είναι ένα μεταμφιεσμένο συναίσθημα- π.χ. θυμός- μια ανάγκη- π.χ. για επαφή -ή μια επιθυμία- π.χ. για φροντίδα που έχω αρνηθεί να εκδηλώσω;
·         § Μήπως χρειάζομαι μια παύση ;
·         § Ή μήπως μια αθώωση;
·         § Υπάρχει κάποιος που θέλω να «τιμωρήσω» με την διαταραχή της υγείας μου;
·         ( Του εαυτού μου συμπεριλαμβανομένου)
·         § Ποιος προσελκύεται κοντά μου όταν αρρωσταίνω; Ποιος απομακρύνεται; Μήπως αυτό επιζητώ κατά βάθος;
·         § Αν η ασθένεια είχε ένα μήνυμα να μου δώσει ποιο θα ήταν αυτό;

Όσο πιο βαθύ είναι το επίπεδο από το οποίο θα προέλθουν οι απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα τόσο βαθύτερη θα είναι και η επαφή που θα έχετε κάνει με τον εαυτό σας. Έτσι θα έχετε ανοίξει το δρόμο για την ανακούφιση και τη θεραπεία του βαθύτερου πυρήνα απ’ όπου προέκυψε το πρόβλημα και το οποίο είναι σε κάθε περίπτωση το ίδιο. Βλέπετε, κάθε ασθένεια όποια μορφή κι αν έχει ,είναι πάντα μια κραυγή για αγάπη
Αντί να κραυγάσω λοιπόν (αφού δεν μπορώ κι όλας), παραθέτω μια αγαπησιάρικη συνταγή για πουρέ κολοκύθας.
Μπορείτε να τον δοκιμάσετε μόνο του ως μαλακό και ανακουφιστικό φαγάκι, ή ως συνοδευτικό σε ένα πιάτο εκλεπτυσμένο και φίνο. Εγώ βρήκα τη συνταγή προτεινόμενη από το Ντίνο Κιούση δίπλα σ' ένα φιλέτο συναγρίδας ψημένο με κάρδαμο, αλάτι και πιπέρι μέσα σε λευκό ρούμι. (Γαστρονόμος Νοέμβριος 2007)

                                                         ΠΟΥΡΕΣ ΓΛΥΚΙΑΣ ΚΟΛΟΚΥΘΑΣ ΜΕ ΠΑΤΑΤΕΣ
                                                                  1 και 1/2 κιλό γλυκιά κίτρινη κολοκύθα
                                                                                 1 ποτήρι νερού γάλα
                                                                         Λίγο μοσχοκάρυδο τριμμένο
                                                                                  150γρ. καπνιστό τυρί
                                                                     1 κ.σ φρέσκο βούτυρο αγελάδας
                                                               2 μεγάλες πατάτες κομμένες στα τέσσερα
                                                                                    25 ml ελαιόλαδο
                                             1/2 κ.γ κόρν φλάουρ διαλυμένο σε 1/2 φλ. τσαγιού κρύο νερό
                                                                                                   αλάτι

Ε(χ)τέλεση
Καθαρίζουμε την κολοκύθα, την κόβουμε σε μεγάλα κομμάτια και τη βράζουμε μαζί με τις πατάτες σε μπόλικο αλατισμένο νερό (εγώ την έψησα καμιά ώρα και οι φλούδες μετά βγήκαν πιο εύκολα). Στα 10 λεπτά αφαιρούμε την κολοκύθα και αφήνουμε τις πατάτες να βράσουν 10 λεπτά ακόμη. Πολτοποιούμε στο μπλέντερ κολοκύθα και πατάτες. Βάζουμε σε κατσαρόλα σε χαμηλή φωτιά το πολτοποιημένο μείγμα με μοσχοκάρυδο, βούτυρο, ελαιόλαδο και λίγο αλάτι και ανακατεύουμε συνεχώς ρίχνοντας λίγο λίγο και το γάλα. Μετά από 2-3 λεπτά προσθέτουμε και το διαλυμένο κορν φλάουρ και συνεχίζουμε το ανακάτεμα μέχρι να αποκτήσει ο πουρές την πυκνότητα που θέλουμε, ούτε πολύ νερουλός ούτε πολύ σφιχτός. Σερβίρουμε με τριμμένο καπνιστό τυρί.
Μαλακώνει κι ανακουφίζει. Το χρώμα του κι η μυρωδιά του είναι εντελώς φθινοπωρινά.
Ιδού και μερικές φθινοπωρινές εικόνες από μια φθινοπωρινή βόλτα στη γειτονιά μου

                                                                                   και στο μανάβη μου
 Ναμαστε καλά όλοι και να αγαπιόμαστε χωρίς να κραυγάζουμε γι' αγάπη, γιατί καμιά φορά η κραυγή τρομάζει!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...