Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014

Γλυκό με γεμιστά μπισκότα και..ό,τι κάνεις, κα'ντο με αγάπη και στο φως!

Κάποτε γνώρισα έναν make up artist που έβαφε τους καλλιτέχνες στο Μέγαρο Μουσικής πριν από την παράσταση. Τον έλεγαν Μανώλη αλλά εγώ τον φώναζα Μανόλο. Όσο με έβαφε, χαμογελούσε και δε βιαζότανε καθόλου. Άπλωνε τις σκιές, διόρθωνε τις γραμμές με πολύ μαλακές και λεπτές κινήσεις σαν να μην έβαζε καθόλου χρώμα και σαν να μην περίμενε άλλος κανείς να βαφτεί. Όταν τέλειωνε, με έβρισκα πάντα πολύ όμορφη .«Πώς το κάνεις αυτό βρε Μανόλο;» τον ρώταγα. «Με αγάπη», μού έλεγε ο Μανόλο και χαμογελούσε .«Εγώ δεν μπορώ να με βάψω έτσι», γκρίνιαζα.«Κάντο με αγάπη», απαντούσε ο Μανόλο με το χαμόγελο. «Όταν παντρευτώ, θα με βάψεις εσύ;» τον ρώτησα ένα βράδυ κι εκείνος ένευσε «ναι» και χαμογέλασε.
                             
Κάποτε διάβασα στο βιβλίο της θεραπεύτριας Ιωάννας Γκολφινοπούλου «Προφητεία από το μπλε φως» τη φράση του Γιόνα, ενός πνευματικού δασκάλου που μιλάει μέσα από το διάμεσο Χάσκα Χάρισον: «Ό,τι κάνεις, κα’ ντο στο φως»

Ο Γιόνα είναι φως, ο Μανόλο έχει πάει στο φως και δεν με έβαψε ποτέ εκτός Μεγάρου. Αλλά όταν φοβάμαι και κρύβομαι, θυμάμαι το Γιόνα και λέω δυνατά: «Ό,τι κάνεις, κα’ ντο στο φως». Κι όταν η ζωή με ξεπερνάει, όταν με βρίσκω μικρή κι αδύναμη και δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, θυμάμαι το Μανόλο και λέω: «Ό,τι κάνεις, κά’ντο με αγάπη».
Και φεύγουν τα σκοτάδια, ξαναβρίσκω το χαμόγελο και στέκομαι όρθια.
Γλυκό με γεμιστά μπισκότα
Βασισμένο σε συνταγή του Στέλιου Παρλιάρου

120γρ. βούτυρο
50 γρ. ζάχαρη άχνη
400 γρ γεμιστά μπισκότα oreo (ή σοκολάτα)
100 γρ. κρέμα γάλακτος
60 γρ. φυστίκι αιγίνης
340 γρ. λευκή σοκολάτα
Ε(χ)τέλεση
Χτυπάμε το βούτυρο με την άχνη. Προσθέτουμε την κρέμα γάλακτος και ανακατεύουμε. Στη συνέχεια ρίχνουμε μέσα τη λιωμένη λευκή σοκολάτα (σε μπεν μαρί), ύστερα διπλώνουμε μέσα τα μπισκότα που έχουμε σπάσει σε κομμάτια και τα φυστίκια ολόκληρα. Αδειάζουμε το μείγμα σε φόρμα που έχουμε στρώσει με αντικολλητικό χαρτί. Σκεπάζουμε και αφήνουμε στο ψυγείο. Στολίζουμε με μισά γεμιστά μπισκότα όποιας γεύσης μας αρέσει. Εγώ έβαλα τα αγαπημένα μου λεμόνια.
Κόβουμε σε φέτες και...αλλελούϊα!!!
                              
Καλημέρα με αγάπη και στο φως!

Δευτέρα, 3 Φεβρουαρίου 2014

Σοκολατένια μπισκότα για την απουσία

Με το καλησπέρα σας, να πω σχωράτε με που απουσίαζα ένα μήνα και πως γι' αυτό θα γράψω κάτι για την απουσία! Στο σχολείο δεν υπήρξα ποτέ απουσιολόγος αλλά όμως δεν απουσίαζα σχεδόν ποτέ.
Ήμουνα πάντοτε παιδί της παρουσίας, της εργασίας και του καθήκοντος.
Τώρα απουσιάζω πιο συχνά. Απουσιάζω απ' το σπίτι, απ' την Ελλάδα, κατά διαστήματα απουσιάζω κι απ' το θέατρο. Μόλις η παρουσία πάει να με πνίξει...την κάνω.

Θα πω όμως τώρα για την απουσία όχι με την έννοια της αποχής αλλά με την έννοια της λαχτάρας και της στέρησης. Γι' αυτή που λείπει και σού λείπει, γι' αυτή που όταν δεν είναι εκεί πονάς, αυτή που θές να είναι εκεί αλλά δεν είναι...Δεν είναι πια, δεν είναι ακόμη, δεν την έχεις βρει, αυτή που σού αφήνει μία τρύπα στην ψυχή και ένα μπούκωμα. Αυτή που έχει όνομα, το ξέρεις αλλά δεν το λες. Γιατί αν το πεις πονάει παραπάνω. Αυτή που σκάει μπροστά σου ξαφνικά σ' ένα τραγούδι, μια ρεκλάμα, μία διαφήμιση, σε βρίσκει χαλαρή και σε ρωτά: "Πόσον καιρό θα λείπω ακόμη; Δεν κουράστηκες ακόμη απ' την απουσία μου;"
"Καλά τα λες. Λοιπόν; Τι λες;"
(Το'πα εγώ. Σκάει μπροστά σου απροειδοποίητα... )
"Τι να πω; Εγώ μιλάω για την απουσία γενικά..."
"Στο -γενικά κι αόριστα- και στο -άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε- διακρίνω μια υπεκφυγή;"
"Δεν αφήνεις τώρα την ψυχανάλυση να μ' αφήσεις να μιλήσω ;"
"Σ' αφήνω. Μίλα. Τί θα πεις;"
"Για την απουσία. Για ...σένα."
"Αν πεις για μένα, θα πεις και για σένα. Είσαι έτοιμη γι' αυτό ή θα γράψεις πάλι δοκίμιο;"
"Τι δοκίμιο ρε παιδί μου; Τι λες;"
"Λέω ό,τι δε λες εσύ. Λέω να πεις για τη δική σου απουσία κι όχι του κόσμου όλου. Να πεις γι' αυτό που λείπει Σ' ΕΣΕΝΑ. Μίλα για σένα, λέω."
"Τι' ναι αυτό με σένα ρε παιδάκι μου; Μη με δεις να πάρω θέση γραψίματος! Έρχεσαι και μου κατσικώνεσαι."
"Σού κάθομαι στο σβέρκο δηλαδή;"
"Παντού μου κάθεσαι. Στο σβέρκο, στο στομάχι, στην καρδιά..."
"Αποφάσισε λοιπόν τι θέλεις. Την απουσία και τη στέρηση ή την παρουσία και την πληρότητα;"
"Το δεύτερο. Αν και καμιά φορά έχει και τα ευχάριστά της η απουσία."
"Ποια είναι αυτά;"
"Να...Δεν έχεις κανέναν να σε ρωτάει πού, και πώς, και με ποιον,δεν έχεις κανέναν να σου περιορίζει την ελευθερία σου"
"Από πού έρχεται η πεποίθηση πως η παρουσία κάποιου σημαίνει απουσία της ελευθερίας σου;"
"Μπορώ να πάρω τη βοήθεια του κοινού;"
"Πήγαινε να πιεις λίγο νερό και έλα πάλι. "
"Yes sir!"
"Madame!"
"Ό,τι πεις!"
Μόνο νερό δεν ήπια. Μπουκώθηκα δυο χούφτες φουντούκια, τρία τυροπιτάκια και ένα παγωτό. Weight watchers. Μάλλον θα κάνω ανάρτηση περί παρουσίας λίπους και απουσίας δίαιτας.
"Καλύτερα;"
"Ε;"
"Λέω...Είσαι καλύτερα μετά τα φουντούκια και τα παγωτά;"
"Ένα παγωτάκι έφαγα.Weight watchers."
"Πείναγες;"
"Όχι. Αλλά όταν αγχώνομαι τρώω"
"Μπουκώνεσαι δηλαδή για να μη νιώθεις το κενό της απουσίας!"
"Θα το πιάσουμε από κει που το αφήσαμε;
"Από πού να το πιάσουμε;"
"Να σου πω: εγώ απουσίαζα ένα μήνα απ' τη στήλη και ήθελα να γράψω κάτι σχετικά μ' αυτό!"
"Αυτό κάνουμε."
"Ναι, αλλά εσύ με σπρώχνεις να μιλήσω προσωπικά."
"Δε σε σπρώχνω. Αλλά μόνο όταν μιλάς προσωπικά έχει ουσία αυτό που λες. Η έλλειψη ουσίας σημαίνει απουσία."
"Να πάω μια βόλτα και να ξανάρθω;"
"Καλά να περάσεις."
............................
...........................
...........................
Ωραία είναι να περπατάς στα χιόνια. Πας λίγο αργά αλλά μέσα σε ωραίο τοπίο.
Χώνεψα και μερικά φουντουκάκια και επέστρεψα.
............................
Μμμμ....Ας βράσω ένα ...ελαφρύ ψαράκι.
...Ωραία!...Να βάλω και λίγο κρασάκι...Τώρα νιώθω  πολύ καλύτερα.

Μωρέ...παραπέρασε η ώρα...να μη σας κουράσω άλλο!!!
Να σας χαιρετήσω σιγά σιγά ...κι αν άφησα στη μέση μια κουβέντα, συγχωράτε με! Μήπως δεν είναι έτσι κι η ζωή; Ένα κεφάλαιο ανοιχτό. Γράφουμε, διακόπτουμε, μετά από μήνες επιστρέφουμε, ούτε θυμόμαστε πια πού μείναμε, βάζουμε άλλες δυο γραμμές, κάνουμε τρεις μουτζούρες, πετάμε το στυλό, παίρνουμε ένα κόκκινο και συνεχίζουμε ...αναλόγως τη διάθεση. Αλλάζει ο καιρός, αλλάζει η γραφή, ο χαρακτήρας, η παρέα μας, ο τόπος μας, και το κεφάλαιο της ζωής αλλάζει και αυτό. Μπορεί να γράφεται σε τρίτο πρόσωπο, σε πρώτο, μπορεί σε α' πληθυντικό.
Μπορεί κι εγώ να είπα άλλα απ' αυτά που ήτανε να πω.
Μπορεί κι η συνταγή να΄πρεπε να'χει κάποια απουσία:
Βουτύρου ας πούμε για να'ναι νηστίσιμη
Ή αλεύρου για να'ναι gluten free
Ή σοκολάτας για να'ναι καλή για τους απεξαρτημένους chocoholics
Το θέμα "απουσία" δεν τελείωσε, το ξέρω. Και ξέρω πως η εν λόγω madame θα μού τη σκάσει πάλι ξαφνικά μέχρι να πω τα δικά μου τα κρυμμένα και τ' ανείπωτα. Aν με ακούει πάντως, της λέω πως προτιμώ τη συνεδρία να την κάνουμε στον ύπνο μου. Εκεί που θάβρει το υποσυνείδητό μου ν΄αγρυπνά και το μυαλό μου (ευτυχώς Θεέ μου) να κοιμάται. Γιατί δεν υποφέρεται με τέτοιον έλεγχο που μου ασκεί σε όλα.
"Over!"

Καληνύχτα σας και όνειρα γλυκά!
Πάρτε και μερικά μπισκότα σοκολάτας (με απουσία σοκολάτας, για να υποστηρίξουμε το θέμα μας) 
κι άντε γεια!

Σοκολατένια Μπισκότα
Για δύο ντουζίνες
Βασισμένη σε συνταγή της sprinklebakes.com

228γρ. βούτυρο (μαλακωμένο)
1 κούπα ζάχαρη και δύο κουταλιές της σούπας ακόμη
1 αυγό
1 κουταλάκι του τσαγιού εκχύλισμα βανίλιας
2 φλυτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις και 1 κουτάλι της σούπας ακόμη
1 κοφτό φλυτζάνι σούπας κακάο (περίπου 80 γρ)
Λίγο αλάτι
Ε(χ)τέλεση
Χτυπάμε στο μίξερ το βούτυρο με τη ζάχαρη. Όταν αφρατέψει, προσθέτουμε το αυγό και το εκχύλισμα βανίλιας. Έχουμε εντωμεταξύ ανακατέψει σε ένα μπωλ το αλεύρι με το κακάο και το  αλάτι. Το αδειάζουμε κι αυτό στο μείγμα με το βούτυρο. Το απλώνουμε σε λαδόκολλα, του δίνουμε το σχήμα μπαστουνιού και το βάζουμε καμιά ώρα στο ψυγείο. Το βγάζουμε, κόβουμε φέτες, τις απλώνουμε σε ταψί στρωμένο με λαδόκολλα και τις ξαναβάζουμε στο ψυγείο άλλο ένα μισάωρο. Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180C/350F και ψήνουμε γύρω στα 18 λεπτά. Αφήνουμε να κρυώσουν σε σχάρα. 
Τα γλασάρετε κατά βούληση αλλά και σκέτα είναι μπουκιά και συχώριο!

Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2014

Καρύδες στους -31C

Το νούμερο που βλέπω στο κινητό μου δεν το καταλαβαίνει ο νους μου.
Όχι το νούμερο του τηλεφώνου μου, αυτό είναι βατό, επταψήφιο και συνηθισμένο.
Αυτό το μονοψήφιο 6F that feels like -24F δεν καταλαβαίνω.
Παρόλο που έμαθα αριθμητική και προπαίδεια, διδάχτηκα τα πρόσημα συν (+) και πλην (-), γνωρίζω γενικώς και αορίστως να κάνω μετατροπές από την ίντσα στο εκατοστό, από το pound στο γραμμάριο, από το μίλι στο χιλιόμετρο, άντε κι από το πόδι στο τετραγωνικό( Αμάν αυτή η χώρα! Όλα πια αλλιώτικα πρέπει να τα κάνει;), παρόλ' αυτά, τούτο το 6F that feels like -24 F και αντιστοιχεί σε -31C δεν το χωράει ο νους μου. Το κοιτώ και δε σαλεύω. Ούτε απ' την πολυθρόνα μου, ούτε απ' την οικία μου, πράγμα πολύ δύσκολο  για την υπερκινητική μου φύση που μόνο εν κινήσει εμπνέεται, αποτοξινώνεται και ανανεώνεται.
Ο ήλιος λάμπει και χαμογελά αλλά δεν τολμώ να σκάσω μύτη προς τα έξω γιατί το χαμόγελο θα μου γίνει αυτοκόλλητο. Μπαινοβγαίνω λοιπόν απ' το γραφείο στην κουζίνα, απ' το καθιστικό στο γραφείο και πάλι απ' την αρχή. Βάζω βγάζω τη ζακέτα μου, ανοίγω κλείνω το computer μου, αναρωτιέμαι πώς τη βγάζουν οι μεγάλοι άνθρωποι στο σπίτι μέρες και νύχτες συνεχόμενες, κι εκεί εν μέσω Παπαδιαμαντικών αναγνώσεων και μουσικοθεατρικής προετοιμασίας, σηκώνομαι και ψήνω καρύδες. Γιατί αν δεν κουνηθώ θα σκάσω! Κι αν τις φάω όλες μόνη μου πάλι θα σκάσω! Αλλά πολύ μοσχοβολούν οι άτιμες το ινδοκάρυδο, το λεμονάκι και την τριμμένη αμυγδαλόψιχα!
Άντε καλά, πάρτε κι εσείς καμιά!  Καλά να μείνω μέσα να γίνω μονόχνωτη! Αλλά να γίνω και μονοφαγού δε λέει!

Καρύδες
Για 13-15 περίπου

130γρ. ινδοκάρυδο
40γρ. αμυγδαλόψιχα
40γρ. ασπράδια αυγών
80γρ. ζάχαρη άχνη
1 κ.γ ξύσμα λεμονιού (από 1 λεμόνι)
1 κ.γ εκχύλισμα βανίλιας
1/4 κ.γ αλάτι
Μερικές σταγόνες χυμό λεμονιού
2 κ.σ ηλιέλαιο
Ε(χ)τέλεση
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 170C/ 340F
Χτυπάμε τα ασπράδια με λίγο αλάτι και μερικές σταγόνες χυμό λεμονιού να γίνουν αφιχτή μαρέγκα.
Ρίχνουμε λίγη λίγη τη ζάχαρη άχνη και συνχίζουμε να χτυπάμε. Στη συνέχεια προσθέτουμε το ινδοκάρυδο, την αμυγδαλόψιχα, το ξύσμα λεμονιού και το εκχύλισμα βανίλιας. Απλώνουμε λαδοκολα σε ταψί. Αλείφουμε τα χέρια μας με λίγο ηλιέλαιο, παίρνουμε μικρά κομμάτια ζύμης, πλάθουμε μικρές μπαλλίτσες και τις ακουμπάμε στο ταψί. Τις αφήνουμε πέντε λεπτά να φουσκώσουν. Ύστερα πατάμε ελαφρά το κέντρο τους με το δάχτυλό μας και στην εσοχή που δημιουργήσαμε βάζουμε είτε ένα μαρασκίνο είτε λίγη μαρμελάδα. Εγώ έβαλα τη δική μου μαρμελάδα φράουλα. Ψήνουμε 18 περίπου λεπτά. Τις αφήνουμε να κρυώσουν καλά και τις φυλάμε σκεπασμένες με πλαστική μεμβράνη.
Αν αύριο δεν αλλάξει το νούμερο στο κινητό μου και μείνω κι άλλο εικοσιτετράωρη εσώκλειστη, στα σίγουρα θα αλλάξει το νούμερο στη ζυγαρίτσα μου. Κι ύστερα θα λιποθυμήσω με μια καρύδα στο στόμα!

Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

...and a happy New year!

Κοντεύει η ώρα να ευχηθούμε να πάει στο καλό ο πρώην και να'ρθει ο επόμενος.
Όχι ο γκόμενος καλέ, ο νέος χρόνος. Ο δύο χιλιάδες δέκατος τέταρτος, μεγάλη η χάρη του. Και πού να πήγαν άραγε οι 2013 προηγούμενοι; Πού πάει οτιδήποτε περνάει και χάνεται; Όλες οι στιγμές του παρελθόντος μας πού πάνε; Πού πάνε οι μνήμες μας; Πού πάνε τα παλιά τα όνειρά μας; Πού πάνε οι άνθρωποι που φεύγουνε για αλλού; Για άλλους πλανήτες; Για άλλους γαλαξίες; Που είναι αυτό που πια δεν είναι ορατό, δεν είναι τωρινό, δεν είναι απτό; Πού είναι αυτό που πια δεν είναι εδώ;

Άγιε μου Βασίλη,
εσύ που είσαι άγιος κι αιώνιος,
κι ακούς σ' όλες τις γλώσσες κι είσαι πάντα και παντού,
χάρη σού ζητώ, μάθε με σε παρακαλώ να δέχομαι και να αγαπώ όσα είναι και δεν είναι. Μάθε με να μ' αγαπώ για όσα είμαι και δεν είμαι. Μάθε με στην αγάπη δίχως φόβο.

Έτσι όπως μετράν τα τελευταία λεπτά ενός κύκλου 365 ημερών και κάνω προς τα μέσα μου να δω ποια είμαι και τι κάνω, βλέπω πως όταν σχετίζομαι εξ αποστάσεως  νιώθω ασφαλής. Δείχνω άνετη, χαλαρή και "βολεμένη". Έχω τη δύναμη και τον έλεγχο της απόστασης. Μα μόλις η απόσταση γεφυρωθεί, κι η σχέση γίνει σύνδεση, εκεί να δεις το πανηγύρι των φόβων που στήνω εντός μου! Αρχίζουνε τα χτυποκάρδια, οι εκνευρισμοί, γίνομαι μια σταλιά μικρή κι αδύναμη, ένα κουβάρι γίνομαι που μπερδεύεται, ανακατεύεται, χάνει τον έλεγχο, και δεν πιστεύει τίποτε. Για όλα αμφιβάλλω εκτός απ' την αναμονή του τέλους: "Τώρα θα μου'ρθει, τώρα θα μου'ρθει...τώρα. Δε θα κρατήσει για πολύ, δε γίνεται. Θα γίνω γκρινιάρα, φωνακλού, πιεστική κι οι άλλοι φυσικά θα κουραστούν, θα βαρεθούν, κάτι καλύτερο θα βρουν, κάτι πιο ήσυχο και πιο νορμάλ και θα την κάνουνε. Κι εγώ θα μείνω μόνη μου να κλαίω."

Κι έτσι επιλέγω να ανοίγω τις βαλβίδες ασφαλείας μου και να κλείνω τις σχέσεις μου. Επελέγω να κλαίω μόνη μου όχι γι' αυτό που έχασα, αλλά γι' αυτό που δεν υπάρχει. Να κλαίω για ένα ιδανικό, για ένα όνειρο, για μια απουσία. Όχι για μια απόρριψη. Είναι αυτό αγάπη;
Πριν από δεκαέξι χρόνια είδα ένα όνειρο.
Ήμασταν, λέει, σε αγώνα δρόμου, εγώ κι η αδερφή μου, με τέρμα ένα άσπρο σπίτι, και το έπαθλο ήταν ένας άντρας που μας περίμενε στο σπίτι αυτό.
Και φτάνω πρώτη εγώ. Λαχανιασμένη, αποκαμωμένη γυρίζω το πόμολο και μπαίνω στο άδειο σπίτι, κλείνω την πόρτα πίσω μου και προχωρώ."Τα κατάφερα"!
Μπαίνω σε ένα δωμάτιο να βρω τον άντρα και τον βρίσκω ξαπλωμένο με τα μάτια κλειστά. Είναι νεκρός. Κοκκαλώνω. "Νεκρός; Τόσος αγώνας γιατί; Για ποιον έτρεχα εγώ τόση ώρα; Και τώρα;"
Τώρα δεν έχει νόημα να συνεχίσω να ζω, σκέφτομαι. Θα ξαπλώσω δίπλα του να πεθάνω.
Και κάνω δίπλα του να δω, και βλέπω το παιδικό μου κρεβατάκι με τα άσπρα καγκελάκια. Μπαίνω μέσα να ξαπλώσω, κι είμαι πια γριά στα μαύρα, με ζαρωμένο πρόσωπο. Κι όπως σηκώνω το χέρι να σβήσω το φως..."Όχι ακόμη", λέω και σηκώνομαι. "Όχι ακόμη. Θα έρθει κόσμος. Θα δει. Πρέπει να ξέρει τι έγινε και γιατί."
Και πιάνω ένα χαρτί να γράψω. Και γράφω, και κλαίω, κι όπως πέφτουνε τα δάκρυα στο χαρτί, σβήνει γραμμή γραμμή όλο το γράμμα, όλα τα "γιατί" αυτών που έγιναν. Όλα εκτός από το τελευταίο. "Για να μάθω να αγαπώ!" γράφω στο τέλος , κι αυτό μένει καθαρό.
Ακουμπώ το χαρτί στο στήθος του άντρα και κάνω να ξαπλώσω τον ύπνο του θανάτου.
Και ξυπνώ.

Άγιε μου Βασίλη,
εφέτος ένα δώρο θέλω μόνο, αλλά με αλκαλική μπαταρία διάρκειας ζωής!
Βόηθα με να μάθω να αγαπώ και κέρασμά σου όλη η βασιλόπιτα κι άλλες τόσες!
Βασιλόπιτα
από το Στέλιο Παρλιάρο

Μια βασιλόπιτα  που φούσκωσε, θέριεψε και σπόρπισε στο σπίτι μυρωδιές κι αρώματα που αδύνατον να αποτυπώσω στο χαρτί

260 γρ. πορτοκάλι πούλπα
250 γρ. λιωμένο βούτυρο
400 γρ. ζάχαρη
500 γρ. αλεύρι
5 αυγά
13 γρ. μπέκιν πάουντερ
1/2 κ.γ κανέλλα
1/4 κ.γ γαρύφαλλο

Ε(χ)τέλεση
Παίρνουμε 2-3 πορτοκάλια, τα πλένουμε και τα βράζουμε για μία ώρα. Τα κόβουμε σε κομμάτια, αφαιρούμε τα κουκούτσια και τα πολτοποιούμε πολύ καλά. Χτυπάμε το βούτυρο με τη ζάχαρη, προσθέτουμε ένα ένα τα αυγά, ύστερα ρίχνουμε τη ζυγισμένη πούλπα του πορτοκαλιού και τελευταίο προσθέτουμε το αλεύρι, το μπέκιν, την κανέλα και το γαρύφαλο. Αδειάζουμε το μείγμα σε ένα βουτυρωμένο και αλευρωμένο τσέρκι 20 εκ., και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180C/ 350F, μία ώρα περίπου. (Εμένα μου πήρε λίγο παραπάνω). Αφήνουμε τη βασιλόπιτα να κρυώσει και είτε πασπαλίζουμε με άχνη, είτε περνάμε λίγη μαρμελάδα (περγαμόντο έβαλα εγώ) αραιωμένη σε λίγο νεράκι, και κολλάμε επάνω σπόρους ροδιού.
Και του χρόνου με πολλή αγάπη!

Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Χριστουγεννιάτικος μπουφές και καλά μπερεκέτια

Χριστούλη μου, πέρασε κι όλας ένας μήνας!
Τον κατάλαβα, δεν μπορώ να πω, αλλά το τρέξιμο των ημερών ήταν παλαβό.
Πέρασε κι ένας χρόνος!
Κι αυτόν τον κατάλαβα δεν μπορώ να πω, με πέρα δώθε μαθήματα, δώθε κείθε γραψίματα, ψησίματα, μετακομίσεις και πρόβες.

Και δυο μέρες πριν απ' τα Χριστούγεννα, βρίσκω το χρόνο να κάτσω. Έξω βρέχει! Το θερμόμετρο χτύπησε χτες 22C, αύριο πέφτει στους -4C κι εμείς δεν ξέρουμε αν τα Χριστούγεννα πέφτουνε άνοιξη ή χειμώνα. Είναι όμως απίστευτα ωραία η αίσθηση να κάθεσαι χωρίς να κουδουνίζουνε τηλέφωνα, δίχως να αγωνιάς να προλάβεις 42 πράγματα σε 2 ώρες και χωρίς να ξεχειλίζει η to do list σου στα πολύχρωμα χαρτάκια που κρέμονται απ' το γραφείο σου. Να βάζεις ένα ποτήρι κρασί, να κάθεσαι κοντά στο παράθυρο να ακούς τη βροχή, και να μιλάς μετά από καιρό σε αγαπημένους ανθρώπους.

Το μήνα της απουσίας μου έγιναν πολλά, αλλά κεντρική θέση είχε το ανέβασμα της "Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας" του Ντίκενς στις 8 Δεκεμβρίου στο Πολιτιστικό Κέντρο της ΝΥ. Έκανα τη θεατρική διασκευή του έργου κι έγραψα τους στίχους των τραγουδιών πριν από χρόνια αλλά αυτή τη φορά ήθελα να το παρουσιάσω σε μια συντομευμένη μορφή, με μένα αφηγητή και μια διαδρομή στο έργο ζωντανεμένο από 7 ηθοποιούς που θα ζωντάνευαν τους ρόλους και τα τραγούδια της παράστασης.
Στις 8 Δεκεμβρίου γέμισε η αίθουσα μικρούς και μεγάλους που πολύ χάρηκαν το μουσικοθεατρικό ανέβασμα της μεταμόρφωσης του μίζερου Σκρουτζ σε έναν φιλεύσπαχνο Λονδρέζο! Στο τέλος της παράστασης κατέβηκαν οι ηθοποιοί στο κοινό και με καλαθάκια στα χέρια μοίρασαν σπιτικά καλούδια απ' τα χεράκια μου (ξεπατώθηκα είναι η αλήθεια αλλά πολύ το φχαριστήθηκα). Κι όταν στο τέλος ανοίξαμε την πόρτα να φύγουμε, είδαμε να χιονίζει κι όλοι νιώσαμε Χριστούγεννα. Ήρθε και η αγαπημένη Τζενούλα από το my-kitchen-diary.blogspot.com κι ήταν σαν να'φερε μαζί της όλη την παρέα των bloggers.
Κανά δυο μέρες μετά την παράσταση μου έφτασε πεσκέσι απ' τη Ζάκυνθο. Η γλυκειά μου Χαρά από το kantomagapi.blogspot.com μου έστειλε δώρα και κάρτες που φυσικά τα έκανε με αγάπη, και σακκούλια με ζακυνθινά παξιμάδια που μοσχοβόλαγαν Ελλάδα και κανέλλα. Να'σαι καλά βρε Χαρά για τη χριστουγεννιάτικη χαρά που μου έδωσες!

Και η καλή μου η νονούλα, η πολυτάλαντη Πηνελόπη απ' το aromavanillias.blogspot.com πάντα θυμάται το βαφτιστήρι της και μού στέλνει τις καλύτερες ευχές.
Ευχαριστώ κι όλους εσάς για τα μηνύματα και τις ευχές που μου αφήσατε στο blogόσπιτο. Είναι μεγάλη χαρά να ξέρεις πως υπάρχει κόσμος που σε σκέφτεται, σε νοιάζεται και περιμένει να σ'ακούσει!

Προχτές έκανα ένα χριστουγεννιάτικο κάλεσμα φίλων και βρήκα την ευκαιρία να ανοίξω κατσαρόλες, να φορτώσω και να ξεφορτώσω το καρότσι μου  με ψώνια καμιά δεκαριά φορές και να πακετάρω άλλες τόσες φορές δωράκια για τα φιλαράκια μου.
Πήρα μικρά φυτά για τον καθένα, τα τύλιξα όμορφα όμορφα και τους τα πρόσφερα μαζί με ένα βαζάκι χαλαρωτικά βότανα για ρόφημα που δυστυχώς δεν φωτογράφησα.

Φέτος για πρώτη φορά δεν αισθάνθηκα την ανάγκη να στολίσω χριστουγεννιάτικο δέντρο, ήθελα να βρω καραβάκι να του βάλω φωτάκια. Βρήκα καραβάκι στο διαδίκτυο, κι ας μην ήτανε ελληνικό, το παρήγγειλα, ήρθε μία μέρα πριν το κάλεσμα και να'το:
Τελικά ο χρόνος μου πέφτει πάντα ένα- δύο νούμερα στενότερος των προγραμματισμών μου κι όταν φτάνει η μέρα της γιορτής εγώ έχω τον πανικό της σβούρας που τρέχει να αποτελειώσει το άναμμα των κεριών, το dressing στις σαλάτες, το τηγάνισμα των πατατοκροκέτων που καθόλου δεν θέλω να το κάνω και το φορτώνω στην πρώτη καλεσμένη και φίλη μου. Όμως τέλος καλό όλα καλά και ιδού το μενού που σκαρφίστηκα και προσέφερα στους καλεσμένους μου για την ημέρα:

- Dip παντζαριού (αχτύπητο, υπέροχο πολίτικο) με κριτσίνια. Ακολουθεί η συνταγή

- Πατατοκροκέτες με φασκόμηλο και ταραμά (εγώ δεν πρόλαβα ούτε να τις τηγανίσω, τις τηγάνισε η φίλη μου, ούτε να τις δοκιμάσω, ούτε και να τις φωτογραφήσω)

- Μπαλλίτσες με ελιά και παρμεζάνα (δια πολλών επαίνων Χρυσαυγής από το Food for Thought εδώ)


- Κιμαδόπιτα πολίτικη (πρόλαβα να φάω κάτι ψίχουλα γέμισης και φύλλου). Ακολουθεί η συνταγή

- Σπανακόπιτα (της φίλης που τηγάνισε τις πατατοκροκέτες αλλά δεν πήρα ούτε μυρωδιά)

- Μικρά κοτοπουλάκια ψημένα πάνω σε φύλλα μανταρινιών μαριναρισμένα σε χυμό πορτοκαλιών (έλιωναν στο στόμα)

- Μανιτάρια φρικασέ (της αλησμόνητης, υπέροχης Εύης Βουτσινά που τα έκανα αφενός για να συνοδέψω τα πουλερικά και αφετέρου για να τιμήσω την μνήμη της)

- Πλιγούρι με κουκουνάρια, κάστανα και σταφίδες (κιμπάρικο και πολίτικο επίσης)
- Και πολλά σοκολατάκια,
κουραμπιεδάκια,

και χριστουγεννιάτικα μπισκοτάκια από την Κική μας της Μικρής Κουζίνας εδώ
για τον επιδόρπιο μπουφέ .

Κι εδώ θα σας μοιραστώ δύο μικρασιάτικες συνταγές του μπουφέ μου που βρήκα σε παλιότερα και νεότερα τεύχη του Γαστρονόμου.

Dip (Ή Πουρές) παντζαριού με καρύδια
της Νίκης Χρυσανθίδου

6-7 παντζάρια τους βολβούς πλυμένους με τη φλούδα
250 γρ. γιαούρτι στραγγιστό
150 γρ. μαγιονέζα
100 γρ. καρύδια τριμμένα σε σκόνη και λίγα χοντροσπασμένα για το στόλισμα
1/2 ματσάκι άνηθος, όχι τα κοτσάνια
2 σκελίδες σκόρδο λιωμένες
3 κ. σ ξύδι (όποια γεύση μας αρέσει)
αλάτι, πιπέρι
Ε(χ)τέλεση
Σε μια κατσαρόλα βράζουμε τα παντζάρια σε άφθονο αλατισμένο νερό για περίπου 40 λεπτά μέχρι να μαλακώσουν. Τα σουρώνουμε, τα καθαρίζουμε και τα πολτοποιούμε στο μπλέντερ. Προσθέτουμε και όλα τα υπόλοιπα υλικά και ανακατεύουμε καλά με ένα κουτάλι. Βάζουμε τον πουρέ σε ένα μπολ, πασπαλίζουμε με λίγο extra άνηθο και χοντροσπασμένα καρύδια και σερβίρουμε συνοδευμένα με κριτσίνια.

Κιμαδόπιτα σμυρνέϊκη
από τη Νένα Ισμυρνόγλου

2 χωριάτικα φύλλα για πίτα, το ένα ελαφρώς μεγαλύτερο από το άλλο
100 γρ. ελαιόλαδο
1 κ. σ μαυροκούκι
1 κ.σ σουσάμι απλό

Για τη γέμιση
1 κιλό κιμάς μοσχαρίσιος
2 δαφνόφυλλα
2 μέτρια ξερά κρεμμύδια κομμένα σε ψιλά καρεδάκια
70 ml ελαιόλαδο
1 κ.γ αλάτι
φρεσκοτριμμένο πιπέρι
1 κ.γ τριμμένο μπαχάρι
1/2 κ.γ τριμμένο μοσχοκάρυδο
1/4 κ.γ τριμμένο γαρύφαλλο
1 κ.γ κόλιανδρο
1/4 κ.γ κακουλέ
3 αυγά χτυπημένα
τα φύλλα από ένα ματσάκι μαϊντανό ψιλοκομμένα

Ε(χ)τέλεση
Για τη γέμιση: Ζεσταίνουμε χωρίς καμία λιπαρή ουσία μια μεγάλη και φαρδειά κατσαρόλα σε δυνατή φωτιά μέχρι να κάψει. Ρίχνουμε τον κιμά με τα φύλλα δάφνης και τα κρεμμύδια και τον καβουρδίζουμε με ξύλινη κουτάλα για 7-8 λεπτά να γίνει σπυρωτός. Ύστερα ρίχνουμε το ελαιόλαδο και συνεχίζουμε το σωτάρισμα για άλλα 3 λεπτά πάντα σε δυνατή φωτιά  ανακατεύοντας δυνατά. Προσθέτουμε ένα νεροπότηρο χλιαρό νερό, χαμηλώνουμε τη φωτιά σε μέτρια ένταση, μισοσκεπάζουμε την κατσαρόλα και σιγομαγειρεύουμε για 20 λεπτά μέχρι να μείνει ο κιμάς με ελάχιστο υγρό. Προσθέτουμε όλα τα μπαχαρικά, ρίχνουμε αλάτι και πιπέρι και ανακατεύουμε για 1 λεπτό. Τέλος ρίχνουμε τον ψιλοκομμένο μαϊντανό, ανακατεύουμε και αποσύρουμε από τη φωτιά. Όταν το μείγμα του κιμά γίνει χλιαρό ρίχνουμε και τα αυγά και ανακατεύουμε.

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 160C/325F . Στρώνουμε το μεγαλύτερο φύλλο στον πυθμένα ενός λαδωμένου ταψιού κι από πάνω στρώνουμε το μείγμα της γέμισης. Σκεπάζουμε με το δεύτερο φύλλο χωρίς να χαράξουμε για να διατηρήσουμε τη γέμιση ζουμερή. Πασπαλίζουμε την πίτα με τα δύο είδη σουσαμιού και ψήνουμε για 45-55 λεπτά μέχρι να ροδίσει.

Άντε και "Καλά Μπερεκέτια", όπως εύχονται στην Πόλη για αφθονία και πλουσιοπάροχη ζωή!
Και από μένα πολλές ευχές για χρόνια πολλά, καλά κι ευλογημένα με πολλή αγάπη, άκρατη υγεία και ειρήνη εντός εκτός κι επί τ' αυτά! Ευφραίνεσθε κι αγάλλεσθε!

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

Απουσιάζουμε μέχρι να ανέβει η "Χριστουγεννιάτικη Ιστορία" και επανερχόμαστε

Ξέρω ότι έχω χαθεί, ξέρω ότι μου λείπετε και μού λείπει που έχω χαθεί αλλά ξέρω επίσης πως αν η μέρα είχε 40 ώρες θα τα προλάβαινα καλύτερα. Ποτέ μου δε ζήλεψα το ωράριο 9-5, πάντα ήθελα να κάνω διάφορα και δημιουργικά. Κι αυτά κάνω και αυτά μου δίνουν χαρά. Αλλά απ' την άλλη μεριά με όλα αυτά τα γραψίματα-ψησίματα-διαβάσματα-παιξίματα δε μου μένει πάντα καιρός για όλα. Κάτι βγαίνει μπροστά, κάτι μένει πίσω και περιμένει.
Σας σκέφτομαι όμως και θα επανέλθω λίαν συντόμως αφού ανέβει με το καλό "Η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία". Είναι η κλασσική ιστορία του γερο Σκρουτζ γραμμένη από τον Ντίκενς το 1840. Είναι πολυαγαπημένη, τη βλέπω κάθε Χριστούγεννο σε όλες τις εκδοχές, και όταν πριν χρόνια τέτοιες μέρες μου ζητήθηκε να ανβάσω μια παράσταση για παιδιά  αυτό έκανα. Τη διασκεύασα στο πιο μουσικό, την διασκέδασα και την ανέβασα στην Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Νέας Υόρκης. Κάποια άλλα Χριστούγεννα, κανά δυο χρόνια αργότερα ανέβηκε σε μορφή αφήγησης με χορωδία ενηλίκων, παιδική χορωδία και την ορχήστρα της ΕΡΤ στο Μέγαρο Μουσικής από τη φωνή του βαρύτονου Τάση Χριστογιαννόπουλου που είναι και ο συνθέτης της παράστασης. Μπορείτε να τη δείτε εδώ

Και τώρα να'μαστε πάλι να την ανεβάζουμε στις 8 Δεκέμβρη στο Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο, με αφηγητή την αφεντιά μου και τους ρόλους-τραγούδια μοιρασμένους στους  ηθοποιούς-τραγουδιστές: Δημ. Μπονάρο, Άλκη Σαραντινό, Νεόφυτο Στράτη, Στέλλα Παπαθεοδώρου, Κατερίνα Visnjic, Βαλλασία Μακρίδου και τη μικρούλα Αλεξάνδρα Garcia, με συνοδεία στο πιάνο του Γλαύκου Κοντομενιώτη.
Πολύ θα ήθελα να σας είχα κι εσάς τους μακρινούς φίλους και φίλες κοντά μου εκείνη τη μέρα,
να φάμε και σπιτικά καλούδια που θα μοιράσουμε στον κόσμο να ευχηθούμε "Καλές γιορτές" αλλά τι να κάνουμε; Ένεκα η απόσταση θα περιμένουμε μέχρι να στήσουμε κάτι και στον Ελλαδικό χώρο

Σας φιλώ, πάω να τρέξω στα διάφορα οργανωτικο-προβικά κι εδώ είμαστε πάλι.
Σμακ!!!


Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

Κάθε μέρα δεν είναι ίδια και ...ένα αλλιώτικο cake γλυκειάς κολοκύθας

Δευτέρα μεσημέρι.
Φεύγω απ' το Queens να πάω στο Connecticut να διδάξω ελληνικά.
Θέλω δύο ώρες να πάω και δύο να γυρίσω, γιατί δεν οδηγώ.
Έχει λιακάδα και με εμπνέει.
Ενώ περπατώ, βγάζω απ' την τσέπη το κινητό και κάνω το πρώτο κλικ στο δρόμο...


                                                   ...ύστερα άλλο ένα πάνω στα δέντρα..

...κι ένα ψηλότερα στον ουρανό...

Μπαίνω στο λεωφορείο. Σε πέντε λεπτά φτάνω στη στάση του της κίτρινης γραμμής.Τρένο για το Grand Central κι από κει άλλο ένα για Connecticut. Φτάνω νωρίς. Έχω χρόνο να χαζέψω στην αγορά. Σταματώ μπροστά σε έναν πάγκο με meringue shells και μένω. Αυτές τις μαρέγκες υπόσχομαι μια μέρα να τις κάνω σε πολλές δόσεις.

Πόση ώρα τις λιγουρεύομαι; Κοιτάζω το ρολόϊ. Σχεδόν 2:31μμ. Το τρένο φεύγει σε τρία λεπτά. Τρέχω. Ευτυχώς, έχω το εισιτήριο στην τσέπη. Το πρόλαβα.

                            Τώρα τρέχει το τρένο κι εγώ ξαναπατώ το κλικ πάνω στα δέντρα...

                                                                    ...και στο νερό...


Φτάνουν τα κλικ. Έφτασα. Ώρα για μάθημα. Μία ώρα, δύο τρεις...Αρκετά.
Έλα να μη χάσουμε τα τρένα, τα λεωφορεία, το περπάτημα, το σπίτι.
Τρέχω και ...δύο ώρες μετά πέφτω ξερή.

Το πρωί δε βλέπω να μπαίνει καθόλου φως απ' το παράθυρο.
Σηκώνομαι κι ανεβάζω τα ρολά.
Κοιτάζω έξω απ' το παράθυρο.
Τίποτε δεν είναι πια το ίδιο
Σκοτείνιασε. Φυσάει. Βρέχει. Πέσαν τα φύλλα τα πολύχρωμα.


Κλικ!
Πάω στην κουζίνα. Κάνω καφέ.
Θα κάνω κι ένα κέηκ. Κανονικά είναι κέηκ καρότου.
Σήμερα όμως στη θέση τού καρότου θα βάλω κολοκύθα.
Και δεν θα είναι πια το ίδιο.


Το προηγούμενο κέηκ καρότου μου το βλέπετε εδώ
Το αρχικό, που το έκανε η Νίκη Λαμπρινού, το βλέπετε εδώ

Και το σημερινό αλλιώτικο δικό μου εδώ,

                                                                       κι εδώ επίσης!

                                                         Γιατί κάθε μέρα δεν είναι ίδια.
                                                                    Ούτε κάθε γλυκό!

                                                                          Ευτυχείτε!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...