Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

Τάρτα με νουτέλλα και μπανάνες ενάντια στο φόβο


Όταν φοβάμαι (και φοβάμαι συχνά τελευταία) χρειάζεται να κάνω κάτι που αγαπώ για να μου περάσει! Σωστά λένε: ή αγάπη ή φόβος. Όταν κάνεις αυτά που αγαπάς δεν έχεις να φοβάσαι τίποτε. Κι όταν ασχολείσαι με οτιδήποτε άλλο που κάνει την καρδιά σου να σφίγγεται, τότε οι φόβοι θεριακλώνουνε, σε μπουρδουκλώνουνε κι όλα χαλάνε.

Σήμερα με πιάσανε οι φόβοι μου. Παλιοί και καινούριοι.
Πονάω; Γιατί πονάω;
Τι είναι αυτό το καινούριο σπιθουράκι;
Γιατί τα χείλη μου είναι σκασμένα σαράντα μέρες;
Γιατί έχω ταχυκαρδία όταν πάω στη δουλειά που δεν αγαπώ να πηγαίνω;
Γιατί δεν μ' αρέσει που μεγαλώνω;
Γιατί φοβάμαι που φοβάμαι;
Σταματώ, παίρνω μια βαθειά ανάσα και κάθομαι να γράψω.
Γιατί το γράψιμο το αγαπώ.
Και τη νουτέλλα. Και τη μπανάνα επίσης.
Έφτιαξα μια τάρτα και τη σέρβιρα πασχαλιάτικα σε φίλους που επίσης αγαπώ και μ' αγαπούν.
Βρήκα τη συνταγή από μια μαγείρισσα που εκτιμώ και την πιστεύω.
Τη μοιράζομαι με σας που αγαπώ κι άλλα δε λέω.
Η τάρτα από μόνη της λέει περισσότερα.

                                                         Τάρτα με νουτέλλα και μπανάνες
                                                        Μια συνταγή της Πόπης Χρυσανθίδου
Για τη ζύμη
180γρ. βούτυρο κομμένο κομματάκια
250 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
20γρ. ζάχαρη άχνη
Λίγο αλάτι
2 κρόκοι αυγών
50 γρ. γάλα φρέσκο

Για τη γέμιση
400γρ. νουτέλλα (ή μερέντα)
6 μπανάνες
αμύγδαλο τριμμένο (ή φιλέ)

Ε(χ)τέλεση
Σε μια λεκάνη ανακατεύουμε όλα τα υλικά της ζύμης και πλάθουμε μια μαλακή ζύμη. Την τυλίγουμε σε πλαστική μεμβράνη και τη βάζουμε στο ψυγείο μισή ώρα να ξεκουραστεί

Όταν τη βγάλουμε απ' το ψυγείο, προθερμαίνουμε το φούρνο στους 170C.
Ανοίγουμε τη ζύμη με τον πλάστη σε λεπτό φύλλο στον πάγκο εργασίας που έχουμε αλευρώσει ελαφρώς.
Την απλώνουμε σε μια ταρτιέρα με τις άκρες να εξέχουν ελαφρώς.
Την τρυπάμε σε διάφορα μέρη με πηρούνι. Σκεπάζουμε με αντικολλητικό χαρτί, ρίχνουμε μερικά φασόλια να βαραίνουν και την ψήνουμε 15 λεπτά.
Τη βγάζουμε απ' το φούρνο, αφαιρούμε το χαρτί και και απλώνουμε πάνω τη νουτέλλα.
Κόβουμε τις μπανάνες σε ροδέλες και τις απλώνουμε πάνω απ' τη νουτέλλα. Πασπαλίζουμε με το αμυγδαλάκι και ψήνουμε άλλα 10-15 λεπτά.
Τη μοιραζόμαστε μ' αυτούς που αγαπάμε και ξεχνάμε τους φόβους μας.
                                          Χρόνια πολλά αδέρφια με αγάπη και χωρίς φόβο!

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Χουρμαδόπιτας εγκώμιον

Πολύ εγκώμιον όμως!
Εγκώμιον από την ψήνουσα, εγκώμιον από τους δοκιμάζοντες, εγκώμιον ως πίτα, ως τάρτα, εγκωμιαστικό σουξέ η χουρμαδόπιτα!
Μια χουρμαδόπιτα που ήρθε και με βρήκε απροετοίμαστη ένα βράδυ, έτσι, μόνη της!
Δηλαδή, όλα τα ωραία πράγματα έρχονται απροετοίμαστα και με βρίσκουν απροετοίμαστη! 

Ευτυχώς! Γιατί αν αρχίσω τις ετοιμασίες και τα άγχη, τα πράγματα κόβουν λάσπη και μένω εγώ με τις ετοιμασίες και τον έλεγχο!

Περπατούσα λοιπόν ως γνωστόν, στα γνωστά (πρώην) χιόνια της Νέας Υόρκης και ξαφνικά ακούστηκα να λέω κατά τον γνωστό (τελευταία) τρόπο μου μεγαλοφώνως, : "Χουρμαδόπιτα".
Γιατί; Πώς; Κι από πού;
Μη με ρωτάτε!
Ούτ' εγώ ρωτώ!
Δέχομαι (με κόπο είναι η αλήθεια, γιατί χρειάζεται προπόνηση ο ελεγκτικός μου εαυτός που θέλει να τα ξέρει όλα, να τα κατανοεί και να τα στέλνει για μικροβιολογική ανάλυση) τα πράγματα!
Τη "χουρμαδόπιτα" όμως την πέρασα ανεξέλεγκτη .

Γύρισα σπίτι, μπήκα online να βρω συνταγή κι έσκασε μπροστά μου το όνομα τού Στέλιου Παρλιάρου. Δεν ήθελα τίποτε άλλο. Σηκώθηκα, άναψα φώτα κουζίνας, φώτα πορείας, έψησα μύρισα κι εγώ, κι οι σκύλοι που περνούσαν κάτω, και τα σκιουράκια που τρώγανε σκαρφαλωμένα στο δέντρο μπρος στο παραθύρι μου, και τα περιστέρια που μασούλαγαν τα ψιχουλάκια της γιαγιάς από κάτω, ευτυχώς όχι και το ρακούν... ήταν απασχολημένο στο σκουπιδοτενεκέ της γωνίας.

Η χουρμαδόπιτα έγινε το επιδόρπιο στο βραδινό μου φαγητό, το πρωϊνό της επόμενης μέρας μου, το σνακ πριν το μεσημεριανό της επόμενης μέρας μου και κέρασε μια φίλη στον απογευματινό καφέ, που έκανε "μμμ" και ζήτησε να της κάνω κι εκείνης.
Σε επόμενη μάζωξη φιλενάδων ξανάκανα χουρμαδόπιτα, οι φιλενάδες έκαναν "μμμμ" και ζήτησαν να την ξανακάνω για τη φίλη μιας φίλης της μάζωξης.
Φυσικά θα την ξανακάνω!
Για τη φίλη, την ξαδέρφη, την ανηψιά, τη βαφτιστήρα  της φίλης της φίλης!
Ω! Φίλη!
Ω! Χουρμά!
Ω! Χουρμαδόπιτα αθάνατη!
Ω! Ιδέες αθάνατες, που με βρίσκετε στο πουθενά, κι είναι να σας ακούω (πια) ασχολίαστα!
Και να μην κάνω πως δεν καταλαβαίνω!

ΧΟΥΡΜΑΔΟΠΙΤΑ
                   Συνταγή του Στέλιου Παρλιάρου                              
Για τη ζύμη
250γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
125γρ. βούτυρο αγελάδας κομμένο σε μικρά κομματάκια
125γρ. ζάχαρη άχνη
80γρ. αμύγδαλα λευκά (αλεσμένα σε σκόνη- δεν είχα λευκά έβαλα κανονικά)
1/2 κ.γ κανέλα
1 κ.γ μπέκιν πάουντερ
1 αυγό
ζάχαρη καστανή για το πασπάλισμα

Για τη γέμιση
300γρ. χουρμάδες (χωρίς το κουκούτσι)
50γρ. ροδόνερο
20γρ. σουσάμι
30γρ. νερό

Ε(χ)τέλεση
Γέμιση
Πολτοποιούμε στο μπλέντερ τους χουρμάδες μαζί με το ροδόνερο και το νερό. Σταματάμε το χτύπημα και ανακατεύουμε τον πολτό με το σουσάμι.Βάζουμε όλα τα υλικά μαζί σε μια λεκανίτσα και τα ζυμώνουμε με τα χέρια μας. Αρχικά τρίβουμε με τα μήλα των δαχτύλων μέχρι να σχηματιστούν ψίχουλα και έπειτα ζυμώνουμε με όλη την παλάμη μέχρι να προκύψει μια ζύμη. Παίρνουμε τα ¾ της ζύμης και τα απλώνουμε μέσα σε μια φόρμα τάρτας διαμέτρου 24 εκ. Ανασηκώνουμε τη ζύμη να καλύψει και τα τοιχώματα από τη φόρμα.

Ζύμη
Πάνω από τη ζύμη απλώνουμε τη γέμιση αλλά αφήνουμε ακάλυπτο ένα εκατοστό περιφερειακά.Ανοίγουμε την υπόλοιπη ζύμη με τον πλάστη σε λεπτό φύλλο όσο και η φόρμα μαςΚαλύπτουμε μ' αυτό τη γέμιση περιφερειακά ώστε να κολλήσουν τα δυο φύλλα ζύμης μεταξύ τους. Αλείφουμε την επιφάνεια με λίγο νερό και πασπαλίζουμε με μπόλικη μαύρη ζάχαρη. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο 180C/350F για 50-60 λεπτά (τα 50 μού ήταν αρκετά).

Υ.Γ Την ώρα που σκεφτόμουνα το άνωθεν και κάτι άλλο σχετικό με το "θα κάνω" έσκασα πάνω σε μια γιγαντο-οθόνη που έγραφε:
Act like you mean it!
Οκ, θα το κάνω!
Αφού πρώτα φάω ένα κομμάτι χουρμαδόπιτα 

(της φίλης, της κουνιάδας της δευτεροξαδέρφης της μαμάς μου!)

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2015

Σαρλότ με μασκαρπόνε και φράουλες για ένα Φίλο

Μπορεί στη ζωή μου να μην αξιώθηκα να κάνω οικογένεια ή μεγάλη καριέρα,
αλλά ευλογήθηκα φίλους. Καλούς φίλους.
Είμαι τυχερή; Μπορεί και να' μαι.
Είχα κι έχω πάντα γύρω μου φίλους έτοιμους να τρέξουν μόλις ζητήσω βοήθεια.
Κι άν δε ζητήσω, πρώτοι αυτοί ρωτούν "είσαι καλά; χρειάζεσαι κάτι; μη διστάσεις, ό,τι θέλεις, ό,τι ώρα να'ναι να με πάρεις."
Οι φίλοι μου είναι δίπλα μου να μ' ακούσουνε, να μου κάνουν συντροφιά, να με τονώσουν, να με στηρίξουν και να με υποστηρίξουν, να με αντέξουν, να με σηκώσουν ή να μου τα χώσουν.
Είναι εδώ και όταν δεν μιλώ, είναι εδώ και όταν δεν μιλούν, είναι εδώ κι όταν δεν είναι εδώ.
Την παρουσία των φίλων μου δεν την αμφισβήτησα ποτέ και για κανέναν λόγο.
Μπορεί να λέω πολλά "δεν ξέρω" στη ζωή μου καθημερινά,
και να ανησυχώ και να φοβάμαι για άλλα τόσα,
αλλά για την αγάπη τους έχω μεγάλη σιγουριά .
Οι φίλοι μου είναι η οικογένειά μου, είναι ο λόγος να στρώσω τραπέζια, να στήσω καλέσματα, να μοιραστώ φωτογραφίες από τα ταξίδια μου και τις μαγειρικές μου, να χαρώ τις επιτυχίες μου και να ακουμπήσω τους πανικούς μου, είναι οι καφέδες μου και τα ουίσκια μου
(πρόσφατα ανακάλυψα πως μ' αρέσει το ουίσκυ)

Το σημερινό γλυκό είναι για έναν Φίλο πολλά χρόνια τώρα (μάλλον πολλές ζωές τώρα) που είχε γενέθλια προχτές (γεννημένος στον αστερισμό του ψαριού) . Μπορεί να μην προλαβαίνει να πεταχτεί να πάρει ένα κομμάτι (βλέπεις είναι πολλά τα χιλιόμετρα ανάμεσα Νέα Υόρκη-Τουρ), αλλά εγώ την έκανα, θα την κεράσω στους εντόπιους φίλους μου, και θα μαζέψουμε ευχές να του τις στείλουμε στη μακρινή Γαλλία να μην είναι μόνος.
Γιατί είμαι φίλη του και είμαι και πολύ χαρούμενη και πολύ περήφανη γι' αυτό!

Χρόνια του καλά και πάμπολλα και να'ναι πάντα λαμπερός κι ευτυχισμένος!
Και να μας συγκινεί όλους με τα τραγούδια του και με τις μουσικές του και να μας ανεβάζει λίγο ψηλότερα, λίγο ψηλότερα, λίγο ψηλότερα!

ΣΑΡΛΟΤ ΜΕ ΜΑΣΚΑΡΠΟΝΕ ΚΑΙ ΒΑΤΟΜΟΥΡΑ
(μια συνταγή του Στέλιου Παρλιάρου)

1 δόση σαβαγιάρ
300γρ. κρέμα γάλακτος
80γρ. ζάχαρη άχνη
500γρ. τυρί μασκαρπόνε
1 κλωναράκι βανίλιας σχισμένο κάθετα
(εγώ έβαλα 1κ.γ βανίλια)
βατόμουρα ή φράουλες

Ε(χ)τέλεση

Μισή ώρα πριν ξεκινήσουμε να φτιάχνουμε το γλυκό, βγάζουμε το μασκαρπόνε απ' το ψυγείο να μαλακώσει. Ρίχνουμε το μασκαρπόνε σ' ένα μπωλ. Προσθέτουμε τη βανίλια, τη ζάχαρη άχνη και την κρέμα γάλακτος και ανακατεύουμε απαλά με μια κουτάλα.
Καλύπτουμε τη βάση μιας φόρμας για σαρλότ με μια λαδόκολλα. Αδειάζουμε μέσα τη μισή κρέμα. καλύπτουμε με σαβαγιάρ. Ρίχνουμε από πάνω την υπόλοιπη κρέμα. Καλύπτουμε με σαβαγιάρ. Αφήνουμε το γλυκό 3-4 ώρες στ ψυγείο να σφίξει. Το ξεφορμάρουμε, το αναποδογυρίζουμε σε πιατέλα. "Ντύνουμε" το γλυκό γύρω γύρω με σαβαγιάρ και το γαρνίρουμε με βατόμουρα ή φράουλες. (Εγώ έβαλα μια λεπτή στρώση μαρμελάδας διαλυμένης σε λίγο νεράκι, έκοψα φράουλες και σκόρπισα ανάμεσα φυστίκια αιγίνης).

Χρόνια πολλά σ' όσους γενεθλιάζονται και σ' όλους όσους γιορτάζουν το όνομα και τη χάρη τους και τη ζωή τους καθημερινά.

Μπορούμε να χαρούμε τη φωνή του Φίλου εδώ


Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Γλυκά γενέθλια, τρία γλυκά κι ένα γλυκό νέο

Είναι μια περίεργη μέρα η σημερινή με μια ακυρωμένη πτήση και πολλή νύστα!
Όμως είναι η μέρα των γενεθλίων μου και δεν μπορεί παρά να έχει μεγάλη γλύκα!
Ως εκ τούτου θα σας τρατάρω τρία γλυκά-γλυκά και ένα γλυκό νέο!

Για πρώτο γλυκό θα βγάλουμε τσιζκέηκ με μυζήθρα, συνταγή Παρλιάρου και θα το στολίσουμε με γλυκό του κουταλιού σταφύλι που φτιάξαμε από την Χρυσαυγή από εδώ!

ΤΣΗΖΚΕΗΚ ΜΕ ΜΥΖΗΘΡΑ ΚΑΙ ΓΛΥΚΟ ΤΟΥ ΚΟΥΤΑΛΙΟΥ ΣΤΑΦΥΛΙ
Για τη βάση
200 γρ. μπισκότα digestive τριμμένα
100γρ. βούτυρο αγελάδος λιωμένο (και λίγο ακόμη για τη φόρμα)

Για την κρέμα
1 κιλό γλυκειά μυζήθρα
4 αυγά
170γρ. ζάχαρη
1 κ.σ εκχύλισμα βανίλιας
35γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
65γρ. κρέμα γάλακτος (35% λιπαρά)
ξύσμα από 2 πορτοκάλια
Ε(χ)τέλεση

Για τη βάση
Ανακατεύουμε το λιωμένο βούτυρο με τα τριμμένα μπισκότα και απλώνουμε το υγρό μείγμα στον πάτο μιας φόρμας με αποσπώμενο πάτο διαμέτρου 24εκ. Βάζουμε στο ψυγείο.

Για την κρέμα
Προθερμαίνουμε το φούρνο σους 160C/320F
Χτυπάμε τη μυζήθρα στο μίξερ μέχρι να γίνει κρέμα. Τη μεταφέρουμε σε μπωλ.
Χτυπάμε στο μίξερ τα αυγά με τη ζάχαρη να αφρατέψουν. Αδειάζουμε το μείγμα μέσα στο μπωλ με τη μυζήθρα και ανακατεύουμε. Ενσωματώνουμε και τα υπόλοιπα υλικά. Απλώνουμε την κρέμα πάνω απ' τη βάση. Ψήνουμε το τσηζκέηκ για 1 ώρα. Το βγάζουμε και το αφήνουμε να κρυώσει μια ώρα. Το βάζουμε στο ψυγείο να σφίξει. Την ώρα του σερβιρίσματος απλώνουμε πάνω απ' την κρέμα το γλυκό σταφύλι.


...Για τη συνέχεια έχουμε μία μηλόπιτα της Smitten kitchen που έχουμε ξαναφτιάξει εδώ

...κι εδώ θα σερβίρουμε και το γλυκό μας νέο:

Στις 3 και 4 Νοεμβρίου θα ανέβει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στα πλαίσια "Μουσικό Θέατρο" η παράσταση "Εκεί που δεν ταξίδεψα ποτέ" σε ποίηση Ε.Ε.Κάμμινγκς, μουσική του βαρύτονου Τάση Χριστογιαννόπουλου και σκηνοθεσία του Αργύρη Ξάφη. Θα είμαι κι εγώ στη σκηνή του "Εκεί που δεν ταξίδεψα ποτέ", κι ας έχω ξανακάνει τη διαδρομή ΝΥ-Αθήνα.
Κάθε παράσταση είναι κι ένα νέο ταξίδι.
Αθήνα, σου'ρχομαι!

Και μετά το γλυκό νέο και με διάθεση πυραυλάτη, θα κλείσουμε με έναν πύραυλο γλυκειάς σοκολάτας με πορτοκάλι της Αθηνάς από εδώ.
Θα βάλουμε ένα κεράκι -0-, θα μηδενίσουμε το χρόνο και θ' αρχίσουμε να μετράμε απ' την αρχή!

Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου 2014

"Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες"

Ήμουν κουρασμένη, νύσταζα, με χτύπαγε το καινούριο πέδιλο κι ύστερα ...ήρθαν οι μέλισσες.
Ενικός αριθμός!
"Κι ύστερα ήρθε η μέλισσα"
Μία ήταν αλλά έκανε για σμάρι!
Μου' γινε τσιμπούρι.
Μού κόλλησε με το που βγήκα απ' το super market.
Μιλάμε για επιθετικό φλερτ αφού προσπαθούσε με τσαμπουκά να μπει στην κοιλιά μου μέσα απ' το άνοιγμα 5ου και 6ου κουμπιού του πουκαμίσου μου. Με τέσσερις σακκούλες εγώ στα χέρια, δυο από κάθε πλευρά, ήταν αδύνατον να κουνήσω χέρι να τη διώξω. Άσε που θυμήθηκα ότι λένε πως πρέπει να μείνω ακίνητη. Και που το θυμήθηκα τι έγινε; Σε τρία δεύτερα άρχισα να κουνώ τη μέση μου στο ρυθμό του χούλα χουπ, στα δύο επόμενα σαβούρδισα τις σακκούλες, κι αμέσως μετά άρχισα να κουνώ τα χέρια σε σχήμα ελεύθερο, ακριβώς δίπλα σε ένα παγκάκι όπου καθόταν μια γριά που κοιτούσε ατάραχη μπροστά της.
Η μέλισσα συνέχισε τον αγώνα να μπει μέσα απ' το άνοιγμα 5ου και 6ου κουμπιού του πουκαμίσου μου. "Δεν το πιστεύω" είπα δυνατά (και αγγλικά) μπας και "ξυπνήσω" τη γριά και κάνει κάτι να με βοηθήσει. Βράχος ηρεμίας η γριά, συνέχισε να κοιτάζει μπροστά της. Κάποια στιγμή που η μέλισσα έκανε πως φεύγει, έσκυψα να πάρω τις σακκούλες (να την κάνω κι εγώ) κι ήταν τότε που βούτηξε στη σακκούλα με το ανθότυρο (Η μέλισσα, όχι η γριά. Εκείνη παρέμεινε Βούδας) .
"Αυτό δε γίνεται" φώναξα. Το είπα στη μέλισσα; στο σύμπαν; στη γριά;
Όπου κι αν το'πα πάντως, εγώ το είπα, εγώ το άκουσα.

Δεν ήξερα τι να κάνω. Σήκωσα τα μάτια με απελπισία στον ουρανό. Κι ήταν τότε που γύρισε η γριά και με κοίταξε. Σε πλάνο αργό, Αγγελόπουλου!
"Μία μέλισσα δε μ' αφήνει να φύγω" βιάστηκα να της πω με φωνή που ζήταγε  βοήθεια.
"Πού είναι;" με ρωτάει χαμογελαστή η γριά, και θέλω να ουρλιάξω "ΣΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΣΟΥ!!!!". Συγκρατιέμαι και λέω  "Μές στη σακκούλα με το ανθότυρο".
Και η γριά ξαναγυρνάει μπροστά της.

Δεν το πιστεύω αυτό που ζω!!! Τι έχω πάθει Παναγίτσα μου 7 η ώρα το απόγευμα που είμαι κουρασμένη και νυστάζω και με χτυπάει το πέδιλο και θέλω να πάω σπίτι να πιω καφέ και ν' αρχίσω να ψήνω και δεν μπορώ να φύγω γιατί ΜΙΑ ΜΕΛΙΣΣΑ ΔΕ Μ' ΑΦΗΝΕΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΓΡΙΑ- ΒΟΥΔΑΣ ΔΕ ΜΕ ΒΟΗΘΑ !!!
Σκέφτομαι ν' αδειάσω σιγά σιγά το περιεχόμενο της μυρωδάτης σακκούλας μέσα στις άλλες και ν' αφήσω εκεί τη μέλισσα να παίζει με τις μυρωδιές. Βγάζω μαλακά το γιαούρτι, το βάζω σε άλλη σακκούλα, καλά πάμε μέχρι εδώ, βγάζω τα λουκάνικα, μπράβο Μαρθούλα,τα καταφέρνεις και χωρίς τη γριά, μένει η μαρμελάδα...Απλώνω το χέρι κι η μέλισσα πηδάει απ' το άνοιγμα της σακκούλας στο άνοιγμα 5ου και 6ου κουμπιού του πουκαμίσου μου.

Πετώ τη μαρμελάδα, ακούω ένα "ΑΑΑΑΑΑ" (η φωνή μου ήταν αυτή) και ένα "ΚΡΑΚ" (η μαρμελάδα ήταν αυτή ).Αν έσπασα τη μαρμελάδα θα σπάσω στο ξύλο τη γριά που καίγεται ο κώλος μας κι αυτή το παίζει Γιόγκι!

Μα λίγο πριν τη δείρω, η μέλισσα κάνει ένα "σβουμ" και πάει και κάθεται πίσω απ' το παγκάκι της γριάς. "Υπάρχει και Θεός!!!" σκέφτομαι. Σηκώνω τις σακκούλες, περνώ μπροστά απ' το παγκάκι...την κοιτώ. "Πού είναι;" με ρωτάει πάλι η γριά (Τι διάλο; Μόνο αυτό έμαθε να λέει;;;) "Πίσω σου " απαντώ και φεύγω χαμογελώντας.

Στο σπίτι έψησα μελομακάρονα.
Δεν έφταιγε η μέλισσα γι' αυτό.
Ήταν προγραμματισμένο.
Αλλά αφού μπήκε στη ζωή μου μία μέλισσα εκτός προγράμματος, ήρθε και έδεσε γλυκό και ιστορία!
Καληνύχτα σας!

Υ.Γ Η συνταγή για τα μελομάκάρονα είναι της Βίκυς Κουμάντου και μπορείτε να τη βρείτε
εδώ και το τραγούδι "Μέλισσες" από τη Φωτεινή Βελεσιώτου εδώ 

Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2014

Η εβδομάδα που διανύουμε και ένα κέηκ καρότου χωρίς ψήσιμο

"Που φόρεσα καινούρια καμπαρντίνα και μια βροχή δεν έβρεξε ο Θεός;"
ή
"Κάθε φορά που θα'ρθεις βρέχει;"
Μάλλον το δεύτερο, αφού καμπαρντίνα ούτε αγόρασα ούτε φόρεσα,
αλλά κάθε φορά που θα'ρθει η Μαρθούλα στα κέφια να πάει στο κομμωτήριο να φτιάξει μαλλί... βρέχει.
(Το ίδιο και κάθε φορά θα'ρθει η Μαρθούλα στα κέφια να βάλει πλυντήριο! Αλλά αυτό είναι άλλης ανάρτησης βαγγέλιο - κατά το: "άλλου παπά βαγγέλιο")
Λέγαμε πως κάθε φορά που φτιάχνω μαλλί βρέχει.
Σήμερα λοιπόν αφού το έφτιαξα στο κομμωτήριο, το ίσιωσα, ομόρφυνα και βγήκα, είχε ήδη σκοτεινιάσει ο ουρανός. Είπα... "Τι στην ευχή; Προλαβαίνω να κάνω και νύχια." Τα έκανα, είπα ..."Τι στην ευχή; Προλαβαίνω να πάρω κι ένα κρημ τσιζ" . Πήρα το κρημ τσιζ, και και τζιζ...έπιασε η βρόχα. Έτρεξα και χώθηκα στο τρένο, αλλά πόσο να' μενα στο τρένο; Κάποια στιγμή έφτασα στη στάση μου. Έπρεπε να κατέβω. Άνοιξα ένα τετράδιο, το' βαλα στο κεφάλι, ενώ το πουκάμισο κόλλαγε πάνω μου, και χώθηκα τρέχοντας στην τράπεζα. Αλλά πόσο να' μενα στην τραπεζα; Κάποια στιγμή έπρεπε να βγω. Βγήκα, πήρα ταξί, έφτασα σπίτι και τώρα που γράφω η βροχή σταμάτησε.
Μα τι είναι αυτό τώρα; Με θέλει ο Θεούλης άφτιαχτη;
(Για το πλυντήριο πάλι τι να πω; Με θέλει ο Θεούλης βρώμικη;;; 
Αλλά αυτό είπαμε είναι άλλης ανάρτησης (παπά) βαγγέλιο)
Λέγαμε λοιπόν πως τώρα σταμάτησε να βρέχει, αφού βεβαίως βεβαίως οι άκριες των μαλλιών ψιλοκατσάρωσαν (γκρρρ) και μόλις διαπίστωσα πως έκοψα με το μαχαίρι το καινουργιές βαμμένο νυχάκι μου(ξαναγκρρ). Γιατί αυτό δεν σας το είπα: πως κάθε φορά που θα βάψω νυχάκι, το ξεβάφω το ίδιο απόγευμα, δηλ. το χαλώ. Τώρα που είναι απόγευμα δεν το ξέβαψα-χάλασα, αλλά το'κοψα με το μεγάλο μαχαίρι και έκανε γραμμούλα το νυχάκι (Γκρρρρρρρρρρ)

Λέγαμε λοιπόν πως δεν κρατώ μαλλιά στη θέση τους ούτε και νυχάκια στο χρώμα τους.
Το σημερινό νύχι έπεσε θύμα των μαγειρικών μου δεξιοτήτων πάνω σε ένα blue fish, που πάλευα να βάλω στο φούρνο φασκιωμένο πατατούλες, κρεμυδάκια, μαϊντανούς, λεμόνια, ντομάτες, δάφνες κι όλα τα καλά. Το τύλιξα και στη λαδόκολλα και Κύριος οίδε τι θα βγάλω.
Όλος αυτός ο λαχανόκηπος μπήκε στο ψαράκι και το' πνιξε, γιατί μου είπαν πως τα blue και τα black fish, λέει, μυρίζουν και χρειάζεται να κάνω μαγκιές για να το νοστιμίσω.
Μέχρι να τελειώσω το γράψιμο, θα δω και θα σας πω!
                                     
Την ψαρούκλα αυτή (διότι περί ψαρούκλας πρόκειται) μου την έφερε την εβδομάδα που διανύουμε η ψυχομάνα μου, που της την έφερε ο εγγονός της, που πήγε με τη βάρκα ψάρεμα, έβγαλε καμιά εικοσαριά, και εγώ σήμερα την έβαλα στο φούρνο.

Την εβδομάδα που διανύουμε γράφτηκα στο γυμναστήριο και άρχισα μαθήματα ζούμπα(ς), κοινώς χοροπηδώ, μουσκεύω, χαίρομαι και χάνω και θερμίδες. Η ζουμπο-δασκάλα η Φραντζέσκα είναι μια γυναίκα με σίγουρα 55 χρόνια στην πλάτη, με απίστευτη ενέργεια, απίστευτο κορμί και κοιλιακούς, κι εκεί που εμείς ψιλοσερνόμαστε, αυτή χοροπηδάει και χτυπιέται και πάει πέρα δώθε το μαλλί . Στόχος μου είναι να κάνω 2 ζουμπο-τάξεις μές στην εβδομάδα και μία φορά να πηγαίνω κολυμβητήριο. (Έτσι θέλω να λέω την πισίνα). Το πρωί, πριν φτιάξω (και χαλάσω)μαλλί και νύχι, πρόλαβα και να πλατσουρίσω στην πισίνα.

Την εβδομάδα που διανύουμε (αύριο) θα κάνουμε μια ελληνική βραδιά τραγουδιού στο Greenport δίπλα στο νερό, κι έτσι σήμερα έχω πρόβα, αφού παρουσιάστρια θα είναι η αφεντομουτσουνάρα μου. Θα παρουσιάσω το πρόγραμμα και θα πω και δυο λόγια για τα τραγούδια που θα ακουστούν (πριν τα χοροπηδάδικα, γιατί εκεί δεν μιλάμε, χοροπηδάμε).

Την εβδομάδα που διανύουμε έψησα και μία κασερόπιτα που ενώ την ονειρευόμουνα μαστιχωτή, μου βγήκε κρεμώδης αφού αποφάσισα να την κάνω με μπεσαμέλ από σιμιγδάλι.
Το φύλλο εδώ και η γέμιση εδώ
Την εβδομάδα που διανύουμε έφτιαξα και καροτο-κέηκ, νηστισιμότατο και νοστιμότατο κι υγεινό και χωρίς ψήσιμο. Της ωμής διατροφής, που λένε, δηλαδή raw. Μ' αρέσει να αποφεύγω τα φουρνίσματα όταν μπορώ, και μ' αρέσει να τρέφομαι υγιεινά όταν το θυμάμαι. Δεν είναι το κλασσικό κέηκ με το αλεύρι που φουσκώνει και γίνεται φράπα, είναι πιο ζουμερό και κρεμώδες αλλά είναι πολύ νόστιμο και γεμάτο ξηρούς καρπούς, χουρμάδες, ανανά, λάδι καρύδας και μαυροσίταρο αλεύρι(buckwheat)

                                          Κέηκ καρότου και νηστίσιμο και χωρίς ψήσιμο

Για το γλάσο
2 φλ. κάσιους μουσκεμένα κανα δυο ώρες
1/2 φλ. σιρόπι σφένδαμου (maple syrup)
1-2 κ.σ χυμό λεμονιού
2 κ.σ λάδι καρύδας
λίγο νεράκι (αν χρειαστεί)

Ε(χ)τέλεση
Χτυπάμε όλα τα υλικά στον επεξεργαστή, και αν το γλάσο είναι πολύ πηχτό, ρίχνουμε προσεκτικά λίγο νεράκι. Το φυλάμε στην άκρη και κάνουμε το κέηκ.

Για το κέηκ καρότου
2 μεγάλα καρότα σε κομματάκια
1 φλ. ξερούς χουρμάδες
1 φλ. ξερό ανανά (ή πάλι χουρμάδες)
1/2 φλ. καρύδα
1 1/2 φλ. αλεύρι μαυροσίταρο ( buckwheat flour)
1/2 κ.γλ. κανέλα

Ε(χ)τέλεση
Βάζουμε όλα τα υλικά στον επεξεργαστή και τα αλέθουμε να γίνουν μία μάζα που κολλάει.
Παίρνουμε μία μικρή φόρμα με έλασμα και απλώνουμε στη βάση το μισό κέηκ κι από πάνω απλώνουεμ το 1/3 του γλάσου. Το βάζουμε λίγο στο ψυγείο να σφίξει. Απλώνουμε από πάνω την υπόλοιπη ζύμη του κέηκ και το 1/3 του γλάσου και ξαναβάζουμε λίγο στο ψυγείο. Το βγάζουμε απ' το ψυγείο, αφαιρούμε το δαχτυλίδι της φόρμας και απλώνουμε γύρω από το κέηκ το υπόλοιπο γλάσο. Διακοσμούμε όπως μας αρέσει. Εγώ έβαλα καρύδια και τού πάνε πολύ.
                             Θα διανύσουμε κι άλλες εβδομάδες, άρα εδώ θα'μαστε να τα λέμε.

                                                           Υ.Γ Η ψαρούκλα είναι σούπερ!!!

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

Μίλα μου για μήλα!

Δεν έχω χάσει τις εποχές, ούτε τ' αυγά και τα πασχάλια μου. Ένα αυγό που χρειάστηκα, το βρήκα και το έβαλα στο μήλο-κέκι μου. Ξέρω πως είναι Αύγουστος (που'ναι παχειές οι μύγες), ξέρω πως τα μήλα είναι Σεπτεμβριάτικη υπόθεση, αλλά είχα ένα βάζο applesauce στο ψυγείο μου (σάλτσα μήλου πείτε την, πελτέ, όπως θέλετε) που την λιβάνιζα καιρό, και μόλις βρήκα συνταγή λιμπιστική, την άνοιξα και την έβαλα στο κέκι μια χαρούλα!
Πολλές φορές ψήνω διάφορα κέκια και τα πετώ (σχωράτε με) και δεν μιλώ καθόλου. Όμως αυτό εδώ τόσο με χόρτασε και μού εύφρανε την καρδίαν που σας μιλώ, και σας το μολογώ πως αφού έφαγα πλουσιοπάροχη μερίδα για το πρωϊνό μου, πάλι το βλέπω κι έχω τον ακράτητο. Είναι πολύ εύκολο, πολύ αφράτο και τίγκα στα αρώματα από κανέλλες, μοσχοκάρυδα και μήλα! Εσείς πάρτε μονάχα μία φόρμα μακρουλή, όχι πολύ μικρή γιατί θα ξεχειλίσει, και γεμίστε την μέχρι τα 3/4!  Εγώ που είχα μικρή, γέμισα και μερικές extra καρδουλο-φορμίτσες. 

Τα καρδουλο-κεκάκια είναι πολύ εμφανίσιμα και βολικά, τα παίρνεις στη δουλειά σου, τα κερνάς, κερνιέσαι... Όμως εμένα η φέτα της φόρμας μ' αρέσει πιο πολύ γιατί είναι τρυφερή και ζουμερή κι αφράτη.

Αν θέλετε πιο έντονη και πλούσια γεύση, φτιάξτε και το γλάσο και γλασάρετε το κέκι σας μόλις κρυώσει. Αλλιώς, αχνίστε το απαλά και απολαύστε το στην απλότητά του. Τρώγεται και κρύο και είναι εθιστικό!

Αρωματικό κέηκ μήλου
                                                                                         1φλ. ζάχαρη
                                                        114γρ. ανάλατο βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
                                                                                              1 αυγό
                                                                             1κ.γ εκχύλισμα βανίλιας
                                                                         2φλ. αλεύρι ολικής αλέσεως
                                                                                           1κ.γ αλάτι
                                                                                  1/2 κ.γ μπέκιν σόδα
                                                                                2κ.γ μπέκιν πάουντερ
                                                                                           1κ.γ κανέλα
                                                                                 1/2 κ.γ μοσχοκάρυδο 
                                                                        1φλ. πολτός (σάλτσα) μήλου (άγλυκος)

Ε(χ)τέλεση
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180C/350F.
Αλείφουμε με βούτυρο μια μακρόστενη φόρμα για κέηκ.
Χτυπάμε το βούτυρο με τη ζάχαρη, κι αφού αφρατέψουν προσθέτουμε το αυγό και τη βανίλια.
Σ' ένα μπωλ έχουμε ανακατέψει το αλεύρι, το μπέκιν πάουντερ, τη σόδα, κανέλα, μοσχοκάρυδο και αλάτι. Ρίχνουμε στο μείγμα βούτυρου-ζάχαρης και αυγού εναλλάξ το μείγμα με το αλεύρι και τον πολτό μήλου, αφήνοντας τελευταίο το αλεύρι.
Αδειάζουμε το μείγμα στη φόρμα και ψήνουμε για 1 ώρα περίπου.
Αν θέλουμε πασπαλίζουμε με άχνη ζάχαρη ή για πιο γεμάτη νοστιμιά κάνουμε το γλάσο και απλώνουμε στο κέηκ μόλις κρυώσει εντελώς.

Γλάσο
114γρ. βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
225γρ. κρημ τσηζ, μαλακωμένο
3φλ. άχνη ζάχαρη
1κ.γ κανέλλα

Ε(χ)τέλεση
Χτυπάμε μαζί το βούτυρο με το κρημ τσηζ μέχρι να ενωθούνε καλά, προσθέτουμε την άχνη και την κανέλλα. Συνεχίζουμε να χτυπάμε μερικά λεπτά ακόμη και απλώνουμε στο κρύο κέηκ.
Κι επειδή είχα μεγάλη μηλοδιάθεση, έπιασα κι έκανα και ένα cup cake μήλου.
Το'κοψα στη μέση, το καθάρισα, άλειψα φυστικοβούτυρο, πασπάλισα με νιφάδες ρυζιού, κομματάκια αμυγδάλου και σοκολάτας και το καλόφαγα και εις άλλα με υγεία που λένε!!!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...